João 4
YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs BKJ
1 Yisasi ma vanasi monó non péantiyan ma veni eyo iyampon kayo mo kokhoníen ma Yonini eyo iyampon kayo eantiyain baya Farasisi kayo ano inen mino.
1 Portanto, quando o Senhor soube que os fariseus tinham ouvido que Jesus fazia e batizava mais discípulos do que João,
2 (Mai maen Yisasi va monó non péantiyaren naifo vei eyo iyampon kayo anon péantiyaren mino.)
2 (embora o próprio Jesus não tenha batizado, mas os seus discípulos),
3 Mai ma Farasisi kayo ano afová ein baya Yisasi iniren Yudiá bara me ampiren Kariri varafá evaránen oren mino.
3 ele deixou a Judeia, e partiu novamente para a Galileia.
4 Sameriá bara aúbaná ma orikhein aa vá béi yakhafen orino.
4 E era-lhe necessário passar por Samaria.
5 Máan tukhan béi oriyaren mana Sameriái varu Sikha se sikhein barurá Yekopu ma ve anin Yosepin amikhá ein bara ádé oren mino.
5 Então ele chega a uma cidade de Samaria, que é chamada Sicar, perto das terras que Jacó deu a seu filho José.
6 Oríkan bayan áaui en ayá aintá ma eriyá ein mano Yisasin ayampa yíkan Yekopuni non masí mairá baré in mai masí avafá o khumanen mino.
6 Ora, o poço de Jacó estava ali. Jesus, pois, cansado da sua viagem, assentou-se assim junto do poço, e era cerca da hora sexta.
7 — ausente —
7 Então veio uma mulher de Samaria para tirar água. Disse-lhe Jesus: Dá-me de beber.
8 — ausente —
8 (Pois seus discípulos tinham ido à cidade para comprar alimento).
9 Máa síkan mai Sameriá nanin mano anú duren temí, “Ída Yutan kayo vá Sameriá kayo vá manafiní ukhein mifo éi Yutan bantan ban ná téi Sameriá nanin mi vá umpo éi fará non nan inantiya fono.” Mai fara va máa sen naino. Yutan kéká bá Sameriá kéká bá ída manafiníen dunan má non má nakhein mi van mino.
9 Então, disse-lhe a mulher samaritana: Como é que tu, sendo um judeu, pedes de beber a mim, que sou mulher de Samaria? Porque os judeus não se relacionam com os samaritanos.
10 Máa síkan Yisasi evaránen mai nanin tiamemí, “Tiyarafenu ano ma ameno van iyain amusin má inká téi iyé bará éi vaípá non nan inantiya rafu mai éi afová e vareya séi vaípá inantesí mai ma fara van oriyan ban non amenunaren mino.”
10 Jesus respondeu e disse-lhe: Se tu conheceras o dom de Deus, e quem é o que te diz: Dá-me de beber, tu lhe pedirias, e ele te daria água viva.
11 Máa síkan mai nanin mano semí, “Kákan banta oe, ma non masí námen mi vákayai éi ída non dafin kura vá anan má mantena sefo inte fákená mai ma fara van oriyan ban non dafinte vae.
11 Disse-lhe a mulher: Senhor, tu não tens com que a tirar, e o poço é fundo; onde, pois, tens a água viva?
12 Erasan tinafu Yekopu ano ma ve anin kayo vá kao vá sipisipi kayo vá ma niyá ein mai non masí ma setin timikhá ein mai vanta éi esantakhe vae.”
12 És tu maior do que Jacó, o nosso pai, que nos deu o poço, do qual ele mesmo bebeu, e os seus filhos, e o seu gado?
13 Máa síkan Yisasi evaránen béin tiamemí, “Banasi ano ma ma masí pintena non ma narantin evaránen non nan aiinten mino.
13 Jesus respondeu e disse-lhe: Qualquer que beber desta água terá sede novamente;
14 Aiinten mifo séi ma amenuna non mano non nan ma aiin kípaantáden banasi aúpin non akharun mamen ída ma kípan para van oriyan ban aunan aminten mino.”
14 mas aquele que beber da água que eu lhe der nunca terá sede, mas a água que eu lhe der, se fará nele uma fonte de água a jorrar para a vida eterna.
15 Máa síkan mai nanin mano semí, “Kákan banta oe, mai non pintena manáa simikhesin ná enádá ída non nan tiintisá ma masí pintena ída ovaráné e yafono.”
15 Disse-lhe a mulher: Senhor, dá-me dessa água, para que eu não tenha sede e não venha aqui tirá-la.
16 Máa síkan Yisasi mai nanin tiamemí, “Oreya e avafun o avíare ereno.”
16 Disse-lhe Jesus: Vai, chama o teu marido e vem cá.
17 Máa síkan mai nanin mano semí, “Te sivafu ída vain muno.” Sikan Yisasi semí, “Éi fura se ono e avafu ída vain mino.
17 A mulher respondeu e disse: Eu não tenho marido. Disse-lhe Jesus: Tu disseste bem: Eu não tenho marido;
18 Ída vain mompo fefá éi yan manápá bantan mantareya saréa ma ven má baona vanta mai ída en avafun baya fura siya ono.”
18 porque tu tiveste cinco maridos, e o que agora tens não é teu marido; isso disseste com verdade.
19 Máa síkan mai nanin mano semí, “Kákan banta oe, éi mana sakhanampa vanta ono.
19 Disse-lhe a mulher: Senhor, Eu vejo que tu és um profeta.
20 Téin tisimeno. Para é tiren ná minó Yutan kayo ano Yerusaremíi mana monó tin baru van mino siren o átaru iná inká tetí tinafu siráo ano mará Kerisiní anurá ana monó tiyan nafino.”
20 Nossos pais adoraram neste monte, e vós dizeis que é em Jerusalém o lugar onde o homem deve adorar.
21 Máa síkan Yisasi mai nanin evaránen tiamemí, “Téinti vayarasá mumunan ono. Damú inka eriyain ída ayáká ban mara safi áa Yerusaremi safi Sifóentá minó ano monó tinten mino.
21 Disse-lhe Jesus: Mulher, crê-me, a hora vem, em que nem neste monte, nem em Jerusalém adorareis o Pai.
22 Máan tin nompo sireti Sameriá kayo ano ma monó tiyaona mai yaná ída afová ukha ompo seti Yutan kéká ano ana ma monó tiyaruna mai yaná minói afova ukhé tifékun mi Tiyarafenu ano sétin aní uren banasi evaránen aviran doran timikhen mino.
22 Vós adorais o que não conheceis, nós adoramos o que conhecemos, porque a salvação é dos judeus.
23 Timikhen mifo yamú eriyákan mafin inka fe e van mino. Kantá Aunani ákonará ma fura sikhein avúaváká ma Sifóentá monó tin nain mai nanin banta van mi Sifóe ano veyantá monó tino van anunu ukhen mino.
23 Mas a hora vem, e agora é, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade, porque o Pai procura a tais para adorá-lo.
24 Tiyarafenu maen Aunan mi van mifo vá béintá ma monó tin nain kéká ano Kantá Aunani ákona vá pura avúavá bá pókesá benta monó tino.”
24 Deus é um Espírito, e os que o adoram devem adorá-lo em espírito e em verdade.
25 Máa síkan mai nanin mano semí, “Téi afová ukhékun Tiyarafenu ano ma aní ukhein banta ma eriven maen mi véi anon kanaíen minó daná tian amá intí iné tifanté uno.”Yisasi ma Sameriá nanin má baya sein mino.|alt="woman at the well" src="C064.tif" size="col" ref="Yon 4.25"
25 A mulher disse-lhe: Eu sei que vem o Messias, que se chama o Cristo; quando ele vier, nos anunciará todas as coisas.
26 Máa síkan Yisasi evaránen mai nanin tiamemí, “Mai ma siyaona vantan ma séi váankuno.”
26 Jesus disse-lhe: Eu o sou, o que fala contigo.
27 Yisasi ma Sameriá nanin má baya siyá íkan ma vei eyo iyampon kayo ano ovaránen e oniyáken maen betí ankan anú duren mana ano véin nan pará mai nanin má baya siyayá náí bariya fono sen ída inaen mino.
27 E nisto vieram os seus discípulos e maravilharam-se de que ele estivesse falando com a mulher; todavia, nenhum homem lhe disse: O que tu procuras? Ou: Por que tu falas com ela?
28 Mai nanin mano vei non kave me non masí avafá kaúden evaránen kákan barufin oriven minó nanin banta siamemí,
28 A mulher então, deixou o seu cântaro, e foi no caminho da cidade, e disse aos homens:
29 “Mana vanta ano séin ma fefá bariyáeruna avúavá máa sisimiyan mifo mai maen Tiyarafenu ano ma aní ukhá ein bantá ban nafi eriveya onano.”
29 Vinde, vede um homem que me disse todas as coisas que eu tenho feito; não é este o Cristo?
30 Máa siyain má minó nanin banta ano mai varu me ampiren Yisasin onano van ere ere en mino.
30 Então, eles saíram da cidade e foram até ele.
31 Eriyain má Yisasi nan dunan nano van bei eyo iyampon kayo ano yuvun en mino.
31 Enquanto isso os seus discípulos lhe suplicavam, dizendo: Mestre, come.
32 Máa síkan evaránen temí, “Ída ino. Tenti yunan ma vain tiretí ankan ída afová ukha ono.”
32 Mas ele lhes disse: Eu tenho um alimento para comer, que vós não conheceis.
33 Máa síkan beni eyo iyampon kayo ano veraran máa sen oreraemí, “Iye anó dunan baren ná me amikhan ná tino.”
33 Portanto, os discípulos diziam uns aos outros: Acaso algum homem lhe trouxe algo de comer?
34 Máa siyaimpin Yisasi evaránen betí ankan tiamemí, “Tenti yunan ma vain mai Tiyarafenui anunu ánain ma vákuren beni yorarí uan ma kípan mino.
34 Jesus disse-lhes: O meu alimento é fazer a vontade daquele que me enviou, e completar a sua obra.
35 Tiretí ankan ídá teyá ‘kamí kamí biyon ma orivitíi yunan duyasenté uno’ séiya fono. Tiretí ankan ná minó pimpá one eúkono yunan inka karaaren duyasirí ukhen mino.
35 Não dizeis vós: Ainda há quatro meses, e então virá a colheita? Eis que eu vos digo: Levantai os vossos olhos, e vede os campos, porque eles já estão brancos para a colheita.
36 Dunan ma yuyasin banta kayo ano kama miyan mi variyan mino. Mai yunan ma yuyasiyaini aran mi mai vanasi ma aviren ída kípan para van oriyan ban aunampin ma mo kaiyain mino. Máan tukhein nan mi yunan ma yoran banta vá dunan ma yuyasin banta vá ano amusin inten mino.
36 E o que ceifa recebe salário, e ajunta fruto para a vida eterna; para que o que semeia e o que ceifa possam juntamente se regozijar.
37 Máan tukhan mi mai vaya fura sikhantin mana vanta ano ma yunan dódákaré intin maen ena vanta anon mai yunan duyasinten mino.
37 Porque nisto é verdadeiro o ditado: Um é o que semeia, e outro, o que ceifa.
38 Máan tukhein nan mi siretí ankan ída yunan dore nan ena kayo ano ákona yorari uren dóádein dunampin mi siretin nan duyaseno van mi siantiyá uno.”
38 Eu vos enviei a ceifar onde vós não trabalhastes; outros homens trabalharam, e vós entrastes no seu trabalho.
39 Para va mai varu ráke Sameriá kéká ano Yisasintá mumunan en naino. Mai nanin mano ma fefá bariyá ein danasinta ma evaránen tiamein baya ma mai nanin mano vanasi siamin iniren mino.
39 E muitos samaritanos daquela cidade creram nele, por causa da palavra da mulher, que testificou: Ele me disse tudo que eu tenho feito.
40 Mumunan uren betí ankan mano véin o oniyáken maen ayópá íkan mai varurá kan damú báken
40 Assim então os samaritanos foram até ele, e pediram-lhe que ficasse com eles; e ele ficou ali dois dias.
41 kama vaya siyákan kokhon mano veni vaya iníden mumunan en mino.
41 E muitos mais creram por causa da sua própria palavra;
42 Mumunan iyáken betí ankan mai nanin tiamemí, “Éin avaya inídesa seti mumunan erauno. Taréa setiyantái véini vaya inídéi mumunan iyá uno. Béi fura sen barará nanin banta ma aya uren evaránen aviran nain banta ino.
42 e diziam à mulher: Já não é pelo que disseste que nós cremos; porque nós mesmos o temos ouvido, e sabemos que este é verdadeiramente o Cristo, o Salvador do mundo.
43 Sameriá nanin banta vá bákan kan damú orivin maen Yisasi e manten Karirifá oren mino.
43 Ora, após os dois dias, ele partiu de lá, e foi para a Galileia.
44 Afovasá ono. Pefá Yisasi veyan nan máa sikhan mino. “Ena varafimpái sakhanampa vanta aví bain mifo vei vara anará ída véin aví ban mino.”
44 Porque Jesus mesmo testificou que um profeta não tem honra na sua própria terra.
45 Oríkan Karirí nanin banta ano ódaren amusin iyan béin e aviren mino. Mai fara va ino Avo Uantan Damú béi ano Yerusaremí kákan monó dafufin enará ukhein danasí iyákan betí ankan ontaren mino.
45 Então, quando ele chegou à Galileia, os galileus o receberam, porque viram todas as coisas que fizera em Jerusalém no dia da festa; porque também eles foram à festa.
46 Kariri varafin mana Yisasi oriyaren béi ma fefá non maman uvainií ukhá ein Kaná barurá oríkan mana kamanini ayafa vanta anin aí iyan Kapeniamú barurá baren mino.
46 Assim Jesus veio novamente a Caná da Galileia, onde ele da água fizera vinho. E havia ali um nobre, cujo filho estava enfermo em Cafarnaum.
47 Baren iníkan Yisasin nan Yudiá me ampiren Karirifá e van ne siyaimpin mai vanta ano Kaná barufá oren Yisasin o yosiren béin má Kapeniamú oren mai ma ve anin aí iyan ma furono van iyain mo ayofano van ákonaen ínaen mino.
47 Ouvindo este que Jesus vinha da Judeia para a Galileia, foi até ele e pediu-lhe para descer e curar o seu filho, porque ele já estava à morte.
48 Máa síkan Yisasi evaráne véin tiamemí, “Enará ukhein daná bá aní danasinta vá ana afoká intiyá ódé mumunan ono van iya rafono. Ídá para mumunan inte rafono.”
48 Então, Jesus lhe disse: Se não virdes sinais e maravilhas, não crereis.
49 Máa síkan kaminini ayafa vanta ano ákonaen inaen temí, “Bafan noe, se sanin purin nafo aine ereno.”
49 O nobre disse-lhe: Senhor, desce, antes que meu filho morra.
50 Máa síkan Yisasi evaránen béin tiamemí, “E anin e asefa inten mifo evaráne ei varufá orono,” síkan mai vanta ano Yisasini vayará mumunan iyáken bei varufá oren mino.
50 Disse-lhe Jesus: Vai pelo teu caminho, o teu filho vive. E o homem creu na palavra que Jesus lhe disse, e ele foi em seu caminho.
51 Mai ayafa vanta ano ída Kapeniamú orikhen para ayanafá oriyákan manáa vei yoran banta kayo ano vaya varen ayanafá e fóken tiamemí, “E anin inka asefaen mino.”
51 E, enquanto ele descia, saíram-lhe ao encontro os seus servos e lhe contaram dizendo: O teu filho vive.
52 Máa síkan béi vetí ankan inaemí, “Nái áau rasá te sanin e asefaen nafino.” Síkan betí ankan evaránen béin tiamemi, “Inuran inúpá mana áauí in mi veni aí kípen mino.”
52 Perguntou-lhes, pois, a que hora ele começara a melhorar; e disseram-lhe: Ontem à sétima hora a febre o deixou.
53 Máa síkan mairá be afóe ano mai ma Yisasi sen ma e anin e asefa inten mino ma sein áau ovare me iniren ben má bei kéká bá ano Yisasintá mumunan en mino.
53 Assim o pai reconheceu que foi na mesma hora em que Jesus lhe dissera: O teu filho vive; e creu ele, e toda a sua casa.
54 Yisasi ma Yudiáké eriaren ma Karirifá e varen ma ma yaná barein mai anon kan dádasí en mi enará ukhein daná afoká en mino.
54 Este foi o segundo milagre que Jesus fez, quando ele ia da Judeia para a Galileia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.