Romanos 4
YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs NVT
1 Abaraamu maen tetin an dakhein bantan báken tetin tináu ifo véin nan ma Tiyarafenu ano funtákein banta e ma sikhá ein nan ma afová iyáké tetí ankan nái esá té tifante rafuno.
1 Do ponto de vista humano, Abraão foi o fundador de nossa nação. O que descobriu ele?
2 Abaraamu ma kama yorarí iyá ein nan puntákein banta uno siren be amo sinten mifo Tiyarafenu avorá ída ino.
2 Se suas boas obras o tivessem tornado justo, ele teria motivo para se vangloriar, mas não perante Deus.
3 Para vara seyo, Tiyarafenui vompon dóki ano setin tisimiyáken Abaraamu ma Tiyarafenurá mumunan ein nan mi véin nan puntákein banta e sikhen mino. Esé 15:6
3 Pois as Escrituras dizem: “Abraão creu em Deus, e assim foi considerado justo”.
4 Banasi ano yoriyá eintái miyan baré iyan mifo ída fara amusin ne siren miyan amé iyan mino.
4 O salário daquele que trabalha não é um presente, mas um direito.
5 Máan tukhan maen banasii mumunantái Tiyarafenu ano funtákein nanin banta e siyan mifo vetíi yoranta saino.
5 Contudo, ninguém é considerado justo com base em seu trabalho, mas sim por meio de sua fé em Deus, que declara justos os pecadores.
6 Man baya ma yakhafiyareona rasa Tiyarafenu ano funtákein banta e sikhen naifo amusin ná ono sen Kin Deviti mai avúava san mi sikhen mino.
6 Davi também falou a esse respeito quando descreveu a felicidade daqueles que são considerados justos sem terem trabalhado para isso:
7 “Baya átakharé uren umeí iyá intin ma ume ampiantáden
7 “Como são felizes aqueles cuja desobediência é perdoada, cujos pecados são cobertos!
8 Tiyarafenu ano ume ampiantáden ma fura sen ma áuntan nain kéká ano vá amusin ino.” Íbo 32:1-2
8 Sim, como são felizes aqueles cujo pecado o Senhor não leva mais em conta!”.
9 Tetí ankan ma iniyaruna ano Abaraamuni mumunan nan mi Tiyarafenu ano funtákein banta e sikhen mifo mai avábá ma vain mai Yutan kéká ina ana fi aa ena anan nanin banta vasa fino.
9 Por acaso essa bênção é apenas para os judeus, ou se estende também aos gentios incircuncidados? Já dissemos que Deus considerou Abraão justo por meio de sua fé.
10 Máa sikhen mifo mai inté ma uran ná béin nan puntákein banta e sen nafino. Au ma kharan ná puntákein banta e sikharen nafi áa au ma ída khakhan ná puntákein banta e sikharen nafino. Au ma ída khakhan maen pefái Tiyarafenu ano véin nan puntákein banta e sikharen mino.
10 Mas como isso aconteceu? Ele foi considerado justo somente depois de ter sido circuncidado, ou antes disso? Está claro que foi antes de ele ser circuncidado.
11 Au khavin avúavá ída afoká ukhan inká Abaraamu yere ída au khakhan maen pefái Tiyarafenu ano veni mumunantá puntákein banta e siren béin avíkaréin mai avúavái aníen mi au ma khavin dákóen mino. Máan tukhein nan mi mai ma au ída khavin mumunan ukhein kékái anafun Abaraamu van mino. Betí ankani mumunantái Tiyarafenu avorá puntákein kékasi ukhen mino.
11 A circuncisão era um sinal de que Abraão já possuía fé e de que Deus já o havia declarado justo, mesmo antes de ele ser circuncidado. Portanto, Abraão é o pai daqueles que têm fé mas não foram circuncidados. Eles são considerados justos por causa de sua fé.
12 Abaraamu mai fefá ída au khakhen mumunan ukharen mifo au ma khakhein kéká ano ma Abaraamun an den mumunan ma intin maen mai Abaraamu vetin anafu vá deren ban mino.
12 E Abraão também é o pai daqueles que foram circuncidados, mas somente se tiverem o mesmo tipo de fé que Abraão tinha antes de ser circuncidado.
13 Pefá Tiyarafenu ano ma Abaraamu má be anavasin má ayampin minó bara amenté uno siren ma iyáantákarein mai véi ma man baya ánain bákuriyá einta saino. Ída ino. Béi ma Tiyarafenui vayará ma mumunan eintái véin nan puntákein bantae siren iyáantákaren mino.
13 A promessa de que Abraão e seus descendentes herdariam toda a terra não se baseou em sua obediência à lei de Deus, mas sim no fato de ele ter sido considerado justo quando teve fé.
14 Máan tukhan mi man baya ánain ma vákurin kéká anan Tiyarafenu ma iyáantákaré ein daná baranten mino ma sinteya mai mumunan ánain ma vákurin avúavá ano faen daná an dantin mi mai ma Tiyarafenu ano iyáantan nain daná ano yere fara savifá o afeyoranten mino.
14 Portanto, se a herança prometida é apenas para aqueles que obedecem à lei, a fé é desnecessária, e a promessa, anulada.
15 Mai fara vara seyo, man baya ánain ma vákurono van ein kéká man baya anon uman amé iyan mifo man baya ma ída vantin maen man baya yurafurin avúavá ída vanten mino.
15 Pois a lei traz ira sobre aqueles que tentam obedecer a ela. A única forma de não quebrar a lei é não ter lei nenhuma para quebrar!
16 Máan tukhan mi Tiyarafenu ano ma iyátintákaré ein mai yaná mumunan aa sáké anan para vará tifanté uno. Yutan kayoi avúavá ánain ma ída yakhafin ma Abaraamu ma mumunan iyá ein an ma yátifanté mai Tiyarafenu ano ma Abaraamun iyáantákaré ein daná bará tifanté uno. Máan mana en mi Abaraamu mai minó mumunan ma inain nanin banta anafuíi inten mino.
16 É por isso que a promessa vem pela fé, para que ela seja segundo a graça e, assim, alcance toda a descendência de Abraão, não somente os que vivem sob a lei, mas todos que têm fé como a que teve Abraão. Pois ele é o pai de todos que creem.
17 Tiyarafenu ano ma véin tiamikharé ein mai vompon dókifin máa sikhen mino. “Téi anon éin maman kokhon nanin banta anafuní é uno.” Esé 17:5
17 Conforme aparece nas Escrituras: “Eu o fiz pai de muitas nações”. Isso aconteceu porque Abraão creu no Deus que traz os mortos de volta à vida e cria coisas novas do nada.
18 Tiyarafenu ano máa sikharen mino, “Éi kanaíé minó ofu yankafinte fono. Ída ifo en ana akhafana ano máan uron mi en mo kokhoní inten mino.” Esé 15:5
18 Mesmo quando não havia motivo para ter esperança, Abraão a manteve, crendo que se tornaria o pai de muitas nações. Pois Deus lhe tinha dito: “Esse é o número de descendentes que você terá!”.
19 Abaraamuni orana mana antareti (100) vákan ben au varimú ukhan Sara ída kanaíen iyampon kairí ukhan maen béi afová ukhen mifo veni mumunan mano ída ánuní in moéken ákona ukharen mino.
19 E sua fé não se enfraqueceu, embora ele soubesse que, aos cem anos, seu corpo, bem como o ventre de Sara, já não tinham vigor.
20 Tiyarafenu ano ma Abaraamu minó daná iyáantákein nan iniren béi ída kokhon ineine ina vei mumunan ákona uren Tiyarafenu aví daní iyaren mino.
20 Em nenhum momento a fé de Abraão na promessa de Deus vacilou. Na verdade, ela se fortaleceu e, com isso, ele deu glória a Deus.
21 Para vaino, Tiyarafenu ano ma iyáantákein daná kanaíen afoká inten mino siren béi afová ukhen pasen mino.
21 Abraão estava plenamente convicto de que Deus é poderoso para cumprir tudo que promete.
22 Béini mumunan nan mi Tiyarafenu ano funtákein banta e sen mino.” Esé 15:6
22 Por isso, por sua fé, ele foi considerado justo.
23 Tiyarafenui vompon dókifin ma funtákein banta e sen ma arakhein mai Abaraamun beyákasara sikhen naifo
23 E, quando Deus considerou Abraão justo, não o fez apenas para benefício dele. As Escrituras dizem
24 mai setin ma san deren tikhen mino. Tetisi Bafan Yisasin ma Tiyarafenu ano masí pintena avían mantakheintá ma seti mumunan ma iyaruna mai van mi Tiyarafenu ano iniren teti nan puntákein nanin banta e sen tariyan mino.
24 que foi também para nosso benefício, pois elas garantem que também seremos considerados justos por crermos naquele que ressuscitou dos mortos a Jesus, nosso Senhor.
25 Tetisi ume arútintano vare siren Tiyarafenu ano namuro kéká ayampin Yisasin ampiádan aruan puren mino. Púbíkan tetin nan puntákein nanin banta e sen tarano van mi Tiyarafenu ano véin masí pintena orun avían manten mino.
25 Ele foi entregue à morte por causa de nossos pecados e foi ressuscitado para que fôssemos declarados justos diante de Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.