Marcos 5

YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Yisasi má bei eyo iyampon kayo vá ano Kariri non e kháden Kerasá barafá oren mino.
1 Entrementes, chegaram à outra margem do mar, à terra dos gerasenos.
2 Yisasi ma voti finté eraviyain má mana namu aunan mano fákakhan óen iyain banta ano vanta ma masí ukheí páké béin onano van eren mino.
2 Ao desembarcar, logo veio dos sepulcros, ao seu encontro, um homem possesso de espírito imundo,
3 Mai vanta ano vanta ma masí uran bain pimpá baren nókan mana vanta ano véin ída kanaíen ayanan kuvirí ukhan inká seni anan póké dere ída kanaíen kuviyaren mino.
3 o qual vivia nos sepulcros, e nem mesmo com cadeias alguém podia prendê-lo;
4 Seni anan póke safi ankati fo safi kokhon damú ayan arantantá damuran mai anan antáden tító tító iyákan ída kanaíen mana vanta ano véin pákaan kaiyaren mino.
4 porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram quebradas por ele, e os grilhões, despedaçados. E ninguém podia subjugá-lo.
5 Máan tiyáken mai vanta ano inuran má bayan má banta ma masí ukhein pimpa safi inká anuyon kayo fimpa safi nóken bá diyan maen eraven onámaná kayorá be au kaviyaren mino.
5 Andava sempre, de noite e de dia, clamando por entre os sepulcros e pelos montes, ferindo-se com pedras.
6 Máan tiyaren mai vanta ano manáa nen táké Yisasin óden maen tavaen oren béin aufá mo aron kanan durafúden mátimen mino.
6 Quando, de longe, viu Jesus, correu e o adorou,
7 Mátimen avádóen oovararen temí, “Yisasi oe, Éi Yan Bain Tiyarafenu Anin mompo séin náisá usintano vará eriya fono. Téin ma ída namu inteya mai Tiyarafenu avíká purase sisimeno van muno.”
7 exclamando com alta voz: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Conjuro-te por Deus que não me atormentes!
8 Mai fara va máa sen naino. Yisasi ma siyáken, “Namu aunan mompo mai vanta finté eravono,” ma sein nan mino.
8 Porque Jesus lhe dissera: Espírito imundo, sai desse homem!
9 Máa síkan Yisasi mai vanta inaemí, “Éin aví iye fino.”
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Máa siren mai namu aunan kayo ída siantantin mai varu me ampiré nentá orono van ákonaen Yisasi vaípá ínanen inaen mino.
10 E rogou-lhe encarecidamente que os não mandasse para fora do país.
11 Máa siyákan mai ádé tító anurá kokhon pon kayo iyukhen dunan niyaren mino.
11 Ora, pastava ali pelo monte uma grande manada de porcos.
12 Máan tiyákan mai namu aunan kayo ano Yisasi vaípá ínanen tiamemí, “Éi sétin tisintesí mesan pon kayo aúpin oferá tifano van muno.”
12 E os espíritos imundos rogaram a Jesus, dizendo: Manda-nos para os porcos, para que entremos neles.
13 Máa síkan Yisasi kana ino siyain má mai namu aunan kayo ano mai vanta me ampiren oren pon kayo aúpin oferen mino. O fébíkan kan tauseni (2,000) fon kayo ano savaen mana kákan ayafin aravuaren non akharumpin orun áduven ufuren puren mino.
13 Jesus o permitiu. Então, saindo os espíritos imundos, entraram nos porcos; e a manada, que era cerca de dois mil, precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do mar, onde se afogaram.
14 Máan tíkan pontá ma yafisiyaré ein banta kayo ano karan oriyáken kákan baru kayofin má mai akhempá ma vain baru kayofin má mai ma afoká ein baya e siamen oriyákan betiyantá onano van ore ore en mino.
14 Os porqueiros fugiram e o anunciaram na cidade e pelos campos. Então, saiu o povo para ver o que sucedera.
15 Minó nanin banta ano Yisasi vaintá oriven onákan mai ma namu aunan ma fákakhá ein banta ano yavaráe íden kamaen kumantan o óden akhokho van en mino.
15 Indo ter com Jesus, viram o endemoninhado, o que tivera a legião, assentado, vestido, em perfeito juízo; e temeram.
16 Máan tíkan ma o onein kayo ano mai ma namu aunan pákakhá ein banta vá pon kayo vá amaniná ma afoká ein avúavá baya vanasi me siamen mino.
16 Os que haviam presenciado os fatos contaram-lhes o que acontecera ao endemoninhado e acerca dos porcos.
17 Máa síkan banasi ano iniren Yisasin nan mai vara me ampiren enafá orino van ákonaen baya sen mino.
17 E entraram a rogar-lhe que se retirasse da terra deles.
18 Máa síkan Yisasi ma evaránen botifin ódin maen mai ma fefá namu aunan mano fákakhá ein banta ano véin má orono van ínanen inaen mino.
18 Ao entrar Jesus no barco, suplicava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Máa síkan maen Yisasi mai vanta siamemí, “Bafan mano ma arunkaren éin kama uantein nan barufá ore ei kéká mo siameno.”
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas ordenou-lhe: Vai para tua casa, para os teus. Anuncia-lhes tudo o que o Senhor te fez e como teve compaixão de ti.
20 Máa síkan mai vanta ano oren mai ma véin aya ein baya Dekaporisí barafá mo sian afokáin minó nanin banta ano kokhon ineine iyáken takhaen oreraen mino.
20 Então, ele foi e começou a proclamar em Decápolis tudo o que Jesus lhe fizera; e todos se admiravam.
21 Máan turen Yisasi evaránen botifin Karirí non e kháden ena ufa oriven non akhempá o vákan kokhon nanin banta e átaru en mino.
21 Tendo Jesus voltado no barco, para o outro lado, afluiu para ele grande multidão; e ele estava junto do mar.
22 Átaru ukhan mana monó namuntá ma ánoní ukhein banta Yairasin ne sin mano eren mino. Béi Yisasin onen ben arantampin e matimen mino.
22 Eis que se chegou a ele um dos principais da sinagoga, chamado Jairo, e, vendo-o, prostrou-se a seus pés
23 Matimen Yisasin ákonaen inaemí. “Te siraun arará purono van iyá umpo éi kaná ereya véintá mo ayan kaúde ayofesin ná evaránen asefa inten nafino.”
23 e insistentemente lhe suplicou: Minha filhinha está à morte; vem, impõe as mãos sobre ela, para que seja salva, e viverá.
24 Máa síkan Yisasi véin avákuren oriyákan kokhon nanin banta ano mákáká uven oren mino.
24 Jesus foi com ele. Grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Tiyan míkan mifo sirantan kan orun kádan (12) oranará biyon aí daná baren oriyan baré ein nanin má maifin baren mino.
25 Aconteceu que certa mulher, que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia
26 Mai nanin mano kokhon damú ayofan banta kayo vaípá bei moní mo miyaní uan kíparan mai aí daná ano moéken aí ana iyan ída kípaanten mino.
26 e muito padecera à mão de vários médicos, tendo despendido tudo quanto possuía, sem, contudo, nada aproveitar, antes, pelo contrário, indo a pior,
27 Mai nanin mano Yisasini vaya ma siamin iníden maen banasi mákáká ukheimpin oriaren ben oyampáké beni ayá au anamun aruven mino.
27 tendo ouvido a fama de Jesus, vindo por trás dele, por entre a multidão, tocou-lhe a veste.
28 Mai farava máanten naino. “Téi ma siyan máa ma veni au anamuntá kaonté evaráne kama onté uno,” sen iniren mino.
28 Porque, dizia: Se eu apenas lhe tocar as vestes, ficarei curada.
29 Máa sen iníden ma aruviyain má manádá ainen beni nare vo íkan béi aváduan onákan mai aí daná kípen mino.
29 E logo se lhe estancou a hemorragia, e sentiu no corpo estar curada do seu flagelo.
30 Máan tíkan Yisasi afová in manáa vei ákona oríkan do vaéaren máa sen inaemí, “Iyé tenti su anamun aruven nafino.”
30 Jesus, reconhecendo imediatamente que dele saíra poder, virando-se no meio da multidão, perguntou: Quem me tocou nas vestes?
31 Máa síkan bei eyo iyampon kayo ano máa sen béin tiamemí, “Éi oniya fono. Kokhon nanin banta anon éin mákáká ukhen mifo éi fará, ‘Iyé tén tu anamun tiruviyan nafino,’ siya fono.”
31 Responderam-lhe seus discípulos: Vês que a multidão te aperta e dizes: Quem me tocou?
32 Máa siyákan maen Yisasi vei au anamun ma aruvein onano van onen eúken mino.
32 Ele, porém, olhava ao redor para ver quem fizera isto.
33 Máan tíkan mai nanin mano ve aurá ma afoká ein dana san pé den avinantan má Yisasi vaintá aron kánan mo yurafúden matimen be aurá ma afoká ein dana san tiamen mino.
33 Então, a mulher, atemorizada e tremendo, cônscia do que nela se operara, veio, prostrou-se diante dele e declarou-lhe toda a verdade.
34 Tian míkan Yisasi véin evaránen tiamemí, “Tiraun noe, Éini mumunan manon eni aí kípaanten mifo ará kusin masá orono.”
34 E ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz e fica livre do teu mal.
35 Yisasi ma fara vaya siyákan maen monó átaru namuntá ma ánoní ukhein banta Yairasin amá pinté manáa vanta kayo ano eren me véin máa sen tiamemí, “Éin araun inka furen mifo ída vá enádá arú uman ameno.”
35 Falava ele ainda, quando chegaram alguns da casa do chefe da sinagoga, a quem disseram: Tua filha já morreu; por que ainda incomodas o Mestre?
36 Máa siyákan mai vaya Yisasi ída avové en inin nan monó átaru namuntá ma anoní ukhein banta máa sen tiamemí, “Éi ída vá akhokho van iyáke mumunan mana vá ono.”
36 Mas Jesus, sem acudir a tais palavras, disse ao chefe da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Máa siren béi minó nanin banta ayópá uren Pitan má Yemisin má be afá aváe Yonin má mai máa ano anan Yisasin má oren mino.
37 Contudo, não permitiu que alguém o acompanhasse, senão Pedro e os irmãos Tiago e João.
38 Monó átaru namuntá ma ánoní ukhein banta Yairasin amá barurá ma vetí ankan orivin maen Yisasi onákan kokhon nanin banta ano sisuvo siyáken kákantá ifí diyaren mino.
38 Chegando à casa do chefe da sinagoga, viu Jesus o alvoroço, os que choravam e os que pranteavam muito.
39 Máan tiyákan Yisasi maifin un pében betin máa sen tiamemí, “Para siretí ankan ifí diyákeyá kákantá tisuvo siya rafono. Ma arinta arará ída fúken béi faran auun bakhen mino.”
39 Ao entrar, lhes disse: Por que estais em alvoroço e chorais? A criança não está morta, mas dorme.
40 Máa síkan minó nanin banta ano véin nan intíkan béi mai nanin banta yo siantan barufá arafuvíkan mai arinta anóe afóen má bei eyo iyampon kanú manaú bá avíaren mai arinta ma kain bain karafarampin un peren mino.
40 E riam-se dele. Tendo ele, porém, mandado sair a todos, tomou o pai e a mãe da criança e os que vieram com ele e entrou onde ela estava.
41 Um pében mai arinta ayan bana fakáaren máa semí, “Tarita kumi,” Mai vayai ana máan mi sikhen mino. “Titó arinta oe, séi éin tiamé umpo éi e mantano.”
41 Tomando-a pela mão, disse: Talitá cumi!, que quer dizer: Menina, eu te mando, levanta-te!
42 Máa siyain má mai arinta arará ano manádá ainen e mantaaren oren mino. (Mai arintai orana sirantan kan orun kádan (12) mi varen mino.) Oríkan mai namumpin ma varé ein nanin banta ano ódaren kákantá anúden oreraen mino.
42 Imediatamente, a menina se levantou e pôs-se a andar; pois tinha doze anos. Então, ficaram todos sobremaneira admirados.
43 Máan tíkan mai ma afoká in onein dana san ena nanin banta ída siamino van Yisasi ákonaen betin tiamíden mai arinta arará ana yunan amino van tiamen mino.
43 Mas Jesus ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e mandou que dessem de comer à menina.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.