Marcos 5

YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Yisasi má bei eyo iyampon kayo vá ano Kariri non e kháden Kerasá barafá oren mino.
1 Eles atravessaram o mar e foram para a região dos gerasenos.
2 Yisasi ma voti finté eraviyain má mana namu aunan mano fákakhan óen iyain banta ano vanta ma masí ukheí páké béin onano van eren mino.
2 Quando Jesus desembarcou, um homem com um espírito imundo veio dos sepulcros ao seu encontro.
3 Mai vanta ano vanta ma masí uran bain pimpá baren nókan mana vanta ano véin ída kanaíen ayanan kuvirí ukhan inká seni anan póké dere ída kanaíen kuviyaren mino.
3 Esse homem vivia nos sepulcros, e ninguém conseguia prendê-lo, nem mesmo com correntes;
4 Seni anan póke safi ankati fo safi kokhon damú ayan arantantá damuran mai anan antáden tító tító iyákan ída kanaíen mana vanta ano véin pákaan kaiyaren mino.
4 pois muitas vezes lhe haviam sido acorrentados pés e mãos, mas ele arrebentara as correntes e quebrara os ferros de seus pés. Ninguém era suficientemente forte para dominá-lo.
5 Máan tiyáken mai vanta ano inuran má bayan má banta ma masí ukhein pimpa safi inká anuyon kayo fimpa safi nóken bá diyan maen eraven onámaná kayorá be au kaviyaren mino.
5 Noite e dia ele andava gritando e cortando-se com pedras entre os sepulcros e nas colinas.
6 Máan tiyaren mai vanta ano manáa nen táké Yisasin óden maen tavaen oren béin aufá mo aron kanan durafúden mátimen mino.
6 Quando ele viu Jesus de longe, correu e prostrou-se diante dele,
7 Mátimen avádóen oovararen temí, “Yisasi oe, Éi Yan Bain Tiyarafenu Anin mompo séin náisá usintano vará eriya fono. Téin ma ída namu inteya mai Tiyarafenu avíká purase sisimeno van muno.”
7 e gritou em alta voz: "Que queres comigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Rogo-te por Deus que não me atormentes! "
8 Mai fara va máa sen naino. Yisasi ma siyáken, “Namu aunan mompo mai vanta finté eravono,” ma sein nan mino.
8 Pois Jesus lhe tinha dito: "Saia deste homem, espírito imundo! "
9 Máa síkan Yisasi mai vanta inaemí, “Éin aví iye fino.”
9 Então Jesus lhe perguntou: "Qual é o seu nome? " "Meu nome é Legião", respondeu ele, "porque somos muitos".
10 Máa siren mai namu aunan kayo ída siantantin mai varu me ampiré nentá orono van ákonaen Yisasi vaípá ínanen inaen mino.
10 E implorava a Jesus, com insistência, que não os mandasse sair daquela região.
11 Máa siyákan mai ádé tító anurá kokhon pon kayo iyukhen dunan niyaren mino.
11 Uma grande manada de porcos estava pastando numa colina próxima.
12 Máan tiyákan mai namu aunan kayo ano Yisasi vaípá ínanen tiamemí, “Éi sétin tisintesí mesan pon kayo aúpin oferá tifano van muno.”
12 Os demônios imploraram a Jesus: "Manda-nos para os porcos, para que entremos neles".
13 Máa síkan Yisasi kana ino siyain má mai namu aunan kayo ano mai vanta me ampiren oren pon kayo aúpin oferen mino. O fébíkan kan tauseni (2,000) fon kayo ano savaen mana kákan ayafin aravuaren non akharumpin orun áduven ufuren puren mino.
13 Ele lhes deu permissão, e os espíritos imundos saíram e entraram nos porcos. A manada de cerca de dois mil porcos atirou-se precipício abaixo, em direção ao mar, e nele se afogou.
14 Máan tíkan pontá ma yafisiyaré ein banta kayo ano karan oriyáken kákan baru kayofin má mai akhempá ma vain baru kayofin má mai ma afoká ein baya e siamen oriyákan betiyantá onano van ore ore en mino.
14 Os que cuidavam dos porcos fugiram e contaram esses fatos na cidade e nos campos, e o povo foi ver o que havia acontecido.
15 Minó nanin banta ano Yisasi vaintá oriven onákan mai ma namu aunan ma fákakhá ein banta ano yavaráe íden kamaen kumantan o óden akhokho van en mino.
15 Quando se aproximaram de Jesus, viram ali o homem que fora possesso da legião de demônios, assentado, vestido e em perfeito juízo; e ficaram com medo.
16 Máan tíkan ma o onein kayo ano mai ma namu aunan pákakhá ein banta vá pon kayo vá amaniná ma afoká ein avúavá baya vanasi me siamen mino.
16 Os que o tinham visto contaram ao povo o que acontecera ao endemoninhado, e falaram também sobre os porcos.
17 Máa síkan banasi ano iniren Yisasin nan mai vara me ampiren enafá orino van ákonaen baya sen mino.
17 Então o povo começou a suplicar a Jesus que saísse do território deles.
18 Máa síkan Yisasi ma evaránen botifin ódin maen mai ma fefá namu aunan mano fákakhá ein banta ano véin má orono van ínanen inaen mino.
18 Quando Jesus estava entrando no barco, o homem que estivera endemoninhado suplicava-lhe que o deixasse ir com ele.
19 Máa síkan maen Yisasi mai vanta siamemí, “Bafan mano ma arunkaren éin kama uantein nan barufá ore ei kéká mo siameno.”
19 Jesus não o permitiu, mas disse: "Vá para casa, para a sua família e anuncie-lhes quanto o Senhor fez por você e como teve misericórdia de você".
20 Máa síkan mai vanta ano oren mai ma véin aya ein baya Dekaporisí barafá mo sian afokáin minó nanin banta ano kokhon ineine iyáken takhaen oreraen mino.
20 Então, aquele homem se foi e começou a anunciar em Decápolis quanto Jesus tinha feito por ele. Todos ficavam admirados.
21 Máan turen Yisasi evaránen botifin Karirí non e kháden ena ufa oriven non akhempá o vákan kokhon nanin banta e átaru en mino.
21 Tendo Jesus voltado de barco para a outra margem, uma grande multidão se reuniu ao seu redor, enquanto ele estava à beira do mar.
22 Átaru ukhan mana monó namuntá ma ánoní ukhein banta Yairasin ne sin mano eren mino. Béi Yisasin onen ben arantampin e matimen mino.
22 Então chegou ali um dos dirigentes da sinagoga, chamado Jairo. Vendo Jesus, prostrou-se aos seus pés
23 Matimen Yisasin ákonaen inaemí. “Te siraun arará purono van iyá umpo éi kaná ereya véintá mo ayan kaúde ayofesin ná evaránen asefa inten nafino.”
23 e lhe implorou insistentemente: "Minha filhinha está morrendo! Vem, por favor, e impõe as mãos sobre ela, para que seja curada e viva".
24 Máa síkan Yisasi véin avákuren oriyákan kokhon nanin banta ano mákáká uven oren mino.
24 Jesus foi com ele. Uma grande multidão o seguia e o comprimia.
25 Tiyan míkan mifo sirantan kan orun kádan (12) oranará biyon aí daná baren oriyan baré ein nanin má maifin baren mino.
25 E estava ali certa mulher que havia doze anos vinha sofrendo de uma hemorragia.
26 Mai nanin mano kokhon damú ayofan banta kayo vaípá bei moní mo miyaní uan kíparan mai aí daná ano moéken aí ana iyan ída kípaanten mino.
26 Ela padecera muito sob o cuidado de vários médicos e gastara tudo o que tinha, mas, em vez de melhorar, piorava.
27 Mai nanin mano Yisasini vaya ma siamin iníden maen banasi mákáká ukheimpin oriaren ben oyampáké beni ayá au anamun aruven mino.
27 Quando ouviu falar de Jesus, chegou-se por trás dele, no meio da multidão, e tocou em seu manto,
28 Mai farava máanten naino. “Téi ma siyan máa ma veni au anamuntá kaonté evaráne kama onté uno,” sen iniren mino.
28 porque pensava: "Se eu tão-somente tocar em seu manto, ficarei curada".
29 Máa sen iníden ma aruviyain má manádá ainen beni nare vo íkan béi aváduan onákan mai aí daná kípen mino.
29 Imediatamente cessou sua hemorragia e ela sentiu em seu corpo que estava livre do seu sofrimento.
30 Máan tíkan Yisasi afová in manáa vei ákona oríkan do vaéaren máa sen inaemí, “Iyé tenti su anamun aruven nafino.”
30 No mesmo instante, Jesus percebeu que dele havia saído poder, virou-se para a multidão e perguntou: "Quem tocou em meu manto? "
31 Máa síkan bei eyo iyampon kayo ano máa sen béin tiamemí, “Éi oniya fono. Kokhon nanin banta anon éin mákáká ukhen mifo éi fará, ‘Iyé tén tu anamun tiruviyan nafino,’ siya fono.”
31 Responderam os seus discípulos: "Vês a multidão aglomerada ao teu redor e ainda perguntas: ‘Quem tocou em mim? ’ "
32 Máa siyákan maen Yisasi vei au anamun ma aruvein onano van onen eúken mino.
32 Mas Jesus continuou olhando ao seu redor para ver quem tinha feito aquilo.
33 Máan tíkan mai nanin mano ve aurá ma afoká ein dana san pé den avinantan má Yisasi vaintá aron kánan mo yurafúden matimen be aurá ma afoká ein dana san tiamen mino.
33 Então a mulher, sabendo o que lhe tinha acontecido, aproximou-se, prostrou-se aos seus pés e, tremendo de medo, contou-lhe toda a verdade.
34 Tian míkan Yisasi véin evaránen tiamemí, “Tiraun noe, Éini mumunan manon eni aí kípaanten mifo ará kusin masá orono.”
34 Então ele lhe disse: "Filha, a sua fé a curou! Vá em paz e fique livre do seu sofrimento".
35 Yisasi ma fara vaya siyákan maen monó átaru namuntá ma ánoní ukhein banta Yairasin amá pinté manáa vanta kayo ano eren me véin máa sen tiamemí, “Éin araun inka furen mifo ída vá enádá arú uman ameno.”
35 Enquanto Jesus ainda estava falando, chegaram algumas pessoas da casa de Jairo, o dirigente da sinagoga. "Sua filha morreu", disseram eles. "Não precisa mais incomodar o mestre! "
36 Máa siyákan mai vaya Yisasi ída avové en inin nan monó átaru namuntá ma anoní ukhein banta máa sen tiamemí, “Éi ída vá akhokho van iyáke mumunan mana vá ono.”
36 Não fazendo caso do que eles disseram, Jesus disse ao dirigente da sinagoga: "Não tenha medo; tão-somente creia".
37 Máa siren béi minó nanin banta ayópá uren Pitan má Yemisin má be afá aváe Yonin má mai máa ano anan Yisasin má oren mino.
37 E não deixou ninguém segui-lo, senão Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago.
38 Monó átaru namuntá ma ánoní ukhein banta Yairasin amá barurá ma vetí ankan orivin maen Yisasi onákan kokhon nanin banta ano sisuvo siyáken kákantá ifí diyaren mino.
38 Quando chegaram à casa do dirigente da sinagoga, Jesus viu um alvoroço, com gente chorando e se lamentando em alta voz.
39 Máan tiyákan Yisasi maifin un pében betin máa sen tiamemí, “Para siretí ankan ifí diyákeyá kákantá tisuvo siya rafono. Ma arinta arará ída fúken béi faran auun bakhen mino.”
39 Então entrou e lhes disse: "Por que todo este alvoroço e lamento? A criança não está morta, mas dorme".
40 Máa síkan minó nanin banta ano véin nan intíkan béi mai nanin banta yo siantan barufá arafuvíkan mai arinta anóe afóen má bei eyo iyampon kanú manaú bá avíaren mai arinta ma kain bain karafarampin un peren mino.
40 Mas todos começaram a rir de Jesus. Ele, porém, ordenou que eles saíssem, tomou consigo o pai e a mãe da criança e os discípulos que estavam com ele, e entrou onde se encontrava a criança.
41 Um pében mai arinta ayan bana fakáaren máa semí, “Tarita kumi,” Mai vayai ana máan mi sikhen mino. “Titó arinta oe, séi éin tiamé umpo éi e mantano.”
41 Tomou-a pela mão e lhe disse: "Talita cumi! ", que significa: "Menina, eu lhe ordeno, levante-se! ".
42 Máa siyain má mai arinta arará ano manádá ainen e mantaaren oren mino. (Mai arintai orana sirantan kan orun kádan (12) mi varen mino.) Oríkan mai namumpin ma varé ein nanin banta ano ódaren kákantá anúden oreraen mino.
42 Imediatamente a menina, que tinha doze anos de idade, levantou-se e começou a andar. Isso os deixou atônitos.
43 Máan tíkan mai ma afoká in onein dana san ena nanin banta ída siamino van Yisasi ákonaen betin tiamíden mai arinta arará ana yunan amino van tiamen mino.
43 Ele deu ordens expressas para que não dissessem nada a ninguém e mandou que dessem a ela alguma coisa para comer.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.