João 4

YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Yisasi ma vanasi monó non péantiyan ma veni eyo iyampon kayo mo kokhoníen ma Yonini eyo iyampon kayo eantiyain baya Farasisi kayo ano inen mino.
1 Jesus sabia que os fariseus tinham ouvido dizer que ele batizava e fazia mais discípulos que João,
2 (Mai maen Yisasi va monó non péantiyaren naifo vei eyo iyampon kayo anon péantiyaren mino.)
2 embora Jesus mesmo não os batizasse, e sim seus discípulos.
3 Mai ma Farasisi kayo ano afová ein baya Yisasi iniren Yudiá bara me ampiren Kariri varafá evaránen oren mino.
3 Assim, deixou a Judeia e voltou para a Galileia.
4 Sameriá bara aúbaná ma orikhein aa vá béi yakhafen orino.
4 No caminho, teve de passar por Samaria.
5 Máan tukhan béi oriyaren mana Sameriái varu Sikha se sikhein barurá Yekopu ma ve anin Yosepin amikhá ein bara ádé oren mino.
5 Chegou ao povoado samaritano de Sicar, perto do campo que Jacó tinha dado a seu filho José.
6 Oríkan bayan áaui en ayá aintá ma eriyá ein mano Yisasin ayampa yíkan Yekopuni non masí mairá baré in mai masí avafá o khumanen mino.
6 O poço de Jacó ficava ali, e Jesus, cansado da longa caminhada, sentou-se junto ao poço, por volta do meio-dia.
7 — ausente —
7 Pouco depois, uma mulher samaritana veio tirar água, e Jesus lhe disse: “Por favor, dê-me um pouco de água para beber”.
8 — ausente —
8 Naquele momento, seus discípulos tinham ido ao povoado comprar comida.
9 Máa síkan mai Sameriá nanin mano anú duren temí, “Ída Yutan kayo vá Sameriá kayo vá manafiní ukhein mifo éi Yutan bantan ban ná téi Sameriá nanin mi vá umpo éi fará non nan inantiya fono.” Mai fara va máa sen naino. Yutan kéká bá Sameriá kéká bá ída manafiníen dunan má non má nakhein mi van mino.
9 A mulher ficou surpresa, pois os judeus se recusam a ter qualquer contato com os samaritanos. “Você é judeu, e eu sou uma mulher samaritana”, disse ela a Jesus. “Como é que me pede água para beber?”
10 Máa síkan Yisasi evaránen mai nanin tiamemí, “Tiyarafenu ano ma ameno van iyain amusin má inká téi iyé bará éi vaípá non nan inantiya rafu mai éi afová e vareya séi vaípá inantesí mai ma fara van oriyan ban non amenunaren mino.”
10 Jesus respondeu: “Se ao menos você soubesse que presente Deus tem para você e com quem está falando, você me pediria e eu lhe daria água viva”.
11 Máa síkan mai nanin mano semí, “Kákan banta oe, ma non masí námen mi vákayai éi ída non dafin kura vá anan má mantena sefo inte fákená mai ma fara van oriyan ban non dafinte vae.
11 “Mas você não tem corda nem balde, e o poço é muito fundo”, disse ela. “De onde tiraria essa água viva?
12 Erasan tinafu Yekopu ano ma ve anin kayo vá kao vá sipisipi kayo vá ma niyá ein mai non masí ma setin timikhá ein mai vanta éi esantakhe vae.”
12 Além do mais, você se considera mais importante que nosso antepassado Jacó, que nos deu este poço? Como pode oferecer água melhor que esta que Jacó, seus filhos e seus animais bebiam?”
13 Máa síkan Yisasi evaránen béin tiamemí, “Banasi ano ma ma masí pintena non ma narantin evaránen non nan aiinten mino.
13 Jesus respondeu: “Quem bebe desta água logo terá sede outra vez,
14 Aiinten mifo séi ma amenuna non mano non nan ma aiin kípaantáden banasi aúpin non akharun mamen ída ma kípan para van oriyan ban aunan aminten mino.”
14 mas quem bebe da água que eu dou nunca mais terá sede. Ela se torna uma fonte que brota dentro dele e lhe dá a vida eterna”.
15 Máa síkan mai nanin mano semí, “Kákan banta oe, mai non pintena manáa simikhesin ná enádá ída non nan tiintisá ma masí pintena ída ovaráné e yafono.”
15 “Por favor, senhor, dê-me dessa água!”, disse a mulher. “Assim eu nunca mais terei sede nem precisarei vir aqui para tirar água.”
16 Máa síkan Yisasi mai nanin tiamemí, “Oreya e avafun o avíare ereno.”
16 “Vá buscar seu marido”, disse Jesus.
17 Máa síkan mai nanin mano semí, “Te sivafu ída vain muno.” Sikan Yisasi semí, “Éi fura se ono e avafu ída vain mino.
17 “Não tenho marido”, respondeu a mulher. Jesus disse: “É verdade. Você não tem marido,
18 Ída vain mompo fefá éi yan manápá bantan mantareya saréa ma ven má baona vanta mai ída en avafun baya fura siya ono.”
18 pois teve cinco maridos e não é casada com o homem com quem vive agora. Certamente você disse a verdade”.
19 Máa síkan mai nanin mano semí, “Kákan banta oe, éi mana sakhanampa vanta ono.
19 “O senhor deve ser profeta”, disse a mulher.
20 Téin tisimeno. Para é tiren ná minó Yutan kayo ano Yerusaremíi mana monó tin baru van mino siren o átaru iná inká tetí tinafu siráo ano mará Kerisiní anurá ana monó tiyan nafino.”
20 “Então diga-me: por que os judeus insistem que Jerusalém é o único lugar de adoração, enquanto nós, os samaritanos, afirmamos que é aqui, no monte Gerizim, onde nossos antepassados adoraram?”
21 Máa síkan Yisasi mai nanin evaránen tiamemí, “Téinti vayarasá mumunan ono. Damú inka eriyain ída ayáká ban mara safi áa Yerusaremi safi Sifóentá minó ano monó tinten mino.
21 Jesus respondeu: “Creia em mim, mulher, está chegando a hora em que já não importará se você adora o Pai neste monte ou em Jerusalém.
22 Máan tin nompo sireti Sameriá kayo ano ma monó tiyaona mai yaná ída afová ukha ompo seti Yutan kéká ano ana ma monó tiyaruna mai yaná minói afova ukhé tifékun mi Tiyarafenu ano sétin aní uren banasi evaránen aviran doran timikhen mino.
22 Vocês, samaritanos, sabem muito pouco a respeito daquele a quem adoram. Nós adoramos com conhecimento, pois a salvação vem por meio dos judeus.
23 Timikhen mifo yamú eriyákan mafin inka fe e van mino. Kantá Aunani ákonará ma fura sikhein avúaváká ma Sifóentá monó tin nain mai nanin banta van mi Sifóe ano veyantá monó tino van anunu ukhen mino.
23 Mas está chegando a hora, e de fato já chegou, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade. O Pai procura pessoas que o adorem desse modo.
24 Tiyarafenu maen Aunan mi van mifo vá béintá ma monó tin nain kéká ano Kantá Aunani ákona vá pura avúavá bá pókesá benta monó tino.”
24 Pois Deus é Espírito, e é necessário que seus adoradores o adorem em espírito e em verdade”.
25 Máa síkan mai nanin mano semí, “Téi afová ukhékun Tiyarafenu ano ma aní ukhein banta ma eriven maen mi véi anon kanaíen minó daná tian amá intí iné tifanté uno.”Yisasi ma Sameriá nanin má baya sein mino.|alt="woman at the well" src="C064.tif" size="col" ref="Yon 4.25"
25 A mulher disse: “Eu sei que o Messias (aquele que é chamado Cristo) virá. Quando vier, ele nos explicará tudo”.
26 Máa síkan Yisasi evaránen mai nanin tiamemí, “Mai ma siyaona vantan ma séi váankuno.”
26 Então Jesus lhe disse: “Sou eu, o que fala com você!”.
27 Yisasi ma Sameriá nanin má baya siyá íkan ma vei eyo iyampon kayo ano ovaránen e oniyáken maen betí ankan anú duren mana ano véin nan pará mai nanin má baya siyayá náí bariya fono sen ída inaen mino.
27 Naquele momento, seus discípulos voltaram. Ficaram surpresos de encontrá-lo falando com uma mulher, mas nenhum deles se atreveu a perguntar: “O que o senhor quer?” ou “Por que conversa com ela?”.
28 Mai nanin mano vei non kave me non masí avafá kaúden evaránen kákan barufin oriven minó nanin banta siamemí,
28 A mulher deixou sua vasilha de água junto ao poço e correu de volta para o povoado, dizendo a todos:
29 “Mana vanta ano séin ma fefá bariyáeruna avúavá máa sisimiyan mifo mai maen Tiyarafenu ano ma aní ukhá ein bantá ban nafi eriveya onano.”
29 “Venham ver um homem que me disse tudo que eu já fiz na vida! Será que não é ele o Cristo?”.
30 Máa siyain má minó nanin banta ano mai varu me ampiren Yisasin onano van ere ere en mino.
30 Então as pessoas saíram do povoado para vê-lo.
31 Eriyain má Yisasi nan dunan nano van bei eyo iyampon kayo ano yuvun en mino.
31 Enquanto isso, os discípulos insistiam com Jesus: “Rabi, coma alguma coisa”.
32 Máa síkan evaránen temí, “Ída ino. Tenti yunan ma vain tiretí ankan ída afová ukha ono.”
32 Ele, porém, respondeu: “Eu tenho um tipo de alimento que vocês não conhecem”.
33 Máa síkan beni eyo iyampon kayo ano veraran máa sen oreraemí, “Iye anó dunan baren ná me amikhan ná tino.”
33 Os discípulos perguntaram uns aos outros: “Será que alguém lhe trouxe comida?”.
34 Máa siyaimpin Yisasi evaránen betí ankan tiamemí, “Tenti yunan ma vain mai Tiyarafenui anunu ánain ma vákuren beni yorarí uan ma kípan mino.
34 Então Jesus explicou: “Meu alimento consiste em fazer a vontade daquele que me enviou e em terminar a sua obra.
35 Tiretí ankan ídá teyá ‘kamí kamí biyon ma orivitíi yunan duyasenté uno’ séiya fono. Tiretí ankan ná minó pimpá one eúkono yunan inka karaaren duyasirí ukhen mino.
35 Vocês não costumam dizer: ‘Ainda faltam quatro meses para a colheita’? Mas eu lhes digo: despertem e olhem em volta. Os campos estão maduros para a colheita.
36 Dunan ma yuyasin banta kayo ano kama miyan mi variyan mino. Mai yunan ma yuyasiyaini aran mi mai vanasi ma aviren ída kípan para van oriyan ban aunampin ma mo kaiyain mino. Máan tukhein nan mi yunan ma yoran banta vá dunan ma yuyasin banta vá ano amusin inten mino.
36 Os que colhem já recebem salário, e os frutos que ajuntam são as pessoas que passam a ter a vida eterna. Que alegria espera tanto o que semeia como o que colhe!
37 Máan tukhan mi mai vaya fura sikhantin mana vanta ano ma yunan dódákaré intin maen ena vanta anon mai yunan duyasinten mino.
37 Vocês conhecem o ditado: ‘Um semeia e outro colhe’. E é verdade.
38 Máan tukhein nan mi siretí ankan ída yunan dore nan ena kayo ano ákona yorari uren dóádein dunampin mi siretin nan duyaseno van mi siantiyá uno.”
38 Eu envio vocês para colher onde não semearam; outros realizaram o trabalho, e agora vocês ajuntarão a colheita”.
39 Para va mai varu ráke Sameriá kéká ano Yisasintá mumunan en naino. Mai nanin mano ma fefá bariyá ein danasinta ma evaránen tiamein baya ma mai nanin mano vanasi siamin iniren mino.
39 Muitos samaritanos do povoado creram em Jesus por causa daquilo que a mulher relatou: “Ele me disse tudo que eu já fiz!”.
40 Mumunan uren betí ankan mano véin o oniyáken maen ayópá íkan mai varurá kan damú báken
40 Quando saíram para vê-lo, insistiram que ficasse no povoado. Jesus permaneceu ali dois dias,
41 kama vaya siyákan kokhon mano veni vaya iníden mumunan en mino.
41 e muitos outros ouviram sua palavra e creram.
42 Mumunan iyáken betí ankan mai nanin tiamemí, “Éin avaya inídesa seti mumunan erauno. Taréa setiyantái véini vaya inídéi mumunan iyá uno. Béi fura sen barará nanin banta ma aya uren evaránen aviran nain banta ino.
42 Então disseram à mulher: “Agora cremos, não apenas por causa do que você nos contou, mas porque nós mesmos o ouvimos. Agora sabemos que ele é, de fato, o Salvador do mundo”.
43 Sameriá nanin banta vá bákan kan damú orivin maen Yisasi e manten Karirifá oren mino.
43 Depois daqueles dois dias, Jesus partiu para a Galileia.
44 Afovasá ono. Pefá Yisasi veyan nan máa sikhan mino. “Ena varafimpái sakhanampa vanta aví bain mifo vei vara anará ída véin aví ban mino.”
44 Ele mesmo tinha dito que um profeta não é honrado em sua própria terra.
45 Oríkan Karirí nanin banta ano ódaren amusin iyan béin e aviren mino. Mai fara va ino Avo Uantan Damú béi ano Yerusaremí kákan monó dafufin enará ukhein danasí iyákan betí ankan ontaren mino.
45 Mas, uma vez que os galileus haviam estado em Jerusalém para a festa da Páscoa e visto tudo que Jesus fizera, eles o receberam.
46 Kariri varafin mana Yisasi oriyaren béi ma fefá non maman uvainií ukhá ein Kaná barurá oríkan mana kamanini ayafa vanta anin aí iyan Kapeniamú barurá baren mino.
46 Enquanto Jesus viajava pela Galileia, chegou a Caná, onde tinha transformado água em vinho. Perto dali, em Cafarnaum, havia um oficial do governo cujo filho estava muito doente.
47 Baren iníkan Yisasin nan Yudiá me ampiren Karirifá e van ne siyaimpin mai vanta ano Kaná barufá oren Yisasin o yosiren béin má Kapeniamú oren mai ma ve anin aí iyan ma furono van iyain mo ayofano van ákonaen ínaen mino.
47 Quando soube que Jesus viera da Judeia para a Galileia, foi até ele e suplicou que fosse a Cafarnaum para curar seu filho, que estava à beira da morte.
48 Máa síkan Yisasi evaráne véin tiamemí, “Enará ukhein daná bá aní danasinta vá ana afoká intiyá ódé mumunan ono van iya rafono. Ídá para mumunan inte rafono.”
48 Jesus exclamou: “Jamais crerão, a menos que vejam sinais e maravilhas!”.
49 Máa síkan kaminini ayafa vanta ano ákonaen inaen temí, “Bafan noe, se sanin purin nafo aine ereno.”
49 O oficial implorou: “Senhor, por favor, venha antes que meu filho morra”.
50 Máa síkan Yisasi evaránen béin tiamemí, “E anin e asefa inten mifo evaráne ei varufá orono,” síkan mai vanta ano Yisasini vayará mumunan iyáken bei varufá oren mino.
50 “Volte!”, disse Jesus. “Seu filho viverá.” O homem creu nas palavras de Jesus e partiu para casa.
51 Mai ayafa vanta ano ída Kapeniamú orikhen para ayanafá oriyákan manáa vei yoran banta kayo ano vaya varen ayanafá e fóken tiamemí, “E anin inka asefaen mino.”
51 Enquanto estava a caminho, alguns de seus servos vieram a seu encontro com a notícia de que seu filho estava vivo e bem.
52 Máa síkan béi vetí ankan inaemí, “Nái áau rasá te sanin e asefaen nafino.” Síkan betí ankan evaránen béin tiamemi, “Inuran inúpá mana áauí in mi veni aí kípen mino.”
52 Ele perguntou quando o menino havia começado a melhorar, e eles responderam: “Ontem à tarde, à uma hora, a febre subitamente desapareceu!”.
53 Máa síkan mairá be afóe ano mai ma Yisasi sen ma e anin e asefa inten mino ma sein áau ovare me iniren ben má bei kéká bá ano Yisasintá mumunan en mino.
53 Então o pai percebeu que havia sido naquele exato momento que Jesus tinha dito: “Seu filho viverá”. E o oficial e todos de sua casa creram em Jesus.
54 Yisasi ma Yudiáké eriaren ma Karirifá e varen ma ma yaná barein mai anon kan dádasí en mi enará ukhein daná afoká en mino.
54 Esse foi o segundo sinal que Jesus realizou na Galileia, depois que veio da Judeia.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.