Lucas 24

YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Santé pe ákura suron anasi kayo ano mai ma kama aunka iyain uveri ma utaádan baré ein mamaren masíká oren mino.
1 Mas, no primeiro dia da semana, alta madrugada, foram elas ao túmulo, levando os aromas que haviam preparado.
2 Betí ankan oren o onákan masí oyirá ma iyádan baré ein onámaná ano e vaébaé en orikharen mino.
2 E encontraram a pedra removida do sepulcro;
3 Máan tukheimpin betí ankan maifin ódiven onákan Yisasin au ída varen mino.
3 mas, ao entrarem, não acharam o corpo do Senhor Jesus.
4 Ída vákan betí ankan mairá mantakhen mai van kokhon ineine iyan baré íkan kankánan banta ano vetin ádé e mantavíkan míkani auí daná kaké moéken afayu ma fanu seiníen mino.
4 Aconteceu que, perplexas a esse respeito, apareceram-lhes dois varões com vestes resplandecentes.
5 Máan tíkan mai nanin kayo ano akhokho van iyáken anuran bara finí íkan mai kanan banta ano máa semí, “Tiretí ankan pará purin banta kayoi varu finté ma evaránen aunan mamaren ma e mantakhein banta van me yosiya rafono.
5 Estando elas possuídas de temor, baixando os olhos para o chão, eles lhes falaram: Por que buscais entre os mortos ao que vive?
6 Béi fefái aunan mamaren e mantakhen mafin ída van mifo véi ma Karirifá báken ma siretin tiamiyaré ein baya vá ovare me ineno,
6 Ele não está aqui, mas ressuscitou. Lembrai-vos de como vos preveniu, estando ainda na Galileia,
7 ‘Banta Anin ume vanta kayo ayampin amintin ná mai kéká ano véin daa unkamádantá arintin púkaren kanú manaú damusí ma intin ná béi evaránen aunan mamaren e mantano,’ sen béi siretin tiamikharen mino.”
7 quando disse: Importa que o Filho do Homem seja entregue nas mãos de pecadores, e seja crucificado, e ressuscite no terceiro dia.
8 Máa síkan mai ma véi sikharé ein baya vetí ankan ovaren me inen mino.
8 Então, se lembraram das suas palavras.
9 Ovaren me iniren betí ankan masí me ampiren evaránen orein mano mo siyan míkan mifo sirantan mana orun kádan (11) eyo iyampon kayo vá ena nanin banta kéká bá mai ma afoká ein danasinta van tiamen mino.
9 E, voltando do túmulo, anunciaram todas estas coisas aos onze e a todos os mais que com eles estavam.
10 Makdaráke nanin Maria má Yoana má inká Yemisin anóe Maria má ena nanin kayo vá anon masíká orikharen mi mai ma afoká ein danasinta van eyo iyampon kayo me siamen mino.
10 Eram Maria Madalena, Joana e Maria, mãe de Tiago; também as demais que estavam com elas confirmaram estas coisas aos apóstolos.
11 Máa síkan eyo iyampon kayo ano vetin nan kampun bayan tiyan mino siren betíi vayará ída mumunan en mino.
11 Tais palavras lhes pareciam um como delírio, e não acreditaram nelas.
12 Máa síkan Pita e manten tavaen masíká orein maifin o mátimen onákan davaráe kayo ana vaimpin béi evaránen mápin oriyáken mai náisá ukhen nafi siren kokhon ineine en mino.
12 Pedro, porém, levantando-se, correu ao sepulcro. E, abaixando-se, nada mais viu, senão os lençóis de linho; e retirou-se para casa, maravilhado do que havia acontecido.
13 Anasi kayo ma masíká orein damú anan kankanan eyo iyampon mano Yerusaremíké tiyan míkan mifo sirantan mana orun kádan (11) kiromitará ma vain baru Emeasí oren mino.
13 Naquele mesmo dia, dois deles estavam de caminho para uma aldeia chamada Emaús, distante de Jerusalém sessenta estádios.
14 Oriyáken mai ma afoká ukhein danasinta van e sen oriyaren mino.
14 E iam conversando a respeito de todas as coisas sucedidas.
15 Míkanan mano mai yanasinta van kokhon baya sen oriyákan Yisasi vékanani ádé afoká uven békan má oren mino.Yisasi ma kan banta vá Emeasí aayana orein mino.|alt="Jesus’ walk to Emmaus" src="cn01859B.tif" size="col" ref="Ruk 24.15"
15 Aconteceu que, enquanto conversavam e discutiam, o próprio Jesus se aproximou e ia com eles.
16 Oriyákan manáa yaná ano vékanan auurá iyábíkan Yisasi ino sen ída oman afová en mino.
16 Os seus olhos, porém, estavam como que impedidos de o reconhecer.
17 Ída afová íkan béi míkanan máa sen inaemí, “Tiré kanan nái vayá té oriya fono.” Síkan míkanan o mantavin békanan auná ano arunaná bá ma vainíen mino.
17 Então, lhes perguntou Jesus: Que é isso que vos preocupa e de que ides tratando à medida que caminhais? E eles pararam entristecidos.
18 Máa sen ina íkan míkanan pinté Kireopasin ne sin banta ano evaránen béin inaemí, “Éi enafákesá erikheyá Yerusaremí barufin ma saréá afoká ukhein danasinta ída afová ukhe fono.”
18 Um, porém, chamado Cleopas, respondeu, dizendo: És o único, porventura, que, tendo estado em Jerusalém, ignoras as ocorrências destes últimos dias?
19 Máa síkan Yisasi vékanan evaránen inaemí, “Nái yanasinta fino,” síkan békanan evaránen béin tiamemí, “Nasaretíke Yisasin ne sin banta mai véi sakhanampa vanta váken Tiyarafenu avorá bá banasi avorá bá ma vaya seipá ákonaen baya siyáken doriyaré ein banta amaniná ma mai yanasinta afoká ukhein nan mi siyá uno.
19 Ele lhes perguntou: Quais? E explicaram: O que aconteceu a Jesus, o Nazareno, que era varão profeta, poderoso em obras e palavras, diante de Deus e de todo o povo,
20 Tetisi monó ánon banta kéká bá banasii ánon banta kayo vá ano véin kamanin ayampin kaíkan kamanin mano véin nan arintin purino síkan daa unkamádantá béin aren mino.
20 e como os principais sacerdotes e as nossas autoridades o entregaram para ser condenado à morte e o crucificaram.
21 Tetí ankan béin nan mumunan iyáké Tiyarafenu ano ma Isareri nanin banta evaráné avirano van ma aní ukharé ein banta ino siyá ékun mi véin arin púbíkan kanú manaú damusí ma iyain má mai ná dákó en mino.
21 Ora, nós esperávamos que fosse ele quem havia de redimir a Israel; mas, depois de tudo isto, é já este o terceiro dia desde que tais coisas sucederam.
22 Taréa fe ákura suron tetisi kéká pinté manáa nanin kayo ano masíká o onákan
22 É verdade também que algumas mulheres, das que conosco estavam, nos surpreenderam, tendo ido de madrugada ao túmulo;
23 béin au ída vaimpin ovaránen tetí ankan tinú deruna vaya me sisimiyáken enisori kayo onékun mai kayo ano Yisasi nan evaránen aun mamaren e mantakhen mino.
23 e, não achando o corpo de Jesus, voltaram dizendo terem tido uma visão de anjos, os quais afirmam que ele vive.
24 Máa síkan tetí ankan pinté manáa vanta kéká ano masíká oriven mai ma anasi kéká ano ma sein danasinta onen mifo véin ída onen mino.”
24 De fato, alguns dos nossos foram ao sepulcro e verificaram a exatidão do que disseram as mulheres; mas não o viram.
25 Máa síkan Yisasi vékanan tiamemí, “Tirékanani ineine ída vákai sakhanampa vanta kayo ano ma minó baya sikharé ein nan ída aine mumunan iya ono.
25 Então, lhes disse Jesus: Ó néscios e tardos de coração para crer tudo o que os profetas disseram!
26 Mai ma Tiyarafenu ano ma vei vanasi evaránen avirano van ma aní ukharé ein banta ano vá uman nare mamaren ná ínaimpákesá Tiyarafenui kakhampin un perano ma sikharé ein tiré kanan ídá afová ukhe fono.”
26 Porventura, não convinha que o Cristo padecesse e entrasse na sua glória?
27 Máa siren Mosesi ma uvamádan baya ráké nare araí uren minó sakhanampa vanta kayo vá ano ma Tiyarafenui vompon dókifin ma veyan nan tiádan baré ein baya kayo míkanan tiamen mino.
27 E, começando por Moisés, discorrendo por todos os Profetas, expunha-lhes o que a seu respeito constava em todas as Escrituras.
28 Máa sen oriyaren betí kanú manaú ma vano van inikharé ein Emeasi varu ádé ma oríkan maen Yisasi manáa vá orono van en mino.
28 Quando se aproximavam da aldeia para onde iam, fez ele menção de passar adiante.
29 Orono van íkan békanan mano véin ákonaen ayópá iyáken temí, “Ádé anantá áau orun peranton iyain duninten mifo verasan má bano.” Síkan béi míkan má bano van mápin oren mino.
29 Mas eles o constrangeram, dizendo: Fica conosco, porque é tarde, e o dia já declina. E entrou para ficar com eles.
30 Ínaimpáké betí ankan dunan nano van íkan Yisasi míkan má dunan nan takhoká kumamen bereti máden Tiyarafenun tusu siantáden békanan kisian amen mino.
30 E aconteceu que, quando estavam à mesa, tomando ele o pão, abençoou-o e, tendo-o partido, lhes deu;
31 Máan tiyain má békanan auu sapé tíkan béin afová en oniyain má manádá afeyóbíkan ída onen mino.
31 então, se lhes abriram os olhos, e o reconheceram; mas ele desapareceu da presença deles.
32 Ída oniyáken míkanan ben inain maran iyan temí, “Erasan ma aayanafá eriyákun ma Tiyarafenui vompon pintena ana vaya ma sisimiyákan maen erasan tirá mantiyaren mino.
32 E disseram um ao outro: Porventura, não nos ardia o coração, quando ele, pelo caminho, nos falava, quando nos expunha as Escrituras?
33 Máa siren míkanan ainen e manten Yerusaremí oren o onákan tiyan míkan mifo sirantan mana orun kádan (11) eyo iyampon kayo vá manáa kéká bá iyukhen baren mino.
33 E, na mesma hora, levantando-se, voltaram para Jerusalém, onde acharam reunidos os onze e outros com eles,
34 Iyukharen máa sen békanan tiamemí, “Bafan mano evaránen e mantakharen pura sen Saimonin avorá dákosí ukhen mino.”
34 os quais diziam: O Senhor ressuscitou e já apareceu a Simão!
35 Máa síkan inká békanan mano aayanafá ma afoká ein danasinta vá inká bereti ma kiseintá ma oman pámanein má betin tiamen mino.
35 Então, os dois contaram o que lhes acontecera no caminho e como fora por eles reconhecido no partir do pão.
36 Betí ankan mai ma afoká ukhein baya van para siyan baré íkan Yisasi veyantá mai aúbaná e mantaven máa semí, “Ará kusin masá bano.”
36 Falavam ainda estas coisas quando Jesus apareceu no meio deles e lhes disse: Paz seja convosco!
37 Máa síkan betí ankan ma inein mano mana van mi oniyá uno siren anú diyáken akhokho van en oreraen mino.
37 Eles, porém, surpresos e atemorizados, acreditavam estarem vendo um espírito.
38 Máan tíkan Yisasi vetí ankan máa sen tiamemí, “Pará tiretí ankan anú diyákeyá kokhon ineine iya rafono.
38 Mas ele lhes disse: Por que estais perturbados? E por que sobem dúvidas ao vosso coração?
39 Téin bá umpo siyan tirantan oniyákeya su siruvúan onano. Téin tu ma oniyaonaíen ban kayo aurá ída amasi vá ayampa vá banten mino.”
39 Vede as minhas mãos e os meus pés, que sou eu mesmo; apalpai-me e verificai, porque um espírito não tem carne nem ossos, como vedes que eu tenho.
40 Máa siren be ayan arantan betin aníen mino.
40 Dizendo isto, mostrou-lhes as mãos e os pés.
41 Ani urákan betí ankan amusin mana iyáken ída mumunan inton kokhon ineine iyaimpin betin inaemí, “Tiretí ída manáa yunan mafin denan ban nafino.”
41 E, por não acreditarem eles ainda, por causa da alegria, e estando admirados, Jesus lhes disse: Tendes aqui alguma coisa que comer?
42 Máa síkan iyó uádan noyana manáa maman amíkan
42 Então, lhe apresentaram um pedaço de peixe assado [e um favo de mel].
43 betí ankan avorá béi mai noyana máden niyákan onen mino.
43 E ele comeu na presença deles.
44 Oniyákan béi máa sen tiamemí, “Téi ma siretin má ma fara váké Mosesini man baya vá sakhanampa vanta kayoi vaya vá í bompon má ano ma séin pákena sikharé ein mai minó daná ano vá pura sen afoká ino sé pefái mai yanasinta van tiamikharé uno.”
44 A seguir, Jesus lhes disse: São estas as palavras que eu vos falei, estando ainda convosco: importava se cumprisse tudo o que de mim está escrito na Lei de Moisés, nos Profetas e nos Salmos.
45 Máa siren béi Tiyarafenui vompon dóki fintena vaya ana vetí ankan kamaen inino van afova amen mino.
45 Então, lhes abriu o entendimento para compreenderem as Escrituras;
46 Béi máa sen betí ankan tiamemí, “Tiyarafenui vompon dókifin máan mi siádan baren mino, Tiyarafenu ano ma vei vanasi evaránen avirano van ma aní ukhá ein banta ano vá uman baren púaren ná kanú manaú damusí ma intin ná evaránen masí pinté e mantano.
46 e lhes disse: Assim está escrito que o Cristo havia de padecer e ressuscitar dentre os mortos no terceiro dia
47 Béin avisá minó nanin bantafin tiamintin ná ará baerantin Tiyarafenu ano vá betíi ume ampiantano. Mai yoran Yerusaremisá araí ino.
47 e que em seu nome se pregasse arrependimento para remissão de pecados a todas as nações, começando de Jerusalém.
48 Máa sikharé ein paseya siretí anon ma ma afokái ma oneona yanasinta vá ena nanin banta mo siameno.
48 Vós sois testemunhas destas coisas.
49 Tiretí ankan ma fefá te Sifóe ano ma Kantá Aunan ma iyáantákaré ein mai séi siantékun tireti vaípá eranten mifo ma kákan barurá ana vá bare vá ínaimpákesá mai Tiyarafenui ákona vá baran nono.”
49 Eis que envio sobre vós a promessa de meu Pai; permanecei, pois, na cidade, até que do alto sejais revestidos de poder.
50 Yisasi vetí ankan avían Betaní moren ayan daní uren avu uanten mino.
50 Então, os levou para Betânia e, erguendo as mãos, os abençoou.
51 Avu uantiyákan Tiyarafenu ano véin aviran betin me ampiren inarufá óden mino.
51 Aconteceu que, enquanto os abençoava, ia-se retirando deles, sendo elevado para o céu.
52 Ódivíkan betí ankan aron durafúden bentá monó tiantáden amusin iyáken Yerusaremí evaránen óden mino.
52 Então, eles, adorando-o, voltaram para Jerusalém, tomados de grande júbilo;
53 O váken ena ena vetí ankan monó namumpin Tiyarafenu aví daní iyan baren mino.
53 e estavam sempre no templo, louvando a Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 24, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.