Marcos 5
YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs NVT
1 Yisasi má bei eyo iyampon kayo vá ano Kariri non e kháden Kerasá barafá oren mino.
1 Assim, chegaram ao outro lado do mar, à região dos gerasenos.
2 Yisasi ma voti finté eraviyain má mana namu aunan mano fákakhan óen iyain banta ano vanta ma masí ukheí páké béin onano van eren mino.
2 Quando Jesus desembarcou, imediatamente um homem possuído por um espírito impuro saiu do cemitério e veio ao seu encontro.
3 Mai vanta ano vanta ma masí uran bain pimpá baren nókan mana vanta ano véin ída kanaíen ayanan kuvirí ukhan inká seni anan póké dere ída kanaíen kuviyaren mino.
3 Esse homem morava entre as cavernas usadas como túmulos e ninguém conseguia detê-lo, nem mesmo com correntes.
4 Seni anan póke safi ankati fo safi kokhon damú ayan arantantá damuran mai anan antáden tító tító iyákan ída kanaíen mana vanta ano véin pákaan kaiyaren mino.
4 Sempre que era acorrentado e algemado, quebrava as algemas dos pulsos e despedaçava as correntes dos pés. Ninguém era forte o suficiente para dominá-lo.
5 Máan tiyáken mai vanta ano inuran má bayan má banta ma masí ukhein pimpa safi inká anuyon kayo fimpa safi nóken bá diyan maen eraven onámaná kayorá be au kaviyaren mino.
5 Dia e noite, vagava entre os túmulos e pelos montes, gritando e cortando-se com pedras.
6 Máan tiyaren mai vanta ano manáa nen táké Yisasin óden maen tavaen oren béin aufá mo aron kanan durafúden mátimen mino.
6 Quando o homem viu Jesus, ainda a certa distância, correu ao seu encontro e se curvou diante dele.
7 Mátimen avádóen oovararen temí, “Yisasi oe, Éi Yan Bain Tiyarafenu Anin mompo séin náisá usintano vará eriya fono. Téin ma ída namu inteya mai Tiyarafenu avíká purase sisimeno van muno.”
7 Então soltou um forte grito: “Por que vem me importunar, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Em nome de Deus, suplico que não me torture!”.
8 Mai fara va máa sen naino. Yisasi ma siyáken, “Namu aunan mompo mai vanta finté eravono,” ma sein nan mino.
8 Pois Jesus já havia falado ao espírito: “Saia deste homem, espírito impuro!”.
9 Máa síkan Yisasi mai vanta inaemí, “Éin aví iye fino.”
9 Jesus lhe perguntou: “Qual é o seu nome?”. Ele respondeu: “Meu nome é Legião, porque há muitos de nós dentro deste homem”.
10 Máa siren mai namu aunan kayo ída siantantin mai varu me ampiré nentá orono van ákonaen Yisasi vaípá ínanen inaen mino.
10 E os espíritos impuros suplicaram repetidamente que ele não os enviasse a algum lugar distante.
11 Máa siyákan mai ádé tító anurá kokhon pon kayo iyukhen dunan niyaren mino.
11 Havia uma grande manada de porcos pastando num monte ali perto.
12 Máan tiyákan mai namu aunan kayo ano Yisasi vaípá ínanen tiamemí, “Éi sétin tisintesí mesan pon kayo aúpin oferá tifano van muno.”
12 “Mande-nos para aqueles porcos”, imploraram os espíritos. “Deixe que entremos neles.”
13 Máa síkan Yisasi kana ino siyain má mai namu aunan kayo ano mai vanta me ampiren oren pon kayo aúpin oferen mino. O fébíkan kan tauseni (2,000) fon kayo ano savaen mana kákan ayafin aravuaren non akharumpin orun áduven ufuren puren mino.
13 Jesus lhes deu permissão. Os espíritos impuros saíram do homem e entraram nos porcos, e toda a manada, cerca de dois mil porcos, se atirou pela encosta íngreme do monte para dentro do mar e se afogou.
14 Máan tíkan pontá ma yafisiyaré ein banta kayo ano karan oriyáken kákan baru kayofin má mai akhempá ma vain baru kayofin má mai ma afoká ein baya e siamen oriyákan betiyantá onano van ore ore en mino.
14 Os que cuidavam dos porcos fugiram para uma cidade próxima e para seus arredores, espalhando a notícia. O povo correu para ver o que havia ocorrido.
15 Minó nanin banta ano Yisasi vaintá oriven onákan mai ma namu aunan ma fákakhá ein banta ano yavaráe íden kamaen kumantan o óden akhokho van en mino.
15 Chegaram até onde Jesus estava e viram o homem que tinha sido possuído pela legião de demônios. Estava sentado ali, vestido e em perfeito juízo, e todos tiveram medo.
16 Máan tíkan ma o onein kayo ano mai ma namu aunan pákakhá ein banta vá pon kayo vá amaniná ma afoká ein avúavá baya vanasi me siamen mino.
16 Então os que presenciaram os acontecimentos contaram aos outros o que havia ocorrido com o homem possuído por demônios e com os porcos.
17 Máa síkan banasi ano iniren Yisasin nan mai vara me ampiren enafá orino van ákonaen baya sen mino.
17 A multidão começou a suplicar que Jesus fosse embora da região.
18 Máa síkan Yisasi ma evaránen botifin ódin maen mai ma fefá namu aunan mano fákakhá ein banta ano véin má orono van ínanen inaen mino.
18 Quando Jesus entrava no barco, o homem que tinha sido possuído por demônios implorou para ir com ele.
19 Máa síkan maen Yisasi mai vanta siamemí, “Bafan mano ma arunkaren éin kama uantein nan barufá ore ei kéká mo siameno.”
19 Jesus, porém, não permitiu e disse: “Volte para sua casa e para sua família e conte-lhes tudo que o Senhor fez por você e como ele foi misericordioso”.
20 Máa síkan mai vanta ano oren mai ma véin aya ein baya Dekaporisí barafá mo sian afokáin minó nanin banta ano kokhon ineine iyáken takhaen oreraen mino.
20 Então o homem partiu e começou a anunciar pela região das Dez Cidades quanto Jesus havia feito por ele, e todos se admiravam do que ele dizia.
21 Máan turen Yisasi evaránen botifin Karirí non e kháden ena ufa oriven non akhempá o vákan kokhon nanin banta e átaru en mino.
21 Jesus entrou novamente no barco e voltou para o outro lado do mar, onde uma grande multidão se juntou ao seu redor na praia.
22 Átaru ukhan mana monó namuntá ma ánoní ukhein banta Yairasin ne sin mano eren mino. Béi Yisasin onen ben arantampin e matimen mino.
22 Então chegou um dos líderes da sinagoga local, chamado Jairo. Quando viu Jesus, prostrou-se a seus pés e
23 Matimen Yisasin ákonaen inaemí. “Te siraun arará purono van iyá umpo éi kaná ereya véintá mo ayan kaúde ayofesin ná evaránen asefa inten nafino.”
23 suplicou repetidas vezes: “Minha filhinha está morrendo. Por favor, venha e ponha as mãos sobre ela; cure-a para que ela viva!”.
24 Máa síkan Yisasi véin avákuren oriyákan kokhon nanin banta ano mákáká uven oren mino.
24 Jesus foi com ele, e todo o povo o seguiu, apertando-se ao seu redor.
25 Tiyan míkan mifo sirantan kan orun kádan (12) oranará biyon aí daná baren oriyan baré ein nanin má maifin baren mino.
25 No meio da multidão estava uma mulher que havia doze anos sofria de hemorragia.
26 Mai nanin mano kokhon damú ayofan banta kayo vaípá bei moní mo miyaní uan kíparan mai aí daná ano moéken aí ana iyan ída kípaanten mino.
26 Tinha passado por muitas dificuldades nas mãos de vários médicos e, ao longo dos anos, gastou tudo que possuía, sem melhorar. Na verdade, havia piorado.
27 Mai nanin mano Yisasini vaya ma siamin iníden maen banasi mákáká ukheimpin oriaren ben oyampáké beni ayá au anamun aruven mino.
27 Tendo ouvido falar de Jesus, aproximou-se por trás dele no meio da multidão e tocou em seu manto,
28 Mai farava máanten naino. “Téi ma siyan máa ma veni au anamuntá kaonté evaráne kama onté uno,” sen iniren mino.
28 pois pensava: “Se eu apenas tocar em seu manto, serei curada”.
29 Máa sen iníden ma aruviyain má manádá ainen beni nare vo íkan béi aváduan onákan mai aí daná kípen mino.
29 No mesmo instante, a hemorragia parou, e ela sentiu em seu corpo que tinha sido curada da enfermidade.
30 Máan tíkan Yisasi afová in manáa vei ákona oríkan do vaéaren máa sen inaemí, “Iyé tenti su anamun aruven nafino.”
30 Jesus imediatamente percebeu que dele havia saído poder; por isso, virou-se para a multidão e perguntou: “Quem tocou em meu manto?”.
31 Máa síkan bei eyo iyampon kayo ano máa sen béin tiamemí, “Éi oniya fono. Kokhon nanin banta anon éin mákáká ukhen mifo éi fará, ‘Iyé tén tu anamun tiruviyan nafino,’ siya fono.”
31 Seus discípulos disseram: “Veja a multidão que o aperta de todos os lados. Como o senhor ainda pergunta: ‘Quem tocou em mim?’”.
32 Máa siyákan maen Yisasi vei au anamun ma aruvein onano van onen eúken mino.
32 Jesus, porém, continuou a olhar ao redor para ver quem havia feito aquilo.
33 Máan tíkan mai nanin mano ve aurá ma afoká ein dana san pé den avinantan má Yisasi vaintá aron kánan mo yurafúden matimen be aurá ma afoká ein dana san tiamen mino.
33 Então a mulher, assustada e tremendo pelo que lhe tinha acontecido, veio e, ajoelhando-se diante dele, contou o que havia feito.
34 Tian míkan Yisasi véin evaránen tiamemí, “Tiraun noe, Éini mumunan manon eni aí kípaanten mifo ará kusin masá orono.”
34 Jesus lhe disse: “Filha, sua fé a curou. Vá em paz. Seu sofrimento acabou”.
35 Yisasi ma fara vaya siyákan maen monó átaru namuntá ma ánoní ukhein banta Yairasin amá pinté manáa vanta kayo ano eren me véin máa sen tiamemí, “Éin araun inka furen mifo ída vá enádá arú uman ameno.”
35 Enquanto Jesus ainda falava com a mulher, chegaram mensageiros da casa de Jairo, o líder da sinagoga, e lhe disseram: “Sua filha morreu. Para que continuar incomodando o mestre?”.
36 Máa siyákan mai vaya Yisasi ída avové en inin nan monó átaru namuntá ma anoní ukhein banta máa sen tiamemí, “Éi ída vá akhokho van iyáke mumunan mana vá ono.”
36 Jesus, porém, ouviu essas palavras e disse a Jairo: “Não tenha medo. Apenas creia”.
37 Máa siren béi minó nanin banta ayópá uren Pitan má Yemisin má be afá aváe Yonin má mai máa ano anan Yisasin má oren mino.
37 Então Jesus deteve a multidão e não deixou que ninguém o acompanhasse, exceto Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago.
38 Monó átaru namuntá ma ánoní ukhein banta Yairasin amá barurá ma vetí ankan orivin maen Yisasi onákan kokhon nanin banta ano sisuvo siyáken kákantá ifí diyaren mino.
38 Quando chegaram à casa do líder da sinagoga, Jesus viu um grande tumulto, com muito choro e lamentação.
39 Máan tiyákan Yisasi maifin un pében betin máa sen tiamemí, “Para siretí ankan ifí diyákeyá kákantá tisuvo siya rafono. Ma arinta arará ída fúken béi faran auun bakhen mino.”
39 Então entrou e perguntou: “Por que todo esse tumulto e choro? A criança não morreu; está apenas dormindo”.
40 Máa síkan minó nanin banta ano véin nan intíkan béi mai nanin banta yo siantan barufá arafuvíkan mai arinta anóe afóen má bei eyo iyampon kanú manaú bá avíaren mai arinta ma kain bain karafarampin un peren mino.
40 A multidão riu de Jesus. Ele, porém, fez todos saírem e levou o pai e a mãe da menina e os três discípulos para o quarto onde ela estava deitada.
41 Um pében mai arinta ayan bana fakáaren máa semí, “Tarita kumi,” Mai vayai ana máan mi sikhen mino. “Titó arinta oe, séi éin tiamé umpo éi e mantano.”
41 Segurando-a pela mão, disse-lhe: “ Talita cumi! ”, que quer dizer “Menina, levante-se!”.
42 Máa siyain má mai arinta arará ano manádá ainen e mantaaren oren mino. (Mai arintai orana sirantan kan orun kádan (12) mi varen mino.) Oríkan mai namumpin ma varé ein nanin banta ano ódaren kákantá anúden oreraen mino.
42 A menina, que tinha doze anos, levantou-se de imediato e começou a andar. Todos ficaram muito admirados.
43 Máan tíkan mai ma afoká in onein dana san ena nanin banta ída siamino van Yisasi ákonaen betin tiamíden mai arinta arará ana yunan amino van tiamen mino.
43 Jesus deu ordens claras para que não contassem a ninguém o que havia acontecido e depois mandou que dessem alguma coisa para a menina comer.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.