Lucas 24
YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs VC
1 Santé pe ákura suron anasi kayo ano mai ma kama aunka iyain uveri ma utaádan baré ein mamaren masíká oren mino.
1 No primeiro dia da semana, muito cedo, dirigiram-se ao sepulcro com os aromas que haviam preparado.
2 Betí ankan oren o onákan masí oyirá ma iyádan baré ein onámaná ano e vaébaé en orikharen mino.
2 Acharam a pedra removida longe da abertura do sepulcro.
3 Máan tukheimpin betí ankan maifin ódiven onákan Yisasin au ída varen mino.
3 Entraram, mas não encontraram o corpo do Senhor Jesus.
4 Ída vákan betí ankan mairá mantakhen mai van kokhon ineine iyan baré íkan kankánan banta ano vetin ádé e mantavíkan míkani auí daná kaké moéken afayu ma fanu seiníen mino.
4 Não sabiam elas o que pensar, quando apareceram em frente delas dois personagens com vestes resplandecentes.
5 Máan tíkan mai nanin kayo ano akhokho van iyáken anuran bara finí íkan mai kanan banta ano máa semí, “Tiretí ankan pará purin banta kayoi varu finté ma evaránen aunan mamaren ma e mantakhein banta van me yosiya rafono.
5 Como estivessem amedrontadas e voltassem o rosto para o chão, disseram-lhes eles: Por que buscais entre os mortos aquele que está vivo?
6 Béi fefái aunan mamaren e mantakhen mafin ída van mifo véi ma Karirifá báken ma siretin tiamiyaré ein baya vá ovare me ineno,
6 Não está aqui, mas ressuscitou. Lembrai-vos de como ele vos disse, quando ainda estava na Galiléia:
7 ‘Banta Anin ume vanta kayo ayampin amintin ná mai kéká ano véin daa unkamádantá arintin púkaren kanú manaú damusí ma intin ná béi evaránen aunan mamaren e mantano,’ sen béi siretin tiamikharen mino.”
7 O Filho do Homem deve ser entregue nas mãos dos pecadores e crucificado, mas ressuscitará ao terceiro dia.
8 Máa síkan mai ma véi sikharé ein baya vetí ankan ovaren me inen mino.
8 Então elas se lembraram das palavras de Jesus.
9 Ovaren me iniren betí ankan masí me ampiren evaránen orein mano mo siyan míkan mifo sirantan mana orun kádan (11) eyo iyampon kayo vá ena nanin banta kéká bá mai ma afoká ein danasinta van tiamen mino.
9 Voltando do sepulcro, contaram tudo isso aos Onze e a todos os demais.
10 Makdaráke nanin Maria má Yoana má inká Yemisin anóe Maria má ena nanin kayo vá anon masíká orikharen mi mai ma afoká ein danasinta van eyo iyampon kayo me siamen mino.
10 Eram elas Maria Madalena, Joana e Maria, mãe de Tiago; as outras suas amigas relataram aos apóstolos a mesma coisa.
11 Máa síkan eyo iyampon kayo ano vetin nan kampun bayan tiyan mino siren betíi vayará ída mumunan en mino.
11 Mas essas notícias pareciam-lhes como um delírio, e não lhes deram crédito.
12 Máa síkan Pita e manten tavaen masíká orein maifin o mátimen onákan davaráe kayo ana vaimpin béi evaránen mápin oriyáken mai náisá ukhen nafi siren kokhon ineine en mino.
12 Contudo, Pedro correu ao sepulcro; inclinando-se para olhar, viu só os panos de linho na terra. Depois, retirou-se para a sua casa, admirado do que acontecera.
13 Anasi kayo ma masíká orein damú anan kankanan eyo iyampon mano Yerusaremíké tiyan míkan mifo sirantan mana orun kádan (11) kiromitará ma vain baru Emeasí oren mino.
13 Nesse mesmo dia, dois discípulos caminhavam para uma aldeia chamada Emaús, distante de Jerusalém sessenta estádios.
14 Oriyáken mai ma afoká ukhein danasinta van e sen oriyaren mino.
14 Iam falando um com o outro de tudo o que se tinha passado.
15 Míkanan mano mai yanasinta van kokhon baya sen oriyákan Yisasi vékanani ádé afoká uven békan má oren mino.Yisasi ma kan banta vá Emeasí aayana orein mino.|alt="Jesus’ walk to Emmaus" src="cn01859B.tif" size="col" ref="Ruk 24.15"
15 Enquanto iam conversando e discorrendo entre si, o mesmo Jesus aproximou-se deles e caminhava com eles.
16 Oriyákan manáa yaná ano vékanan auurá iyábíkan Yisasi ino sen ída oman afová en mino.
16 Mas os olhos estavam-lhes como que vendados e não o reconheceram.
17 Ída afová íkan béi míkanan máa sen inaemí, “Tiré kanan nái vayá té oriya fono.” Síkan míkanan o mantavin békanan auná ano arunaná bá ma vainíen mino.
17 Perguntou-lhes, então: De que estais falando pelo caminho, e por que estais tristes?
18 Máa sen ina íkan míkanan pinté Kireopasin ne sin banta ano evaránen béin inaemí, “Éi enafákesá erikheyá Yerusaremí barufin ma saréá afoká ukhein danasinta ída afová ukhe fono.”
18 Um deles, chamado Cléofas, respondeu-lhe: És tu acaso o único forasteiro em Jerusalém que não sabe o que nela aconteceu estes dias?
19 Máa síkan Yisasi vékanan evaránen inaemí, “Nái yanasinta fino,” síkan békanan evaránen béin tiamemí, “Nasaretíke Yisasin ne sin banta mai véi sakhanampa vanta váken Tiyarafenu avorá bá banasi avorá bá ma vaya seipá ákonaen baya siyáken doriyaré ein banta amaniná ma mai yanasinta afoká ukhein nan mi siyá uno.
19 Perguntou-lhes ele: Que foi? Disseram: A respeito de Jesus de Nazaré... Era um profeta poderoso em obras e palavras, diante de Deus e de todo o povo.
20 Tetisi monó ánon banta kéká bá banasii ánon banta kayo vá ano véin kamanin ayampin kaíkan kamanin mano véin nan arintin purino síkan daa unkamádantá béin aren mino.
20 Os nossos sumos sacerdotes e os nossos magistrados o entregaram para ser condenado à morte e o crucificaram.
21 Tetí ankan béin nan mumunan iyáké Tiyarafenu ano ma Isareri nanin banta evaráné avirano van ma aní ukharé ein banta ino siyá ékun mi véin arin púbíkan kanú manaú damusí ma iyain má mai ná dákó en mino.
21 Nós esperávamos que fosse ele quem havia de restaurar Israel e agora, além de tudo isto, é hoje o terceiro dia que essas coisas sucederam.
22 Taréa fe ákura suron tetisi kéká pinté manáa nanin kayo ano masíká o onákan
22 É verdade que algumas mulheres dentre nós nos alarmaram. Elas foram ao sepulcro, antes do nascer do sol;
23 béin au ída vaimpin ovaránen tetí ankan tinú deruna vaya me sisimiyáken enisori kayo onékun mai kayo ano Yisasi nan evaránen aun mamaren e mantakhen mino.
23 e não tendo achado o seu corpo, voltaram, dizendo que tiveram uma visão de anjos, os quais asseguravam que está vivo.
24 Máa síkan tetí ankan pinté manáa vanta kéká ano masíká oriven mai ma anasi kéká ano ma sein danasinta onen mifo véin ída onen mino.”
24 Alguns dos nossos foram ao sepulcro e acharam assim como as mulheres tinham dito, mas a ele mesmo não viram.
25 Máa síkan Yisasi vékanan tiamemí, “Tirékanani ineine ída vákai sakhanampa vanta kayo ano ma minó baya sikharé ein nan ída aine mumunan iya ono.
25 Jesus lhes disse: Ó gente sem inteligência! Como sois tardos de coração para crerdes em tudo o que anunciaram os profetas!
26 Mai ma Tiyarafenu ano ma vei vanasi evaránen avirano van ma aní ukharé ein banta ano vá uman nare mamaren ná ínaimpákesá Tiyarafenui kakhampin un perano ma sikharé ein tiré kanan ídá afová ukhe fono.”
26 Porventura não era necessário que Cristo sofresse essas coisas e assim entrasse na sua glória?
27 Máa siren Mosesi ma uvamádan baya ráké nare araí uren minó sakhanampa vanta kayo vá ano ma Tiyarafenui vompon dókifin ma veyan nan tiádan baré ein baya kayo míkanan tiamen mino.
27 E começando por Moisés, percorrendo todos os profetas, explicava-lhes o que dele se achava dito em todas as Escrituras.
28 Máa sen oriyaren betí kanú manaú ma vano van inikharé ein Emeasi varu ádé ma oríkan maen Yisasi manáa vá orono van en mino.
28 Aproximaram-se da aldeia para onde iam e ele fez como se quisesse passar adiante.
29 Orono van íkan békanan mano véin ákonaen ayópá iyáken temí, “Ádé anantá áau orun peranton iyain duninten mifo verasan má bano.” Síkan béi míkan má bano van mápin oren mino.
29 Mas eles forçaram-no a parar: Fica conosco, já é tarde e já declina o dia. Entrou então com eles.
30 Ínaimpáké betí ankan dunan nano van íkan Yisasi míkan má dunan nan takhoká kumamen bereti máden Tiyarafenun tusu siantáden békanan kisian amen mino.
30 Aconteceu que, estando sentado conjuntamente à mesa, ele tomou o pão, abençoou-o, partiu-o e serviu-lho.
31 Máan tiyain má békanan auu sapé tíkan béin afová en oniyain má manádá afeyóbíkan ída onen mino.
31 Então se lhes abriram os olhos e o reconheceram... mas ele desapareceu.
32 Ída oniyáken míkanan ben inain maran iyan temí, “Erasan ma aayanafá eriyákun ma Tiyarafenui vompon pintena ana vaya ma sisimiyákan maen erasan tirá mantiyaren mino.
32 Diziam então um para o outro: Não se nos abrasava o coração, quando ele nos falava pelo caminho e nos explicava as Escrituras?
33 Máa siren míkanan ainen e manten Yerusaremí oren o onákan tiyan míkan mifo sirantan mana orun kádan (11) eyo iyampon kayo vá manáa kéká bá iyukhen baren mino.
33 Levantaram-se na mesma hora e voltaram a Jerusalém. Aí acharam reunidos os Onze e os que com eles estavam.
34 Iyukharen máa sen békanan tiamemí, “Bafan mano evaránen e mantakharen pura sen Saimonin avorá dákosí ukhen mino.”
34 Todos diziam: O Senhor ressuscitou verdadeiramente e apareceu a Simão.
35 Máa síkan inká békanan mano aayanafá ma afoká ein danasinta vá inká bereti ma kiseintá ma oman pámanein má betin tiamen mino.
35 Eles, por sua parte, contaram o que lhes havia acontecido no caminho e como o tinham reconhecido ao partir o pão.
36 Betí ankan mai ma afoká ukhein baya van para siyan baré íkan Yisasi veyantá mai aúbaná e mantaven máa semí, “Ará kusin masá bano.”
36 Enquanto ainda falavam dessas coisas, Jesus apresentou-se no meio deles e disse-lhes: A paz esteja convosco!
37 Máa síkan betí ankan ma inein mano mana van mi oniyá uno siren anú diyáken akhokho van en oreraen mino.
37 Perturbados e espantados, pensaram estar vendo um espírito.
38 Máan tíkan Yisasi vetí ankan máa sen tiamemí, “Pará tiretí ankan anú diyákeyá kokhon ineine iya rafono.
38 Mas ele lhes disse: Por que estais perturbados, e por que essas dúvidas nos vossos corações?
39 Téin bá umpo siyan tirantan oniyákeya su siruvúan onano. Téin tu ma oniyaonaíen ban kayo aurá ída amasi vá ayampa vá banten mino.”
39 Vede minhas mãos e meus pés, sou eu mesmo; apalpai e vede: um espírito não tem carne nem ossos, como vedes que tenho.
40 Máa siren be ayan arantan betin aníen mino.
40 E, dizendo isso, mostrou-lhes as mãos e os pés.
41 Ani urákan betí ankan amusin mana iyáken ída mumunan inton kokhon ineine iyaimpin betin inaemí, “Tiretí ída manáa yunan mafin denan ban nafino.”
41 Mas, vacilando eles ainda e estando transportados de alegria, perguntou: Tendes aqui alguma coisa para comer?
42 Máa síkan iyó uádan noyana manáa maman amíkan
42 Então ofereceram-lhe um pedaço de peixe assado.
43 betí ankan avorá béi mai noyana máden niyákan onen mino.
43 Ele tomou e comeu à vista deles.
44 Oniyákan béi máa sen tiamemí, “Téi ma siretin má ma fara váké Mosesini man baya vá sakhanampa vanta kayoi vaya vá í bompon má ano ma séin pákena sikharé ein mai minó daná ano vá pura sen afoká ino sé pefái mai yanasinta van tiamikharé uno.”
44 Depois lhes disse: Isto é o que vos dizia quando ainda estava convosco: era necessário que se cumprisse tudo o que de mim está escrito na Lei de Moisés, nos profetas e nos Salmos.
45 Máa siren béi Tiyarafenui vompon dóki fintena vaya ana vetí ankan kamaen inino van afova amen mino.
45 Abriu-lhes então o espírito, para que compreendessem as Escrituras, dizendo:
46 Béi máa sen betí ankan tiamemí, “Tiyarafenui vompon dókifin máan mi siádan baren mino, Tiyarafenu ano ma vei vanasi evaránen avirano van ma aní ukhá ein banta ano vá uman baren púaren ná kanú manaú damusí ma intin ná evaránen masí pinté e mantano.
46 Assim é que está escrito, e assim era necessário que Cristo padecesse, mas que ressurgisse dos mortos ao terceiro dia.
47 Béin avisá minó nanin bantafin tiamintin ná ará baerantin Tiyarafenu ano vá betíi ume ampiantano. Mai yoran Yerusaremisá araí ino.
47 E que em seu nome se pregasse a penitência e a remissão dos pecados a todas as nações, começando por Jerusalém.
48 Máa sikharé ein paseya siretí anon ma ma afokái ma oneona yanasinta vá ena nanin banta mo siameno.
48 Vós sois as testemunhas de tudo isso.
49 Tiretí ankan ma fefá te Sifóe ano ma Kantá Aunan ma iyáantákaré ein mai séi siantékun tireti vaípá eranten mifo ma kákan barurá ana vá bare vá ínaimpákesá mai Tiyarafenui ákona vá baran nono.”
49 Eu vos mandarei o Prometido de meu Pai; entretanto, permanecei na cidade, até que sejais revestidos da força do alto.
50 Yisasi vetí ankan avían Betaní moren ayan daní uren avu uanten mino.
50 Depois os levou para Betânia e, levantando as mãos, os abençoou.
51 Avu uantiyákan Tiyarafenu ano véin aviran betin me ampiren inarufá óden mino.
51 Enquanto os abençoava, separou-se deles e foi arrebatado ao céu.
52 Ódivíkan betí ankan aron durafúden bentá monó tiantáden amusin iyáken Yerusaremí evaránen óden mino.
52 Depois de o terem adorado, voltaram para Jerusalém com grande júbilo.
53 O váken ena ena vetí ankan monó namumpin Tiyarafenu aví daní iyan baren mino.
53 E permaneciam no templo, louvando e bendizendo a Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 24, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.