Lucas 15

YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Takisi varan banta kayo vá ume nanin banta kéká bá ano Yisasini vaya ineno van béin ádé eiyen mino.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Máan tíkan Farasisi kayo vá man baya ma afova ukhein kéká bá ano mai van aranan uren máa semí, “Ma vanta ano ume nanin banta kayo anan aronaí iyáken betí ankan má anan dunan niyan mino.”
2 E murmuravam os fariseus e os escribas, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Máa siyaimpin Yisasi ma vaya ovaéden tiamemí,
3 Então, lhes propôs Jesus esta parábola:
4 “Tiretí ankan pinté mana ano ma mana antareti (100) sipisipi kaúdakaré intin ma mai finté mana afeyóbintin maen ídá nainti naini (99) sipisipi me kaúden ná mai ma mana sipisipi afeyókein nan e yosen oriyan baren ná o onanten nafino.
4 Qual, dentre vós, é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 O óden maen béi kákan amusin iyáken mai sipisipi yauman be afuntá kaúden
5 Achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo.
6 aviren barufá ma moren maen be arona kayo vá be amá ádé ma vain nanin banta kéká bá e araan manafin átaru uren maen betin máa sen tiaminten mino. ‘Mana sipisipi ma se sina afeyoká ein inka yosé umpo sen má eriveya amusin ítifero.’
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Téi fura siré tiretí ankan tiamiyá uno. Ma ma einí anan en mi nainti naini (99) funtákein nanin banta ano ída ará baeran nan ininten mifo ume nanin banta finté mana ano ma ará baerantin maen inarufá kákan amusin uron mi inten mino.”
7 Digo-vos que, assim, haverá maior júbilo no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Mana nanin mano ma siyan míkan aintain moní kaintin baré intin ma mai fintena mana aintain ma afeyóbintin maen béi ídá daamu antúduren avové en bakhari uren ná dosiren mai aintain baranten nafino.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma, não acende a candeia, varre a casa e a procura diligentemente até encontrá-la?
9 Béi yosiyan baren ma mai aintain moní dosiaren maen be arona kayo vá be amá ádé ma vain nanin banta kéká bá e araan manafin átaru uren maen betin máa sen tiaminten mino. ‘Tesi mana aintain moní ma afeyókaré ein inka yosé umpo sen má amusin ono.’
9 E, tendo-a achado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.
10 Téi fura siré tiretí ankan tiamiyá uno. Ume nanin banta finté mana ano ma ará baerantin maen Tiyarafenui enisori kayo ano máan manan en mi kákan amusin inten mino.”
10 Eu vos afirmo que, de igual modo, há júbilo diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Máa siren Yisasi evaránen temí, “Mana vanta ano kankanan ain iyampon kain baren mino.
11 Continuou: Certo homem tinha dois filhos;
12 Kain baren ínainte iyampon mano ve afóen máa sen tiamemí, ‘Tifóe oe, minó daná ma séin masiman uantimeno van ma iyá eona yanasinta saréa ana séin timeno van muno,’ síkan be afóe ano vei minó daná míkanampin daimen mino.
12 o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me cabe. E ele lhes repartiu os haveres.
13 “Máan turan ínainte iyampon mano ída ayáká banton minó beina yanasinta mamaren mana nentá bain barafá o váken bei minó moní pa savi yanáká afe en mino.
13 Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá dissipou todos os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Kíparákan mai varafin kákan anan afoká íkan béimpin ída mana yaná baren mino.
14 Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Ída vaimpin mai vara fintena vantafin mo yorano van ina íkan mai vanta ano vei fon kayorá dafisino van pon dafufin tiantan oren mino.
15 Então, ele foi e se agregou a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a guardar porcos.
16 O vákan mana nanin banta ano ída véin mana yunan amiyaimpin arafan nan uaren pon kayo ano ma niyain basá aítan máden nano van iyaren mino.Be afóen me me ampiren orikharen ma ovaránen erein mino.|alt="prodigal son" src="cn01759B.tif" size="col" ref="Ruk 15.13"
16 Ali, desejava ele fartar-se das alfarrobas que os porcos comiam; mas ninguém lhe dava nada.
17 “Máan tiyáken béi ovaren me ineine iyan máa semí, ‘Te sifóeni yoran banta kayo ano kokhon dunan ban niyákái séi mará kákan tirafan nan iyá bá uno.’
17 Então, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui morro de fome!
18 Máan tiyá baruna saréa séi e manté te sifóe vaípá evaráné orivé maé béin máa sé tiamenté uno, ‘Tifóe oe, Tiyarafenu vá éin má umeí uanté uno.’
18 Levantar-me-ei, e irei ter com o meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Taréa séi ída kama ukhé umpo éi ída vá e anin ne seya séin tariyáke vá téin maman ná ei mana yoran banta aná dano.’
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus trabalhadores.
20 Máa siren béi e manten be afóe vaípá oren mino.
20 E, levantando-se, foi para seu pai. Vinha ele ainda longe, quando seu pai o avistou, e, compadecido dele, correndo, o abraçou, e beijou.
21 “Máan tíkan be anin mano véin máa sen tiamemí, ‘Tifóe oe, Tiyarafenu vá éin má umeí uanté uno. Taréa séi ída kama ukhé umpo éi ída vá e anin ne seya séin tarano.’
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Máa síkan be afóe ano vei yoran banta kayo araren máa sen tiamemí, ‘Tenti moéken kama ukhein ayá tu anamun aine o vare me uantiyákeya ayampin rini afu uante vá arantampin arantan anamun uante ono.
22 O pai, porém, disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, vesti-o, ponde-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés;
23 Uantáde mae inókein burumákao o vare me aruresí tádé niyáké timusin ó tifano.
23 trazei também e matai o novilho cevado. Comamos e regozijemo-nos,
24 Mai fara vara seyo, se sanin mano furein an dakharen mi evaránen ma manteiníen mino. Béi afeyókaréí evaráné dosé tiféuno.’ Máa siren betí ankan araíen amusin en mino.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 “Máan tiyákan esékena iyampon mano yunan anafá doren noren má ádé eriven musikí avaya vá danisí ma iyain má inen mino.
25 Ora, o filho mais velho estivera no campo; e, quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Iniren mana yoran banta araren máa sen béin inaemí, ‘Mai náisá iyan natino.’
26 Chamou um dos criados e perguntou-lhe que era aquilo.
27 Síkan mai yoran banta ano evaránen béin tiamemí, ‘E afá erikhan mi véi ma ovaránen ma kamaen erein nan mi e afóe ano mana inókein burumákao arurákan mi amusin iyan mantino.’
27 E ele informou: Veio teu irmão, e teu pai mandou matar o novilho cevado, porque o recuperou com saúde.
28 “Máa síkan esékena iyampon mano aranan uren maifin ída ódíkan be afóe ano ekhuven barufá eravuven ará kusin baya véin tiamen mino.
28 Ele se indignou e não queria entrar; saindo, porém, o pai, procurava conciliá-lo.
29 Máa síkan béi evaránen be afóen tiamemí, ‘Onano. Ayá oranará téi eni yorarí para oé eriyá báké éi ma seona vaya kayo ída mana átakharé iyákuya mae éi ída mana memé arará timen ná te sirona kayo vá timusin iyaré uno.’
29 Mas ele respondeu a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem jamais transgredir uma ordem tua, e nunca me deste um cabrito sequer para alegrar-me com os meus amigos;
30 Máan tiyareyá ma ma éin nina yanasinta ma aasá non nanin arintará ma mo asuse ein iyampon ma ovaránen mápin ereintái éi amusineya inókein burumákao are ono.’
30 vindo, porém, esse teu filho, que desperdiçou os teus bens com meretrizes, tu mandaste matar para ele o novilho cevado.
31 “Máa síkan be afóe ano semí, ‘Tanin noe, minó damú éi sen má anan baonan ban mi minó daná ma sentina vain mai éin ninaíi ukhen mino.
31 Então, lhe respondeu o pai: Meu filho, tu sempre estás comigo; tudo o que é meu é teu.
32 Máan tukhen mifo saréa erisá tetí ankan timusin ékun ná tétin tirá ano kama ino. Mai fara vara seyo, e afá ano furein an dakharen mi evaránen ma manteiníen mino. Béi afeyokaréíi evaráné dosé tiféuno.’”
32 Entretanto, era preciso que nos regozijássemos e nos alegrássemos, porque esse teu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.