Lucas 20
YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs NAA
1 Maná damú Yisasi monó namun dafufin kama vaya sian banasi amiyákan monó ánon banta kéká bá man baya ma afová ukhein banta kéká bá banasii ánon banta kayo vá ano véi vaintá eren mino.
1 Aconteceu que, num daqueles dias, estando Jesus a ensinar o povo no templo e a evangelizar, chegaram os principais sacerdotes e os escribas, juntamente com os anciãos,
2 Eriven betí ankan máa sen béin tiamemí, “Éi setin tisimeno. Nái ákonarasá mai yanasí iya fono. Iye anó mai ákona éin amikha fono.”
2 e lhe perguntaram: — Diga-nos com que autoridade você faz estas coisas? Ou quem lhe deu esta autoridade?
3 Máa síkan béi evaránen betí ankan tiamemí, “Téin má deren tiretin ina onté umpo anona vá téin tisimeno.
3 Jesus respondeu:
4 Yoni ma vanasi monó non péantiyaré ein mai Tiyarafenui ákonarasá péantiyan nafi áa varará bantai ákonara safino.”
4 O batismo de João era do céu ou dos homens?
5 Máa síkan betiyan ten orera emí, “Inaru fáke na ino ma sé tifékun maen mai fará ída mairá mumunan iya rafono sinten mino.
5 Então discutiram entre si: — Se dissermos: “Do céu”, ele dirá: “Por que não acreditaram nele?”
6 Inká barará banta ina ino ma sé tifékun maen banasi ano Yonin nan sakhanampa vanta ino sen mumunan ukheintá tetin onámaná tinkaminten mino.”
6 Mas, se dissermos: “Dos homens”, o povo todo nos apedrejará, porque está convicto de que João era profeta.
7 Máa sen iniren betí ankan béin tiamemí, “Mai ma Yoni mantaré ein ákona mai setí ída afová ukhé tiféuno.”
7 Por fim, responderam que não sabiam de onde era.
8 Máa síkan Yisasi evaránen betin tiamemí, “Iye anó ákona séin timikhará ma yorarí iya rafu, mai séin má dere ída siretin tiamenté uno.”
8 E Jesus lhes disse:
9 Yisasi mana vaya máa sen banasi sian baéan amemí, “Mana vanta ano uvaini yunan ana yóádákaren dunan ma yoran banta kayo van mairá dafíken dóden manáa uvaini aran betíi miyan do variyan dunan afóen nina khaono siren ena varufá ayáká bano van oren mino.
9 A seguir, Jesus passou a contar ao povo esta parábola:
10 Ovaren uvaini aran ma kúdin damusí íkan maifin ma yafíkein kayo ano manáa kúduan amino van béi iniren mana vei yoran banta siantan mai yafisin banta kayo vaípá onóbíkan mai kayo ano mai yoran banta ankáden tiantan ída mana yaná baran na fara evaránen oren mino.
10 No devido tempo, mandou um servo aos lavradores para que lhe dessem do fruto da vinha. Mas os lavradores, depois de espancá-lo, o despacharam de mãos vazias.
11 Oríkan mai yunan ana afóe ano ena yoran banta siantákan betí baípá orin mai kéká ano mai vanta vá dere namu ankamirí uren evaránen tiantan para oren mino.
11 Em vista disso, enviou-lhes outro servo, mas também a este espancaram e, depois de insultá-lo, despacharam de mãos vazias.
12 Oriyaimpin béi kanú manaú dádasí en ena yoran banta vá tiantan oríkan mai kéká ano mai yoran banta namu arirí uren darifen dunan akhempá mo kharúden mino.
12 Mandou ainda um terceiro; também a este, depois de feri-lo, expulsaram.
13 “Máan tiyaimpin mai uvaini yunan ana afóe ano semí, ‘Taréa séi intesá onte rafuno. Téi se sanin nan ma sinunu iyaruna fumara ma siantékun orintin maen mi vetí ankan kanaíen béin avaya ininten mino.’
13 Então o dono da vinha disse: “Que farei? Enviarei o meu filho amado; talvez o respeitem.”
14 “Máá siren mai fumara siantan oríkan mai yafisin kéká ano mai fumara oniyan temí, ‘Béi anon be afóeni minó daná baranten mifo eresí béin arékun púbintirá ma yunan ana setiyan bará tifano.’
14 — Mas, quando os lavradores viram o filho, começaram a discutir entre si: “Este é o herdeiro; vamos matá-lo, para que a herança seja nossa.”
15 “Máa siren mai yunan ana fintena mai fumara yo yarifen akhempá morúden aruan puren mifo mai yunan ana afóe ano mai yafisin kéká náisá inten nafino.
15 E, lançando-o fora da vinha, o mataram.
16 Béi mai yafisin kéká me aruan púden maen mai yunan ana yafían ena kékái aminten mino.” Máa síkan banasi ano ena kéká ma amein baya iniren temí, “Béi ída vá máan tino.”
16 Virá, exterminará aqueles lavradores e entregará a vinha a outros. Ao ouvir isto, disseram: — Que tal não aconteça!
17 Máa síkan Yisasi vetin auufen kakháben inaemí, “Tiyarafenui vompon dókifin ma ma vaya uvamádan baini ana ano naíesá tikhen nafino.
17 Mas Jesus, com o olhar fixo neles, disse:
18 “Máan tukhen mifo minó nanin banta ano ma mai onámaná daró ma eraven ankaminten maen morun ta finen tító tító inten mino. Inká mai onámaná ano ma mana nanin banta ané ma eravinten maen béin dasantan panten mino.”
18 Todo o que cair sobre esta pedra ficará em pedaços; e aquele sobre quem ela cair ficará reduzido a pó.
19 Máa siyákan man baya ma afová ukhein kéká bá monó ánon banta kéká bá ano mai ma ovaeran baya ma véi siyain ovaren me inin betin oyampá baya siyaimpin maí damú ana véin pákano van uvaen banasi van péden ifá en mino.
19 Naquela mesma hora, os escribas e os principais sacerdotes procuravam prender Jesus, porque entenderam que ele havia contado essa parábola contra eles; mas temiam o povo.
20 Man baya ma afová ukhein kéká bá monó ánon banta kayoi ánon banta kéká bá ano Yisasintá dafían ákona uven manáa afurin banta kayo siantákan mai vanta kayo ano fura sen Yisasini vaya iniyan mino sino van kampuníen nóken Yisasi ma manáa vaya me avá dantí mai vayará béin pákaan ánon kamanin ayampin kaono siráken afuriyaren mino.
20 Eles passaram a vigiar Jesus. Enviaram espiões que se fingiam de justos para ver se o apanhavam em alguma palavra, a fim de entregá-lo à jurisdição e à autoridade do governador.
21 Mai ma afurin kéká ano máa sen béin inaemí, “Aru soe, setí afová ukhé uno. Éi funtákein baya anan banasi siamiyákeya aví bain má ída ma aví bain kayo vá o éke e éke ureya manaí ukhein baya anan tiamiyáke mae fura vayafó anan Tiyarafenui avúavá tian dákó éiya ono.
21 Então lhe perguntaram: — Mestre, sabemos que o senhor fala e ensina corretamente e não se deixa levar pela aparência das pessoas, mas ensina o caminho de Deus segundo a verdade.
22 Máan téiya ompo éi ma iniyaona setí kanaisá erá moní Sisan takisi amente rafuno áa ída fino.”
22 É lícito pagar imposto a César ou não?
23 Máa síkan betí ankan ma máká tiyain béi afová iyáken betin máa sen tiamemí,
23 Mas Jesus, percebendo a artimanha deles, respondeu:
24 “Mana moní aní irá onano. Iyen aman manon má aví basá mai moníká ban nafino,” síkan
24 — Mostrem-me um denário. De quem é a figura e a inscrição? Eles responderam: — De César. Então Jesus lhes disse:
25 betí ankan evaránen temí, “Sisan mino,” síkan béi vetin tiamemí, “Sisan nina yanasintá Sisan ná ame vá inká Tiyarafenu ina yanasá Tiyarafenun ná ameno.”
25 — Pois deem a César o que é de César e a Deus o que é de Deus.
26 Máa síkan betí ankan anú duren mai ma véi vanasifin tein bayará ída kanaíen ben pákarí iyaimpin ída vaya sen mino.
26 Não puderam apanhá-lo em palavra alguma diante do povo; e, admirados da sua resposta, calaram-se.
27 Sadyusi kayo finté manáa ano sen ma furiyain nanin banta ano ída evaránen orun mantanten ne ma siyain kayo ano Yisasin inaono van béi vaintá eren mino.
27 Chegando alguns dos saduceus, que dizem não haver ressurreição,
28 Eriven mai kéká ano máa sen béin tiamemí, “Aru soe, Mosesi ano seti sina máa sen bompon dókifin uvantaren mino, ‘Mana vanta ano ma anasi mamákaren ma ída iyampon kain na ma mai vanta ano fúbintin ná be afá aváeyan pinté mana ano vá baré mamáken ná mai nanintá mai ma furein nina iyampon kaúantano.
28 perguntaram a Jesus: — Mestre, Moisés nos deixou escrito que, se um homem casado morrer sem deixar filhos, o irmão desse homem deve casar com a viúva e gerar descendentes para o falecido.
29 Pefá dan manápá ifo afápá kan un kádan anavádano ano varen esékena vanta ano anasi mamaren ída iyampon kain na fara furen mino.
29 Ora, havia sete irmãos: o primeiro casou e morreu sem filhos;
30 Fúbin mai rákena ano mai varé mamaren máan mana en mino.
30 o segundo
31 Máan turan kanú manaú banta ano yere mai varé mamaren osaní uvíkan mai máa yan manápá ifo afápá kan un kádan anavádano ano mai varé nanintá ída mana iyampon kain na máa mana en oriyan minó máa ano o furen mino.
31 e o terceiro também casaram com a viúva, e assim foi com os sete. Todos morreram sem deixar filhos.
32 Fúbíkan mai nanin má dere o furen mino.
32 Por fim, morreu também a mulher.
33 O furen mifo mai nanin maen dan manápá ifo afápá kan un kádan anavádano anon mantaren mifo ínaimpá ma furin nanin banta ma orun mantan nain damú béi iyen aná suron ná banten nafino.”
33 Portanto, na ressurreição, de qual deles a mulher será esposa? Porque os sete casaram com ela.
34 Máa síkan Yisasi evaránen betin tiamemí, “Ma vararái vanasi ano ma ábasuíin ban mino.
34 Jesus respondeu:
35 Máan tukhen mifo funtákein nanin banta ma furiyain nan Tiyarafenu ano evaránen orun mantanten ne ma sikhein kayofin ábasuíin ída vanten mino.
35 mas os que são considerados dignos de alcançar a era vindoura e a ressurreição dentre os mortos não casam, nem se dão em casamento.
36 Mai farava ino. Tiyarafenu ano furin pintena vetin orun avían mantarantin maen béin akhafanaí uven ída furinton enisori an daven para vanten mino.
36 Pois não podem mais morrer, porque são iguais aos anjos e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.
37 Mai ma sító daa ana ira khiyákan ma Mosesi ano Bafan araaren ma Éi Abaraamun má Aisakin má Yekopun mái Ayarafenu ono ma sikhein mano furin nanin bantai e mantan mi Mosesi ano setin aní ukhen mino. Eks 3:6
37 E que os mortos ressuscitam, Moisés o indicou no trecho referente à sarça, quando afirma que o Senhor é o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó.
38 Aní ukhen mifo Tiyarafenu maen ída furin nanin bantai Ayarafenu ifo véi maen ayun ma fa vain nanin bantai Ayarafenun bantin mi ven avorá minó nanin banta ano ayun para vanten mino.”
38 Ora, Deus não é Deus de mortos, e sim de vivos; porque para ele todos vivem.
39 Man baya ma afová ukhein kayo finté manáa kéká ano mai ma Yisasi sein baya iniren béin máa sen tiamemí, “Aru soe, Éi kama vayan te ono.”
39 Então alguns dos escribas disseram: — Boa resposta, Mestre!
40 Máa siran banasi ano evaránen béin mana vaya inain nan peren mino.
40 E não ousaram mais fazer perguntas a Jesus.
41 Máan tiyákan Yisasi máa sen banasi inaemí, “Tiyarafenu ano ma vei vanasi evaránen avirano van ma aní ukhá ein banta van banasi ano faraé tiren ná Devitin anin mino siyan nafino.
41 Mas Jesus lhes perguntou:
42 Deviti veyantái Í Bompon dókifin tian páman en mi,
42 Pois o próprio Davi afirma no Livro dos Salmos:
43 eni namuro kayo maman
43 até que eu ponha
44 Tiretí onano. Deviti veyantái venan Bafan ne sen arakhan mifo mai vanta ano inté uákená ben aniní inten nafino.”
44 — Portanto, Davi o chama de Senhor. Então como ele pode ser filho de Davi?
45 Máa siyan minó nanin banta ano Yisasini vaya iniyákan béi vei eyo iyampon kayo máa sen tiamemí,
45 Quando todo o povo estava ouvindo, Jesus disse aos seus discípulos:
46 “Man baya ma afová ukhein banta kayo vará dafiseno. Betí ankan ayá au anamun uren nono van anunu iyáken maen banasii átaru varurá nontin banasi ano kama yamú ino sen amé amé ino van anunu iyáken maen monó átaru namun kayofin má omá dunan ma saran naimpin má betí ankan esé an bain karáká kumaneno van mi anunu é iyan mino.
46 — Cuidado com os escribas, que gostam de andar com vestes talares e muito apreciam as saudações nas praças, as primeiras cadeiras nas sinagogas e os primeiros lugares nos banquetes.
47 Betí ankan baré nanin kayo mákáden maen mai nanin kayo amá pintena yanasinta umoyan bariyáken maen kampun ten ayáká amúké iyan mifo uman ma yaimin damú ma afoká intin mai kéká anon moéken uman baranten mino.”
47 Eles devoram as casas das viúvas e, para o justificar, fazem longas orações. Estes sofrerão juízo muito mais severo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.