Atos 22
Autaahaatɨhomɨ Pɨwɨha Gaaha Wanɨha (AGM) vs ARA
1 “Nisahuraahiyaatunɨ amɨ gwɨnyaahiyaate, nisapɨ ko siyatɨ kaiwa kaiwa kiyahoe tɨwɨ sahɨ katohɨhaapɨ wihoaaŋɨha saiwa wiwa kamaindɨhonɨne satɨtaanɨ atinjatɨwɨse,” undataase.
1 Irmãos e pais, ouvi, agora, a minha defesa perante vós.
2 Undatɨ Porɨho pɨwɨha sa Judaahiya sawanaamɨha Ipɨruhaara kaundihɨ kiya atisawaayopo. Atisawaawɨ kiya satɨwɨ gwɨnyaawaayopo, “Utaamo kɨmo pɨwɨha nyamɨhaara katiso,” tɨwɨ gwɨnyaawaawɨ komɨ pɨwɨha atitaatɨwɨ ŋuŋaaha apɨpaahɨ maipɨhonjisangi ŋuŋaamaatɨwɨ apɨpaahɨ namɨhamawaayopo. Namɨhamɨhauhɨ Porɨho komɨ pɨwɨha namasatɨ kiyai sata kaundataase.
2 Quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E continuou:
3 “Nɨnɨ Judaahiyaamɨhonɨne. Iyataatɨ nɨngi nisɨ naatɨ yapɨpatɨ Sirisiyaahandamɨ aunahɨpatɨ Taasaasihanda nanɨmohonɨne. Aindɨ nɨnɨ kɨmbɨhɨ Jerusaremɨhanda kaiwɨnisɨtaatɨwɨ jɨhura metɨhonɨnɨ nasataayo. Nasonɨhɨ utaaho wo nɨngi kiyanisisɨho Gamariyerɨhore. Aihɨ ko Gamariyerɨho Mosesihomɨ wɨnɨhapɨpa nyamɨ asoya asisai numwimbɨpaapɨ biyatɨ katanisataise. Katanisihɨ nɨnɨ kɨmbɨhɨ kapɨhapɨ noaipatɨ gwɨnyandɨ awaisɨhonɨndɨ bimambɨtɨhonɨne. Aindɨ nɨnɨ Autaahaatɨhomɨhɨretɨ sahɨ wanɨ komɨhɨretɨ andɨtitɨwɨ japepihɨrɨwɨ bimohɨmatamataindɨ nisangi saindɨ andɨtindɨ japepihɨrɨtɨ bimambɨtɨhonɨne.
3 Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas criei-me nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo a exatidão da lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vós o sois no dia de hoje.
4 Aihɨ jɨhura isɨhiya usa Jisaasihopɨ gɨwunyaapɨ komɨhɨretɨ japepihɨrohiyɨhiya isɨhiya nahatiyai naaŋɨhandɨ nunyatɨ napwɨtaatɨwɨ tiwataayo. Aindɨ isɨhiyai nasapuwɨtaano undɨtosatɨ tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyai nusepaahonɨhɨ kiya nesuwɨ kiyai napuwawaayopo.
4 Persegui este Caminho até à morte, prendendo e metendo em cárceres homens e mulheres,
5 Iyataatɨ nisɨ pɨwɨha kɨma kasatohɨmaapɨ pɨrisihiya usa isɨhiyaapɨ nandapa tɨhɨwɨ Autaahaatɨhoai nunyohiyɨhiyaamɨ pɨrisiho mɨtɨho awaisɨhounɨ isɨhiya usa gwɨnyaahiya awaisawɨhiyaunɨ sa pɨwɨha akaaha kasatataase satɨtaapo. Sandɨ apaapɨmaato, awaisawɨhiya siya utɨpɨhandɨ wɨndɨ Damasɨkaasihanda bimohiyɨhiya Judaahiyaapɨ jɨpatɨpaiwɨ satɨwɨhandɨ naninyawaayopo, ‘Porɨho kɨmo isɨhiya usa Jisaasihopɨ gɨwunyaahohiyɨhiyai naaŋɨhandɨ nunyatɨ napuwɨtandɨ nasataisɨ sahɨ Judaahiyaatɨ awaisawɨhiyaatɨ koai andɨtɨwipɨ maasɨ kaiwɨse,’ tɨwɨhandɨ nɨngi jɨpatɨpaiwɨ naninyawaayopo. Naninyauhɨ nɨnɨ nesisɨ isɨhiya usa Jisaasihopɨ gɨwunyaapɨhiya Damasɨkaasihanda bimohiyɨhiyai numwaasi japɨhɨ napɨtɨ kɨmbɨhɨ Jerusaremɨhanda naaŋɨhandɨ nunyatɨ napuwɨtondɨ notaayo.
5 de que são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Destes, recebi cartas para os irmãos; e ia para Damasco, no propósito de trazer manietados para Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 Nundɨ Damasɨkaasihanda noaipaitaahetihɨ ipɨho otɨhasɨnɨndaise. Aihɨ sura ipɨho otɨhasɨnɨtisura yamɨhapataatɨhapɨ wɨndɨ nausainjɨtɨhandɨ awaindɨhandɨ ketɨ nasatɨ nanusaatataise.
6 Ora, aconteceu que, indo de caminho e já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Nanusainjɨhɨ nɨnɨ osihandɨ awaindɨhandaasɨnɨ bimambɨtɨhonɨnisɨ mɨhaapɨ yapɨpataapɨhɨ nepandɨtɨ ahondaayo. Ahondaatɨ pɨwɨha wa nisapɨ gaatatɨ satatɨ kandihɨ atisataayo. ‘Sorɨhoŋe, Sorɨhoŋe, kɨnyɨ napaapɨ nɨngisɨ nepɨ nanopɨsasapaise?’ ndataase.
7 Então, caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Ndihɨ nɨnɨ wihoaaŋɨha saundataato, “Awaisɨhoŋe, kɨnyɨ diyaamahoŋise,” undataato. Undonɨhɨ ko nɨngisɨ sandataase, ‘Nɨnɨ Nasaretɨhandaahapɨ Jisaasihonɨngi kɨnyɨ taapepɨ nanopɨsasapaise. Aihɨ saimbɨ nɨngi nanopɨsasingɨhonɨnɨ kahɨtataato,’ ndataase.
8 Perguntei: quem és tu, Senhor? Ao que me respondeu: Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem tu persegues.
9 Aihɨ isɨhiya nɨngisawɨ maasɨ niyohiyɨhiyaahɨ nausainjɨtɨhandɨ baiwɨ mmonawaayopo. Mmonawaahandɨ kandɨ utaaho so nɨngisɨ pɨwandindɨhandɨ kiya wɨndɨ baiwɨ atɨhomisopo.
9 Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceberem o sentido da voz de quem falava comigo.
10 Aihɨ nɨnɨ Jisaasihoai saundɨtɨ nunjenataayo, “Awaisɨhoŋe, nɨnɨ wanɨ napitaitande?” undataato. Undonɨhɨ Awaisɨho nɨngi sandataase, ‘Kɨnyɨ dosisɨ satɨ aunahɨpatɨ Damasɨkaasihandaahapɨ numwe. Numbwɨ satɨ aunahɨpita noaipasamɨhɨ utaaho wo otɨpɨpatɨ nɨnɨ gi nahɨmɨtandɨ kandɨ tɨmanɨtɨ ahiyohɨpatapɨ ko gi kahɨtɨtaise,’ ndatɨ Awaisiho kandataase.
10 Então, perguntei: que farei, Senhor? E o Senhor me disse: Levanta-te, entra em Damasco, pois ali te dirão acerca de tudo o que te é ordenado fazer.
11 Iyataatɨ sandɨ awaindɨhandɨ nausainjɨtɨhandaahɨ nisɨ ndɨha asisɨniratɨ apɨpaahɨ asɨhatamataise. Apɨpaahɨ asɨhatamasɨhɨ kahapaamapɨpa wɨndɨ baindɨ monɨho. Aihɨ isɨhiya nɨngisawɨ maasɨ niyohiyɨhiya namapɨ ikwɨraahɨ nisisɨ aunahɨpa Damaasɨkaasihandaahapɨ nowaayopo.
11 Tendo ficado cego por causa do fulgor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 Iyataatɨ satɨ aunahɨpatɨ Damasɨkaasihanda utaaho wo komɨ ambɨpatɨ Ananaiyaasiho bindataise. Iyataatɨ so Ananaiyaasiso Mosesihomɨ wɨnɨhapɨpa biyatɨ japepihɨrahore. Aihɨ Judaahiya kapɨhɨ Damasɨkaasihanda bimohiyɨhiya nahatiya utaaho gaahore tɨwɨ maaritɨwɨhore.
12 Um homem, chamado Ananias, piedoso conforme a lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Isɨ ko nasatɨ nisɨhinɨ detɨ bitonda nɨngi sandataase, ‘Naisohoŋɨ Sorɨhoŋe, kinyɨ ndɨha japɨhɨ nausaatonɨhɨ jase,’ ndataase. Ndihɨ ketɨ suraanɨhɨ nisɨ ndɨha asɨhanetindɨhandɨ owetihɨ japɨhɨ nga baindɨ jataayo. Jataatɨ koai baindɨ iwinjataayo.
13 veio procurar-me e, pondo-se junto a mim, disse: Saulo, irmão, recebe novamente a vista. Nessa mesma hora, recobrei a vista e olhei para ele.
14 Aihɨ ko Ananaiyaasiho sandataase, ‘Nyamɨ asoyaamɨ Autaahaatɨho komɨ gwɨnyaatɨ maaritindɨhandɨ mmondaapɨ ahɨngisataise. Aihɨ kɨnyɨ daihɨra nasapaapɨ Utaaho ainahɨhoai usonapaise. Usohɨnɨhɨ Jisaasiho ko komɨ maahomwaaŋapɨ pɨwɨha kahɨtihɨ atimbɨ mmonapaise.
14 Então, ele disse: O Deus de nossos pais, de antemão, te escolheu para conheceres a sua vontade, veres o Justo e ouvires uma voz da sua própria boca,
15 Autaahaatɨho sandɨ kahindɨmandɨ kɨnyɨ komɨ pɨwɨha ausaitaape. Aimbɨ kɨnyɨ mmonɨpɨ atingɨwaiwaapɨ ausaapɨ isɨhiyai kaundɨtaatɨpe.
15 porque terás de ser sua testemunha diante de todos os homens, das coisas que tens visto e ouvido.
16 Aisɨ kɨnyɨ otɨhɨ wonjɨ mbɨmime. Kɨnyɨ Awaisɨhoai nɨnɨ maipɨhaiwa kiyohɨwaiwa nepɨnɨmape undɨposapɨ waapoho nesamɨhɨ kinyɨ maipɨhaiwa nehɨmaitaise,’” ndatɨ Ananaiyaasiho kandataase.
16 E agora, por que te demoras? Levanta-te, recebe o batismo e lava os teus pecados, invocando o nome dele.
17 “Aihɨ nɨnɨ kɨmbɨhɨ Jerusaremɨmandaahapɨ japɨhɨ nasataayo. Napɨtɨ aŋɨ awaindɨhandaatɨhɨ Autaahaatɨhopɨ gaapundataayo. Gaapundataatɨ sɨwipatɨ wɨtɨ Autaahaatɨho pɨwandɨtandɨhatɨ noaipasɨhɨ mmonataayo.
17 Tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 Mmonataatɨ satɨ sɨwipitaatɨhɨ Awaisɨhoai usonataayo. Usohonɨhɨ ko nɨngi sandataase, ‘Kɨnyɨ Jerusaremɨmanda kɨmbɨhɨ namasi ketɨ wapɨhapɨ numwe. O kɨmbɨhɨ bindapaapɨ nisɨ kiyohɨwaiwaapɨha pɨwɨha ausaapɨ isɨhiya kɨmbɨhapɨmiyai kaundisamaahɨ kiya wɨndɨ baiwɨ atɨhomaahitaapo,’ ndataase.
18 e vi aquele que falava comigo: Apressa-te e sai logo de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho a meu respeito.
19 Ndihɨ nɨnɨ Awaisɨhoai saundataato, ‘Awaisɨhoŋe, nɨnɨ jɨhura aŋɨ gwɨharaahaiwa isɨhiya ahoyanohɨwaiwa nahatewaapɨhɨ daindɨ isɨhiya kinyapɨ gɨhunyaahohiyɨhiyai mmonɨtɨ titɨ naputɨhonɨne. Aihɨ sandapɨ isɨhiya kɨmiya aimɨ baiwɨ mmonɨwɨ gwɨnyaapɨhiyaare.
19 Eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu encerrava em prisão e, nas sinagogas, açoitava os que criam em ti.
20 Iyataatɨ kɨnyɨ kaingɨwaiwaapɨha pɨwɨha ausaasɨho Sɨtipenɨhoai jɨhura tiwauhɨ napotaise. Aihɨ sura nɨngimaawɨ bitotɨhaawɨ tiwauhisɨ koai tiwotɨhandapɨ nɨnɨ gaare ndaato. Aihɨ isɨhiya Sɨtipenɨhoai nawɨhaara tiwɨtaatɨwɨ apotɨhɨrɨ tiwatɨhaatɨ niyohohɨpɨpa nausohaapɨ naninyauhɨ nɨnɨ kaiwa jaatɨ bitondaayo. Isɨ saindɨ kɨmbɨhɨ namasatɨ isɨhiya kinyapɨ gɨhunyaahohiyɨhiyai netɨ nopɨsasohɨpɨpɨhɨ namatɨ pɨwɨha japɨhɨ gaaha kaundɨtɨ kɨnyɨ kaingɨwaiwaapɨha pɨwɨha ausaitaano,’ undɨtɨ Awaisɨhoai kaundataato.
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as vestes dos que o matavam.
21 Kaundonɨhandɨ kandɨ Awaisɨhomɨha nɨngi sandataase, ‘Kɨnyɨ isɨhiya Judaahiyaamatɨpɨmetahiyenda kaanɨhɨ nutaapɨ kahɨtataatonɨ numwe,’ ndataase,” undatɨ Porɨho isɨhiya kapɨhɨ ahoyanohiyɨhiyai kaundataase.
21 Mas ele me disse: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Aihɨ kiya nga baiwɨ atɨnisauhɨhandɨ kandɨ isɨhiya Judaahiyaamatɨpɨmetahiyenda numwe ndatɨ Autaahaatɨho kandataase, undatɨ Porɨho kaundisɨha kaapɨ apɨpaahɨ apousataise. Apowihɨ kiya waatɨ kaahaatɨwɨ satawaatopo. “Utaaho siyatɨ kiyaho nyangisatɨ wɨndɨ mbɨmimɨta sohoai timapɨse,” tɨwɨ kaahaatawaatopo.
22 Ouviram-no até essa palavra e, então, gritaram, dizendo: Tira tal homem da terra, porque não convém que ele viva!
23 Kaahaatɨwɨ Porɨho Autaahaatɨhopɨ sisɨpɨhɨndaase tɨwɨ kiyaamɨ apotɨhɨrɨ niyohohɨpɨpaamɨ tiwatɨhaatɨhapa nesɨpapɨ autaahɨ motɨ tɨmawaayopo. Aiwɨ yapɨpatamɨ waatɨhɨrɨ ikwaatɨpɨho nepɨ motɨ autaahɨ yotawaayopo.
23 Ora, estando eles gritando, arrojando de si as suas capas, atirando poeira para os ares,
24 Aihɨ tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyaamɨ mɨtɨho tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyai kaundihɨ kiya Porɨhoai tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyaamɨ aŋaaŋɨ numwaasi nandaawaayopo. Nandaahauhɨ tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyaamɨ mɨtɨho kiyai saundataase, “Porɨhoai tiwisaihɨ yayataatɨ maipɨhandɨ saindɨ kiyonɨhe tatɨ katiso kamaatiso tɨwɨ tipɨ nunjenɨwɨse,” undataase. Sandɨ isɨhiyaamɨ ŋuŋaatohɨtɨhandamɨ tanyaahaapɨ gwɨnyaitandɨ kaundataase.
24 ordenou o comandante que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo assim clamavam contra ele.
25 Aiwɨ Porɨhoai tiwɨtaatɨwɨ nepɨ wɨsasawɨ ahiyawaayopo. Aihɨ tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyaamɨ mɨtɨhomɨ yatɨhɨ awaisɨhoematatɨ bimisɨho Porɨhomɨhinɨ detɨ bitosɨhɨ koai Porɨho saundataase. “Utaaho wo Romɨhiyaamɨhoai saiwɨ kawiwɨ tiwɨtaatɨwɨ wɨnɨhapɨpa ahondaindɨho? Aiwɨ pɨwɨha atisatɨ tipɨtapaitandɨhoaapɨhɨ sangɨ pɨwaatɨwɨhandɨ ketɨ tiwɨtaatɨwɨ sandɨ gaatindɨho?” undataase.
25 Quando o estavam amarrando com correias, disse Paulo ao centurião presente: Ser-vos-á, porventura, lícito açoitar um cidadão romano, sem estar condenado?
26 Undihɨ ko awaisɨho notɨ tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyaamɨ mɨtɨho awaisɨhoai saundataase. “Utaamo kɨmo isɨhiya Romɨhiyaamɨhosɨ kɨnyɨ koai napindapɨ saiwa kawisapaise?” undataase.
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: Que estás para fazer? Porque este homem é cidadão romano.
27 Undihɨ tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyaamɨ mɨtɨho Porɨhoenda nasataise. Nasatɨ Porɨhoai sata nunjenataise, “Nyahɨ Romɨhiyaanamɨhoŋɨtapaapaahɨ kɨnyɨ nɨngi tɨtɨhɨ kande,” undataase. Undihɨ Porɨhomɨha saundataase. “Ye, nɨnɨ akɨtɨnɨhɨ Romɨhiyaamɨhonɨne,” undataase.
27 Vindo o comandante, perguntou a Paulo: Dize-me: és tu romano? Ele disse: Sou.
28 Undihɨ tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyaamɨ mɨtɨho Porɨhoai saundataase. “Nɨnɨ noaipatɨ Romɨhiyaamɨhonimatɨtandɨhandapɨ nawɨho aungwohandɨ awaisawɨhiya gamanɨhiyai nunyataayo,” undataase. Undihɨ Porɨhomɨha wihoaaŋɨha saundataase, “O nɨnɨhɨ niyɨ apiya Romɨhiyaamɨhasanyurisɨ nanɨmwihɨ nɨnɨ tɨtɨhɨ Romɨhiyaamɨhonɨne,” undataase.
28 Respondeu-lhe o comandante: A mim me custou grande soma de dinheiro este título de cidadão. Disse Paulo: Pois eu o tenho por direito de nascimento.
29 Undatɨ Porɨho tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyaamɨ mɨtɨhoai kaundataase. Aihɨ tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiya Porɨhoai tipɨ nunjendotɨwɨhiyaasɨ sa Porɨhomɨ pɨwɨha atisawaawɨ namapɨ ketɨ bɨpi namɨhaawaayopo. Aihɨ tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyaamɨ mɨtɨhoaisangi atisataatɨ Porɨho Romɨhiyaamɨhotihɨ saiwa aimɨ kawisono tatɨ gwɨnyaataatɨ yayataise.
29 Imediatamente, se afastaram os que estavam para o inquirir com açoites. O próprio comandante sentiu-se receoso quando soube que Paulo era romano, porque o mandara amarrar.
30 Iyataatɨ Judaahiya Porɨhopɨ siyatɨ maipɨhandɨ sandɨ kaihe tɨwɨ kasaihɨ atitandɨ tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyaamɨ mɨtɨho bowihɨhura Porɨhomɨ wɨrɨhɨrɨ senɨhandɨ nesɨpamatase. Iyatɨ tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyaamɨ mɨtɨho isɨhiya Autaahaatɨhoai nandapa tɨhɨwɨ isɨhiyaapɨ nunyohiyɨhiyaamɨ mɨtɨhiyaapunɨ isɨhiya usa gwɨnyaahiya awaisawɨhiyaapunɨ napɨwɨ kiya ahoyandaatɨwɨ pɨwɨha nusoaasataise. Aihɨ kiya napɨwɨ aimɨ ahoyanɨhauhɨ tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyaamɨ mɨtɨho Porɨhoai numwaasi nasatɨ kiyaamɨ ndɨhetɨ ahɨwihɨ bitondaise.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que vinha ele sendo acusado pelos judeus, soltou-o, e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio, e, mandando trazer Paulo, apresentou-o perante eles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.