Marcos 5
YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs NAA
1 Yisasi má bei eyo iyampon kayo vá ano Kariri non e kháden Kerasá barafá oren mino.
1 Jesus e os discípulos chegaram à outra margem do mar, à terra dos gerasenos.
2 Yisasi ma voti finté eraviyain má mana namu aunan mano fákakhan óen iyain banta ano vanta ma masí ukheí páké béin onano van eren mino.
2 Ao desembarcar, logo um homem possuído de espírito imundo veio dos túmulos ao encontro de Jesus.
3 Mai vanta ano vanta ma masí uran bain pimpá baren nókan mana vanta ano véin ída kanaíen ayanan kuvirí ukhan inká seni anan póké dere ída kanaíen kuviyaren mino.
3 Esse homem vivia nos túmulos, e ninguém podia prendê-lo, nem mesmo com correntes.
4 Seni anan póke safi ankati fo safi kokhon damú ayan arantantá damuran mai anan antáden tító tító iyákan ída kanaíen mana vanta ano véin pákaan kaiyaren mino.
4 Porque, tendo sido muitas vezes preso com correntes e cadeias, as cadeias foram quebradas por ele, e as correntes foram despedaçadas. E ninguém conseguia dominá-lo.
5 Máan tiyáken mai vanta ano inuran má bayan má banta ma masí ukhein pimpa safi inká anuyon kayo fimpa safi nóken bá diyan maen eraven onámaná kayorá be au kaviyaren mino.
5 Andava sempre, de noite e de dia, gritando por entre os túmulos e pelos montes, ferindo-se com pedras.
6 Máan tiyaren mai vanta ano manáa nen táké Yisasin óden maen tavaen oren béin aufá mo aron kanan durafúden mátimen mino.
6 Quando, de longe, viu Jesus, correu e prostrou-se diante dele,
7 Mátimen avádóen oovararen temí, “Yisasi oe, Éi Yan Bain Tiyarafenu Anin mompo séin náisá usintano vará eriya fono. Téin ma ída namu inteya mai Tiyarafenu avíká purase sisimeno van muno.”
7 gritando em alta voz: — O que você quer comigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Por Deus, peço-lhe que não me atormente!
8 Mai fara va máa sen naino. Yisasi ma siyáken, “Namu aunan mompo mai vanta finté eravono,” ma sein nan mino.
8 Ele disse isto, porque Jesus tinha dito a ele: “Espírito imundo, saia desse homem!”
9 Máa síkan Yisasi mai vanta inaemí, “Éin aví iye fino.”
9 Então Jesus lhe perguntou: Ele respondeu: — Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Máa siren mai namu aunan kayo ída siantantin mai varu me ampiré nentá orono van ákonaen Yisasi vaípá ínanen inaen mino.
10 E pediu-lhe com insistência que não os mandasse para fora do país.
11 Máa siyákan mai ádé tító anurá kokhon pon kayo iyukhen dunan niyaren mino.
11 Ora, uma grande manada de porcos estava pastando ali pelo monte.
12 Máan tiyákan mai namu aunan kayo ano Yisasi vaípá ínanen tiamemí, “Éi sétin tisintesí mesan pon kayo aúpin oferá tifano van muno.”
12 E os espíritos imundos pediram a Jesus: — Mande-nos para os porcos, para que entremos neles.
13 Máa síkan Yisasi kana ino siyain má mai namu aunan kayo ano mai vanta me ampiren oren pon kayo aúpin oferen mino. O fébíkan kan tauseni (2,000) fon kayo ano savaen mana kákan ayafin aravuaren non akharumpin orun áduven ufuren puren mino.
13 E Jesus o permitiu. Então, saindo os espíritos imundos, entraram nos porcos. E a manada, que era cerca de dois mil, precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do mar, onde se afogaram.
14 Máan tíkan pontá ma yafisiyaré ein banta kayo ano karan oriyáken kákan baru kayofin má mai akhempá ma vain baru kayofin má mai ma afoká ein baya e siamen oriyákan betiyantá onano van ore ore en mino.
14 Os que tratavam dos porcos fugiram e foram anunciá-lo na cidade e pelos campos. Então o povo saiu para ver o que tinha acontecido.
15 Minó nanin banta ano Yisasi vaintá oriven onákan mai ma namu aunan ma fákakhá ein banta ano yavaráe íden kamaen kumantan o óden akhokho van en mino.
15 Aproximando-se de Jesus, viram o endemoniado, o que antes estava dominado pela legião, assentado, vestido, em perfeito juízo; e temeram.
16 Máan tíkan ma o onein kayo ano mai ma namu aunan pákakhá ein banta vá pon kayo vá amaniná ma afoká ein avúavá baya vanasi me siamen mino.
16 Os que haviam presenciado os fatos contaram-lhes o que tinha acontecido ao endemoniado e também falaram a respeito dos porcos.
17 Máa síkan banasi ano iniren Yisasin nan mai vara me ampiren enafá orino van ákonaen baya sen mino.
17 E começaram a pedir com insistência que Jesus se retirasse da terra deles.
18 Máa síkan Yisasi ma evaránen botifin ódin maen mai ma fefá namu aunan mano fákakhá ein banta ano véin má orono van ínanen inaen mino.
18 Quando Jesus estava entrando no barco, aquele que antes estava possuído pelos demônios pediu com insistência que Jesus o deixasse ficar com ele.
19 Máa síkan maen Yisasi mai vanta siamemí, “Bafan mano ma arunkaren éin kama uantein nan barufá ore ei kéká mo siameno.”
19 Jesus, porém, não o permitiu; ao contrário, ordenou-lhe:
20 Máa síkan mai vanta ano oren mai ma véin aya ein baya Dekaporisí barafá mo sian afokáin minó nanin banta ano kokhon ineine iyáken takhaen oreraen mino.
20 Então ele foi e começou a proclamar em Decápolis tudo o que Jesus lhe tinha feito; e todos se admiravam.
21 Máan turen Yisasi evaránen botifin Karirí non e kháden ena ufa oriven non akhempá o vákan kokhon nanin banta e átaru en mino.
21 Tendo Jesus voltado de barco para o outro lado, reuniu-se em volta dele uma grande multidão; e ele estava junto do mar.
22 Átaru ukhan mana monó namuntá ma ánoní ukhein banta Yairasin ne sin mano eren mino. Béi Yisasin onen ben arantampin e matimen mino.
22 Então chegou um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo, e, vendo-o, prostrou-se aos pés de Jesus
23 Matimen Yisasin ákonaen inaemí. “Te siraun arará purono van iyá umpo éi kaná ereya véintá mo ayan kaúde ayofesin ná evaránen asefa inten nafino.”
23 e lhe pediu com insistência: — Minha filhinha está morrendo; venha impor as mãos sobre ela, para que seja salva e viva.
24 Máa síkan Yisasi véin avákuren oriyákan kokhon nanin banta ano mákáká uven oren mino.
24 Jesus foi com ele. Uma grande multidão seguia Jesus, apertando-o de todos os lados.
25 Tiyan míkan mifo sirantan kan orun kádan (12) oranará biyon aí daná baren oriyan baré ein nanin má maifin baren mino.
25 Estava ali certa mulher, que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia.
26 Mai nanin mano kokhon damú ayofan banta kayo vaípá bei moní mo miyaní uan kíparan mai aí daná ano moéken aí ana iyan ída kípaanten mino.
26 Ela havia padecido muito nas mãos de vários médicos e gastado tudo o que tinha, sem, contudo, melhorar de saúde; pelo contrário, piorava cada vez mais.
27 Mai nanin mano Yisasini vaya ma siamin iníden maen banasi mákáká ukheimpin oriaren ben oyampáké beni ayá au anamun aruven mino.
27 Tendo ouvido a fama de Jesus, a mulher chegou por trás, no meio da multidão, e tocou na capa dele.
28 Mai farava máanten naino. “Téi ma siyan máa ma veni au anamuntá kaonté evaráne kama onté uno,” sen iniren mino.
28 Porque dizia: “Se eu apenas tocar na roupa dele, ficarei curada.”
29 Máa sen iníden ma aruviyain má manádá ainen beni nare vo íkan béi aváduan onákan mai aí daná kípen mino.
29 E logo a hemorragia estancou, e ela sentiu no corpo que estava curada daquele mal.
30 Máan tíkan Yisasi afová in manáa vei ákona oríkan do vaéaren máa sen inaemí, “Iyé tenti su anamun aruven nafino.”
30 Jesus, reconhecendo imediatamente que dele havia saído poder, virando-se no meio da multidão, perguntou:
31 Máa síkan bei eyo iyampon kayo ano máa sen béin tiamemí, “Éi oniya fono. Kokhon nanin banta anon éin mákáká ukhen mifo éi fará, ‘Iyé tén tu anamun tiruviyan nafino,’ siya fono.”
31 Os discípulos responderam: — O senhor está vendo que a multidão o aperta e ainda pergunta: “Quem me tocou?”
32 Máa siyákan maen Yisasi vei au anamun ma aruvein onano van onen eúken mino.
32 Ele, porém, olhava ao redor para ver quem tinha feito aquilo.
33 Máan tíkan mai nanin mano ve aurá ma afoká ein dana san pé den avinantan má Yisasi vaintá aron kánan mo yurafúden matimen be aurá ma afoká ein dana san tiamen mino.
33 Então a mulher, amedrontada e trêmula, ciente do que lhe havia acontecido, veio, prostrou-se diante de Jesus e declarou-lhe toda a verdade.
34 Tian míkan Yisasi véin evaránen tiamemí, “Tiraun noe, Éini mumunan manon eni aí kípaanten mifo ará kusin masá orono.”
34 Então Jesus lhe disse:
35 Yisasi ma fara vaya siyákan maen monó átaru namuntá ma ánoní ukhein banta Yairasin amá pinté manáa vanta kayo ano eren me véin máa sen tiamemí, “Éin araun inka furen mifo ída vá enádá arú uman ameno.”
35 Enquanto Jesus ainda falava, chegaram alguns da casa do chefe da sinagoga, dizendo: — A sua filha já morreu; por que você ainda incomoda o Mestre?
36 Máa siyákan mai vaya Yisasi ída avové en inin nan monó átaru namuntá ma anoní ukhein banta máa sen tiamemí, “Éi ída vá akhokho van iyáke mumunan mana vá ono.”
36 Mas Jesus, sem levar em conta tais palavras, disse ao chefe da sinagoga:
37 Máa siren béi minó nanin banta ayópá uren Pitan má Yemisin má be afá aváe Yonin má mai máa ano anan Yisasin má oren mino.
37 Jesus não permitiu que ninguém o acompanhasse, a não ser Pedro e os irmãos Tiago e João.
38 Monó átaru namuntá ma ánoní ukhein banta Yairasin amá barurá ma vetí ankan orivin maen Yisasi onákan kokhon nanin banta ano sisuvo siyáken kákantá ifí diyaren mino.
38 Chegando à casa do chefe da sinagoga, Jesus viu o alvoroço, os que choravam e os que pranteavam muito.
39 Máan tiyákan Yisasi maifin un pében betin máa sen tiamemí, “Para siretí ankan ifí diyákeyá kákantá tisuvo siya rafono. Ma arinta arará ída fúken béi faran auun bakhen mino.”
39 Ao entrar, disse:
40 Máa síkan minó nanin banta ano véin nan intíkan béi mai nanin banta yo siantan barufá arafuvíkan mai arinta anóe afóen má bei eyo iyampon kanú manaú bá avíaren mai arinta ma kain bain karafarampin un peren mino.
40 E riam-se dele. Mas Jesus, mandando que todos saíssem, levou consigo o pai e a mãe da criança e os que vieram com ele e entrou onde ela estava.
41 Um pében mai arinta ayan bana fakáaren máa semí, “Tarita kumi,” Mai vayai ana máan mi sikhen mino. “Titó arinta oe, séi éin tiamé umpo éi e mantano.”
41 Tomando a criança pela mão, disse:
42 Máa siyain má mai arinta arará ano manádá ainen e mantaaren oren mino. (Mai arintai orana sirantan kan orun kádan (12) mi varen mino.) Oríkan mai namumpin ma varé ein nanin banta ano ódaren kákantá anúden oreraen mino.
42 Imediatamente a menina, que tinha doze anos, se levantou e começou a andar. Então todos ficaram muito admirados.
43 Máan tíkan mai ma afoká in onein dana san ena nanin banta ída siamino van Yisasi ákonaen betin tiamíden mai arinta arará ana yunan amino van tiamen mino.
43 Mas Jesus ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse. E mandou que dessem de comer à menina.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.