Atos 22
Autaahaatɨhomɨ Pɨwɨha Gaaha Wanɨha (AGM) vs ACF
1 “Nisahuraahiyaatunɨ amɨ gwɨnyaahiyaate, nisapɨ ko siyatɨ kaiwa kaiwa kiyahoe tɨwɨ sahɨ katohɨhaapɨ wihoaaŋɨha saiwa wiwa kamaindɨhonɨne satɨtaanɨ atinjatɨwɨse,” undataase.
1 Homens, irmàos e pais, ouvi agora a minha defesa perante vós
2 Undatɨ Porɨho pɨwɨha sa Judaahiya sawanaamɨha Ipɨruhaara kaundihɨ kiya atisawaayopo. Atisawaawɨ kiya satɨwɨ gwɨnyaawaayopo, “Utaamo kɨmo pɨwɨha nyamɨhaara katiso,” tɨwɨ gwɨnyaawaawɨ komɨ pɨwɨha atitaatɨwɨ ŋuŋaaha apɨpaahɨ maipɨhonjisangi ŋuŋaamaatɨwɨ apɨpaahɨ namɨhamawaayopo. Namɨhamɨhauhɨ Porɨho komɨ pɨwɨha namasatɨ kiyai sata kaundataase.
2 (E, quando ouviram falar-lhes em língua hebraica, maior silêncio guardaram). E disse:
3 “Nɨnɨ Judaahiyaamɨhonɨne. Iyataatɨ nɨngi nisɨ naatɨ yapɨpatɨ Sirisiyaahandamɨ aunahɨpatɨ Taasaasihanda nanɨmohonɨne. Aindɨ nɨnɨ kɨmbɨhɨ Jerusaremɨhanda kaiwɨnisɨtaatɨwɨ jɨhura metɨhonɨnɨ nasataayo. Nasonɨhɨ utaaho wo nɨngi kiyanisisɨho Gamariyerɨhore. Aihɨ ko Gamariyerɨho Mosesihomɨ wɨnɨhapɨpa nyamɨ asoya asisai numwimbɨpaapɨ biyatɨ katanisataise. Katanisihɨ nɨnɨ kɨmbɨhɨ kapɨhapɨ noaipatɨ gwɨnyandɨ awaisɨhonɨndɨ bimambɨtɨhonɨne. Aindɨ nɨnɨ Autaahaatɨhomɨhɨretɨ sahɨ wanɨ komɨhɨretɨ andɨtitɨwɨ japepihɨrɨwɨ bimohɨmatamataindɨ nisangi saindɨ andɨtindɨ japepihɨrɨtɨ bimambɨtɨhonɨne.
3 Quanto a mim, sou judeu, nascido em Tarso da Cilícia, e nesta cidade criado aos pés de Gamaliel, instruído conforme a verdade da lei de nossos pais, zelador de Deus, como todos vós hoje sois.
4 Aihɨ jɨhura isɨhiya usa Jisaasihopɨ gɨwunyaapɨ komɨhɨretɨ japepihɨrohiyɨhiya isɨhiya nahatiyai naaŋɨhandɨ nunyatɨ napwɨtaatɨwɨ tiwataayo. Aindɨ isɨhiyai nasapuwɨtaano undɨtosatɨ tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyai nusepaahonɨhɨ kiya nesuwɨ kiyai napuwawaayopo.
4 E persegui este caminho até à morte, prendendo, e pondo em prisões, tanto homens como mulheres,
5 Iyataatɨ nisɨ pɨwɨha kɨma kasatohɨmaapɨ pɨrisihiya usa isɨhiyaapɨ nandapa tɨhɨwɨ Autaahaatɨhoai nunyohiyɨhiyaamɨ pɨrisiho mɨtɨho awaisɨhounɨ isɨhiya usa gwɨnyaahiya awaisawɨhiyaunɨ sa pɨwɨha akaaha kasatataase satɨtaapo. Sandɨ apaapɨmaato, awaisawɨhiya siya utɨpɨhandɨ wɨndɨ Damasɨkaasihanda bimohiyɨhiya Judaahiyaapɨ jɨpatɨpaiwɨ satɨwɨhandɨ naninyawaayopo, ‘Porɨho kɨmo isɨhiya usa Jisaasihopɨ gɨwunyaahohiyɨhiyai naaŋɨhandɨ nunyatɨ napuwɨtandɨ nasataisɨ sahɨ Judaahiyaatɨ awaisawɨhiyaatɨ koai andɨtɨwipɨ maasɨ kaiwɨse,’ tɨwɨhandɨ nɨngi jɨpatɨpaiwɨ naninyawaayopo. Naninyauhɨ nɨnɨ nesisɨ isɨhiya usa Jisaasihopɨ gɨwunyaapɨhiya Damasɨkaasihanda bimohiyɨhiyai numwaasi japɨhɨ napɨtɨ kɨmbɨhɨ Jerusaremɨhanda naaŋɨhandɨ nunyatɨ napuwɨtondɨ notaayo.
5 Como também o sumo sacerdote me é testemunha, e todo o conselho dos anciãos. E, recebendo destes cartas para os irmãos, fui a Damasco, para trazer maniatados para Jerusalém aqueles que ali estivessem, a fim de que fossem castigados.
6 Nundɨ Damasɨkaasihanda noaipaitaahetihɨ ipɨho otɨhasɨnɨndaise. Aihɨ sura ipɨho otɨhasɨnɨtisura yamɨhapataatɨhapɨ wɨndɨ nausainjɨtɨhandɨ awaindɨhandɨ ketɨ nasatɨ nanusaatataise.
6 Ora, aconteceu que, indo eu já de caminho, e chegando perto de Damasco, quase ao meio-dia, de repente me rodeou uma grande luz do céu.
7 Nanusainjɨhɨ nɨnɨ osihandɨ awaindɨhandaasɨnɨ bimambɨtɨhonɨnisɨ mɨhaapɨ yapɨpataapɨhɨ nepandɨtɨ ahondaayo. Ahondaatɨ pɨwɨha wa nisapɨ gaatatɨ satatɨ kandihɨ atisataayo. ‘Sorɨhoŋe, Sorɨhoŋe, kɨnyɨ napaapɨ nɨngisɨ nepɨ nanopɨsasapaise?’ ndataase.
7 E caí por terra, e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Ndihɨ nɨnɨ wihoaaŋɨha saundataato, “Awaisɨhoŋe, kɨnyɨ diyaamahoŋise,” undataato. Undonɨhɨ ko nɨngisɨ sandataase, ‘Nɨnɨ Nasaretɨhandaahapɨ Jisaasihonɨngi kɨnyɨ taapepɨ nanopɨsasapaise. Aihɨ saimbɨ nɨngi nanopɨsasingɨhonɨnɨ kahɨtataato,’ ndataase.
8 E eu respondi: Quem és, Senhor? E disse-me: Eu sou Jesus Nazareno, a quem tu persegues.
9 Aihɨ isɨhiya nɨngisawɨ maasɨ niyohiyɨhiyaahɨ nausainjɨtɨhandɨ baiwɨ mmonawaayopo. Mmonawaahandɨ kandɨ utaaho so nɨngisɨ pɨwandindɨhandɨ kiya wɨndɨ baiwɨ atɨhomisopo.
9 E os que estavam comigo viram, em verdade, a luz, e se atemorizaram muito, mas não ouviram a voz daquele que falava comigo.
10 Aihɨ nɨnɨ Jisaasihoai saundɨtɨ nunjenataayo, “Awaisɨhoŋe, nɨnɨ wanɨ napitaitande?” undataato. Undonɨhɨ Awaisɨho nɨngi sandataase, ‘Kɨnyɨ dosisɨ satɨ aunahɨpatɨ Damasɨkaasihandaahapɨ numwe. Numbwɨ satɨ aunahɨpita noaipasamɨhɨ utaaho wo otɨpɨpatɨ nɨnɨ gi nahɨmɨtandɨ kandɨ tɨmanɨtɨ ahiyohɨpatapɨ ko gi kahɨtɨtaise,’ ndatɨ Awaisiho kandataase.
10 Então disse eu: Senhor, que farei? E o Senhor disse-me: Levanta-te, e vai a Damasco, e ali se te dirá tudo o que te é ordenado fazer.
11 Iyataatɨ sandɨ awaindɨhandɨ nausainjɨtɨhandaahɨ nisɨ ndɨha asisɨniratɨ apɨpaahɨ asɨhatamataise. Apɨpaahɨ asɨhatamasɨhɨ kahapaamapɨpa wɨndɨ baindɨ monɨho. Aihɨ isɨhiya nɨngisawɨ maasɨ niyohiyɨhiya namapɨ ikwɨraahɨ nisisɨ aunahɨpa Damaasɨkaasihandaahapɨ nowaayopo.
11 E, como eu não via, por causa do esplendor daquela luz, fui levado pela mão dos que estavam comigo, e cheguei a Damasco.
12 Iyataatɨ satɨ aunahɨpatɨ Damasɨkaasihanda utaaho wo komɨ ambɨpatɨ Ananaiyaasiho bindataise. Iyataatɨ so Ananaiyaasiso Mosesihomɨ wɨnɨhapɨpa biyatɨ japepihɨrahore. Aihɨ Judaahiya kapɨhɨ Damasɨkaasihanda bimohiyɨhiya nahatiya utaaho gaahore tɨwɨ maaritɨwɨhore.
12 E um certo Ananias, homem piedoso conforme a lei, que tinha bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Isɨ ko nasatɨ nisɨhinɨ detɨ bitonda nɨngi sandataase, ‘Naisohoŋɨ Sorɨhoŋe, kinyɨ ndɨha japɨhɨ nausaatonɨhɨ jase,’ ndataase. Ndihɨ ketɨ suraanɨhɨ nisɨ ndɨha asɨhanetindɨhandɨ owetihɨ japɨhɨ nga baindɨ jataayo. Jataatɨ koai baindɨ iwinjataayo.
13 Vindo ter comigo, e apresentando-se, disse-me: Saulo, irmão, recobra a vista. E naquela mesma hora o vi.
14 Aihɨ ko Ananaiyaasiho sandataase, ‘Nyamɨ asoyaamɨ Autaahaatɨho komɨ gwɨnyaatɨ maaritindɨhandɨ mmondaapɨ ahɨngisataise. Aihɨ kɨnyɨ daihɨra nasapaapɨ Utaaho ainahɨhoai usonapaise. Usohɨnɨhɨ Jisaasiho ko komɨ maahomwaaŋapɨ pɨwɨha kahɨtihɨ atimbɨ mmonapaise.
14 E ele disse: O Deus de nossos pais de antemão te designou para que conheças a sua vontade, e vejas aquele Justo e ouças a voz da sua boca.
15 Autaahaatɨho sandɨ kahindɨmandɨ kɨnyɨ komɨ pɨwɨha ausaitaape. Aimbɨ kɨnyɨ mmonɨpɨ atingɨwaiwaapɨ ausaapɨ isɨhiyai kaundɨtaatɨpe.
15 Porque hás de ser sua testemunha para com todos os homens do que tens visto e ouvido.
16 Aisɨ kɨnyɨ otɨhɨ wonjɨ mbɨmime. Kɨnyɨ Awaisɨhoai nɨnɨ maipɨhaiwa kiyohɨwaiwa nepɨnɨmape undɨposapɨ waapoho nesamɨhɨ kinyɨ maipɨhaiwa nehɨmaitaise,’” ndatɨ Ananaiyaasiho kandataase.
16 E agora por que te deténs? Levanta-te, e batiza-te, e lava os teus pecados, invocando o nome do Senhor.
17 “Aihɨ nɨnɨ kɨmbɨhɨ Jerusaremɨmandaahapɨ japɨhɨ nasataayo. Napɨtɨ aŋɨ awaindɨhandaatɨhɨ Autaahaatɨhopɨ gaapundataayo. Gaapundataatɨ sɨwipatɨ wɨtɨ Autaahaatɨho pɨwandɨtandɨhatɨ noaipasɨhɨ mmonataayo.
17 E aconteceu que, tornando eu para Jerusalém, quando orava no templo, fui arrebatado para fora de mim.
18 Mmonataatɨ satɨ sɨwipitaatɨhɨ Awaisɨhoai usonataayo. Usohonɨhɨ ko nɨngi sandataase, ‘Kɨnyɨ Jerusaremɨmanda kɨmbɨhɨ namasi ketɨ wapɨhapɨ numwe. O kɨmbɨhɨ bindapaapɨ nisɨ kiyohɨwaiwaapɨha pɨwɨha ausaapɨ isɨhiya kɨmbɨhapɨmiyai kaundisamaahɨ kiya wɨndɨ baiwɨ atɨhomaahitaapo,’ ndataase.
18 E vi aquele que me dizia: Dá-te pressa e sai apressadamente de Jerusalém; porque não receberão o teu testemunho acerca de mim.
19 Ndihɨ nɨnɨ Awaisɨhoai saundataato, ‘Awaisɨhoŋe, nɨnɨ jɨhura aŋɨ gwɨharaahaiwa isɨhiya ahoyanohɨwaiwa nahatewaapɨhɨ daindɨ isɨhiya kinyapɨ gɨhunyaahohiyɨhiyai mmonɨtɨ titɨ naputɨhonɨne. Aihɨ sandapɨ isɨhiya kɨmiya aimɨ baiwɨ mmonɨwɨ gwɨnyaapɨhiyaare.
19 E eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu lançava na prisão e açoitava nas sinagogas os que criam em ti.
20 Iyataatɨ kɨnyɨ kaingɨwaiwaapɨha pɨwɨha ausaasɨho Sɨtipenɨhoai jɨhura tiwauhɨ napotaise. Aihɨ sura nɨngimaawɨ bitotɨhaawɨ tiwauhisɨ koai tiwotɨhandapɨ nɨnɨ gaare ndaato. Aihɨ isɨhiya Sɨtipenɨhoai nawɨhaara tiwɨtaatɨwɨ apotɨhɨrɨ tiwatɨhaatɨ niyohohɨpɨpa nausohaapɨ naninyauhɨ nɨnɨ kaiwa jaatɨ bitondaayo. Isɨ saindɨ kɨmbɨhɨ namasatɨ isɨhiya kinyapɨ gɨhunyaahohiyɨhiyai netɨ nopɨsasohɨpɨpɨhɨ namatɨ pɨwɨha japɨhɨ gaaha kaundɨtɨ kɨnyɨ kaingɨwaiwaapɨha pɨwɨha ausaitaano,’ undɨtɨ Awaisɨhoai kaundataato.
20 E quando o sangue de Estêvão, tua testemunha, se derramava, também eu estava presente, e consentia na sua morte, e guardava as capas dos que o matavam.
21 Kaundonɨhandɨ kandɨ Awaisɨhomɨha nɨngi sandataase, ‘Kɨnyɨ isɨhiya Judaahiyaamatɨpɨmetahiyenda kaanɨhɨ nutaapɨ kahɨtataatonɨ numwe,’ ndataase,” undatɨ Porɨho isɨhiya kapɨhɨ ahoyanohiyɨhiyai kaundataase.
21 E disse-me: Vai, porque hei de enviar-te aos gentios de longe.
22 Aihɨ kiya nga baiwɨ atɨnisauhɨhandɨ kandɨ isɨhiya Judaahiyaamatɨpɨmetahiyenda numwe ndatɨ Autaahaatɨho kandataase, undatɨ Porɨho kaundisɨha kaapɨ apɨpaahɨ apousataise. Apowihɨ kiya waatɨ kaahaatɨwɨ satawaatopo. “Utaaho siyatɨ kiyaho nyangisatɨ wɨndɨ mbɨmimɨta sohoai timapɨse,” tɨwɨ kaahaatawaatopo.
22 E ouviram-no até esta palavra, e levantaram a voz, dizendo: Tira da terra um tal homem, porque não convém que viva.
23 Kaahaatɨwɨ Porɨho Autaahaatɨhopɨ sisɨpɨhɨndaase tɨwɨ kiyaamɨ apotɨhɨrɨ niyohohɨpɨpaamɨ tiwatɨhaatɨhapa nesɨpapɨ autaahɨ motɨ tɨmawaayopo. Aiwɨ yapɨpatamɨ waatɨhɨrɨ ikwaatɨpɨho nepɨ motɨ autaahɨ yotawaayopo.
23 E, clamando eles, e arrojando de si as vestes, e lançando pó para o ar,
24 Aihɨ tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyaamɨ mɨtɨho tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyai kaundihɨ kiya Porɨhoai tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyaamɨ aŋaaŋɨ numwaasi nandaawaayopo. Nandaahauhɨ tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyaamɨ mɨtɨho kiyai saundataase, “Porɨhoai tiwisaihɨ yayataatɨ maipɨhandɨ saindɨ kiyonɨhe tatɨ katiso kamaatiso tɨwɨ tipɨ nunjenɨwɨse,” undataase. Sandɨ isɨhiyaamɨ ŋuŋaatohɨtɨhandamɨ tanyaahaapɨ gwɨnyaitandɨ kaundataase.
24 O tribuno mandou que o levassem para a fortaleza, dizendo que o examinassem com açoites, para saber por que causa assim clamavam contra ele.
25 Aiwɨ Porɨhoai tiwɨtaatɨwɨ nepɨ wɨsasawɨ ahiyawaayopo. Aihɨ tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyaamɨ mɨtɨhomɨ yatɨhɨ awaisɨhoematatɨ bimisɨho Porɨhomɨhinɨ detɨ bitosɨhɨ koai Porɨho saundataase. “Utaaho wo Romɨhiyaamɨhoai saiwɨ kawiwɨ tiwɨtaatɨwɨ wɨnɨhapɨpa ahondaindɨho? Aiwɨ pɨwɨha atisatɨ tipɨtapaitandɨhoaapɨhɨ sangɨ pɨwaatɨwɨhandɨ ketɨ tiwɨtaatɨwɨ sandɨ gaatindɨho?” undataase.
25 E, quando o estavam atando com correias, disse Paulo ao centurião que ali estava: É-vos lícito açoitar um romano, sem ser condenado?
26 Undihɨ ko awaisɨho notɨ tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyaamɨ mɨtɨho awaisɨhoai saundataase. “Utaamo kɨmo isɨhiya Romɨhiyaamɨhosɨ kɨnyɨ koai napindapɨ saiwa kawisapaise?” undataase.
26 E, ouvindo isto, o centurião foi, e anunciou ao tribuno, dizendo: Vê o que vais fazer, porque este homem é romano.
27 Undihɨ tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyaamɨ mɨtɨho Porɨhoenda nasataise. Nasatɨ Porɨhoai sata nunjenataise, “Nyahɨ Romɨhiyaanamɨhoŋɨtapaapaahɨ kɨnyɨ nɨngi tɨtɨhɨ kande,” undataase. Undihɨ Porɨhomɨha saundataase. “Ye, nɨnɨ akɨtɨnɨhɨ Romɨhiyaamɨhonɨne,” undataase.
27 E, vindo o tribuno, disse-lhe: Dize-me, és tu romano? E ele disse: Sim.
28 Undihɨ tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyaamɨ mɨtɨho Porɨhoai saundataase. “Nɨnɨ noaipatɨ Romɨhiyaamɨhonimatɨtandɨhandapɨ nawɨho aungwohandɨ awaisawɨhiya gamanɨhiyai nunyataayo,” undataase. Undihɨ Porɨhomɨha wihoaaŋɨha saundataase, “O nɨnɨhɨ niyɨ apiya Romɨhiyaamɨhasanyurisɨ nanɨmwihɨ nɨnɨ tɨtɨhɨ Romɨhiyaamɨhonɨne,” undataase.
28 E respondeu o tribuno: Eu com grande soma de dinheiro alcancei este direito de cidadão. Paulo disse: Mas eu o sou de nascimento.
29 Undatɨ Porɨho tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyaamɨ mɨtɨhoai kaundataase. Aihɨ tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiya Porɨhoai tipɨ nunjendotɨwɨhiyaasɨ sa Porɨhomɨ pɨwɨha atisawaawɨ namapɨ ketɨ bɨpi namɨhaawaayopo. Aihɨ tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyaamɨ mɨtɨhoaisangi atisataatɨ Porɨho Romɨhiyaamɨhotihɨ saiwa aimɨ kawisono tatɨ gwɨnyaataatɨ yayataise.
29 E logo dele se apartaram os que o haviam de examinar; e até o tribuno teve temor, quando soube que era romano, visto que o tinha ligado.
30 Iyataatɨ Judaahiya Porɨhopɨ siyatɨ maipɨhandɨ sandɨ kaihe tɨwɨ kasaihɨ atitandɨ tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyaamɨ mɨtɨho bowihɨhura Porɨhomɨ wɨrɨhɨrɨ senɨhandɨ nesɨpamatase. Iyatɨ tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyaamɨ mɨtɨho isɨhiya Autaahaatɨhoai nandapa tɨhɨwɨ isɨhiyaapɨ nunyohiyɨhiyaamɨ mɨtɨhiyaapunɨ isɨhiya usa gwɨnyaahiya awaisawɨhiyaapunɨ napɨwɨ kiya ahoyandaatɨwɨ pɨwɨha nusoaasataise. Aihɨ kiya napɨwɨ aimɨ ahoyanɨhauhɨ tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyaamɨ mɨtɨho Porɨhoai numwaasi nasatɨ kiyaamɨ ndɨhetɨ ahɨwihɨ bitondaise.
30 E no dia seguinte, querendo saber ao certo a causa por que era acusado pelos judeus, soltou-o das prisões, e mandou vir o principais dos sacerdotes, e todo o seu conselho; e, trazendo Paulo, o apresentou diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.