João 4

YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Yisasi ma vanasi monó non péantiyan ma veni eyo iyampon kayo mo kokhoníen ma Yonini eyo iyampon kayo eantiyain baya Farasisi kayo ano inen mino.
1 Quando Jesus soube que os fariseus tinham ouvido dizer que ele fazia e batizava mais discípulos do que João
2 (Mai maen Yisasi va monó non péantiyaren naifo vei eyo iyampon kayo anon péantiyaren mino.)
2 — se bem que Jesus mesmo não batizava, e sim os seus discípulos —,
3 Mai ma Farasisi kayo ano afová ein baya Yisasi iniren Yudiá bara me ampiren Kariri varafá evaránen oren mino.
3 deixou a Judeia, retirando-se outra vez para a Galileia.
4 Sameriá bara aúbaná ma orikhein aa vá béi yakhafen orino.
4 E era-lhe necessário passar pela região da Samaria.
5 Máan tukhan béi oriyaren mana Sameriái varu Sikha se sikhein barurá Yekopu ma ve anin Yosepin amikhá ein bara ádé oren mino.
5 Assim, Jesus chegou a uma cidade samaritana, chamada Sicar, perto das terras que Jacó tinha dado a seu filho José.
6 Oríkan bayan áaui en ayá aintá ma eriyá ein mano Yisasin ayampa yíkan Yekopuni non masí mairá baré in mai masí avafá o khumanen mino.
6 Ali ficava o poço de Jacó. Cansado da viagem, Jesus sentou-se junto ao poço. Era por volta do meio-dia.
7 — ausente —
7 Nisso veio uma mulher samaritana tirar água. Jesus lhe disse:
8 — ausente —
8 Pois os seus discípulos tinham ido à cidade comprar alimentos.
9 Máa síkan mai Sameriá nanin mano anú duren temí, “Ída Yutan kayo vá Sameriá kayo vá manafiní ukhein mifo éi Yutan bantan ban ná téi Sameriá nanin mi vá umpo éi fará non nan inantiya fono.” Mai fara va máa sen naino. Yutan kéká bá Sameriá kéká bá ída manafiníen dunan má non má nakhein mi van mino.
9 Então a mulher samaritana perguntou a Jesus: — Como, sendo o senhor um judeu, pede água a mim, que sou mulher samaritana? Ela disse isso porque os judeus não se dão com os samaritanos.
10 Máa síkan Yisasi evaránen mai nanin tiamemí, “Tiyarafenu ano ma ameno van iyain amusin má inká téi iyé bará éi vaípá non nan inantiya rafu mai éi afová e vareya séi vaípá inantesí mai ma fara van oriyan ban non amenunaren mino.”
10 Jesus respondeu:
11 Máa síkan mai nanin mano semí, “Kákan banta oe, ma non masí námen mi vákayai éi ída non dafin kura vá anan má mantena sefo inte fákená mai ma fara van oriyan ban non dafinte vae.
11 Ao que a mulher respondeu: — O senhor não tem balde e o poço é fundo. De onde vai conseguir essa água viva?
12 Erasan tinafu Yekopu ano ma ve anin kayo vá kao vá sipisipi kayo vá ma niyá ein mai non masí ma setin timikhá ein mai vanta éi esantakhe vae.”
12 Por acaso o senhor é maior do que Jacó, o nosso pai, que nos deu o poço, do qual ele mesmo bebeu, assim como os seus filhos e o seu gado?
13 Máa síkan Yisasi evaránen béin tiamemí, “Banasi ano ma ma masí pintena non ma narantin evaránen non nan aiinten mino.
13 Jesus respondeu:
14 Aiinten mifo séi ma amenuna non mano non nan ma aiin kípaantáden banasi aúpin non akharun mamen ída ma kípan para van oriyan ban aunan aminten mino.”
14 mas aquele que beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede. Pelo contrário, a água que eu lhe der será nele uma fonte a jorrar para a vida eterna.
15 Máa síkan mai nanin mano semí, “Kákan banta oe, mai non pintena manáa simikhesin ná enádá ída non nan tiintisá ma masí pintena ída ovaráné e yafono.”
15 A mulher lhe disse: — Senhor, quero que me dê essa água para que eu não mais tenha sede, nem precise vir aqui buscá-la.
16 Máa síkan Yisasi mai nanin tiamemí, “Oreya e avafun o avíare ereno.”
16 Jesus disse:
17 Máa síkan mai nanin mano semí, “Te sivafu ída vain muno.” Sikan Yisasi semí, “Éi fura se ono e avafu ída vain mino.
17 Ao que a mulher respondeu: — Não tenho marido. Então Jesus disse:
18 Ída vain mompo fefá éi yan manápá bantan mantareya saréa ma ven má baona vanta mai ída en avafun baya fura siya ono.”
18 Porque já teve cinco, e esse que agora tem não é seu marido. O que você disse é verdade.
19 Máa síkan mai nanin mano semí, “Kákan banta oe, éi mana sakhanampa vanta ono.
19 A mulher então lhe disse: — Agora eu sei que o senhor é um profeta!
20 Téin tisimeno. Para é tiren ná minó Yutan kayo ano Yerusaremíi mana monó tin baru van mino siren o átaru iná inká tetí tinafu siráo ano mará Kerisiní anurá ana monó tiyan nafino.”
20 Nossos pais adoravam neste monte, mas vocês dizem que em Jerusalém é o lugar onde se deve adorar.
21 Máa síkan Yisasi mai nanin evaránen tiamemí, “Téinti vayarasá mumunan ono. Damú inka eriyain ída ayáká ban mara safi áa Yerusaremi safi Sifóentá minó ano monó tinten mino.
21 Jesus respondeu:
22 Máan tin nompo sireti Sameriá kayo ano ma monó tiyaona mai yaná ída afová ukha ompo seti Yutan kéká ano ana ma monó tiyaruna mai yaná minói afova ukhé tifékun mi Tiyarafenu ano sétin aní uren banasi evaránen aviran doran timikhen mino.
22 Vocês adoram o que não conhecem; nós adoramos o que conhecemos, porque a salvação vem dos judeus.
23 Timikhen mifo yamú eriyákan mafin inka fe e van mino. Kantá Aunani ákonará ma fura sikhein avúaváká ma Sifóentá monó tin nain mai nanin banta van mi Sifóe ano veyantá monó tino van anunu ukhen mino.
23 Mas vem a hora — e já chegou — em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade. Porque são esses que o Pai procura para seus adoradores.
24 Tiyarafenu maen Aunan mi van mifo vá béintá ma monó tin nain kéká ano Kantá Aunani ákona vá pura avúavá bá pókesá benta monó tino.”
24 Deus é Espírito, e é necessário que os seus adoradores o adorem em espírito e em verdade.
25 Máa síkan mai nanin mano semí, “Téi afová ukhékun Tiyarafenu ano ma aní ukhein banta ma eriven maen mi véi anon kanaíen minó daná tian amá intí iné tifanté uno.”Yisasi ma Sameriá nanin má baya sein mino.|alt="woman at the well" src="C064.tif" size="col" ref="Yon 4.25"
25 A mulher respondeu: — Eu sei que virá o Messias, chamado Cristo. Quando ele vier, nos anunciará todas as coisas.
26 Máa síkan Yisasi evaránen mai nanin tiamemí, “Mai ma siyaona vantan ma séi váankuno.”
26 Então Jesus disse:
27 Yisasi ma Sameriá nanin má baya siyá íkan ma vei eyo iyampon kayo ano ovaránen e oniyáken maen betí ankan anú duren mana ano véin nan pará mai nanin má baya siyayá náí bariya fono sen ída inaen mino.
27 Naquele momento, chegaram os discípulos de Jesus e se admiraram ao vê-lo falando com uma mulher. Mas nenhum deles perguntou: “O que você está querendo?” Ou: “Por que o senhor está falando com ela?”
28 Mai nanin mano vei non kave me non masí avafá kaúden evaránen kákan barufin oriven minó nanin banta siamemí,
28 Quanto à mulher, deixou o seu cântaro, foi à cidade e disse ao povo:
29 “Mana vanta ano séin ma fefá bariyáeruna avúavá máa sisimiyan mifo mai maen Tiyarafenu ano ma aní ukhá ein bantá ban nafi eriveya onano.”
29 — Venham comigo e vejam um homem que me disse tudo o que eu já fiz. Não seria ele, por acaso, o Cristo?
30 Máa siyain má minó nanin banta ano mai varu me ampiren Yisasin onano van ere ere en mino.
30 Então saíram da cidade e foram até onde Jesus estava.
31 Eriyain má Yisasi nan dunan nano van bei eyo iyampon kayo ano yuvun en mino.
31 Enquanto isso, os discípulos pediam a Jesus, dizendo: — Mestre, coma!
32 Máa síkan evaránen temí, “Ída ino. Tenti yunan ma vain tiretí ankan ída afová ukha ono.”
32 Mas ele lhes disse:
33 Máa síkan beni eyo iyampon kayo ano veraran máa sen oreraemí, “Iye anó dunan baren ná me amikhan ná tino.”
33 Então os discípulos começaram a dizer entre si: — Será que alguém lhe trouxe algo para comer?
34 Máa siyaimpin Yisasi evaránen betí ankan tiamemí, “Tenti yunan ma vain mai Tiyarafenui anunu ánain ma vákuren beni yorarí uan ma kípan mino.
34 Jesus lhes declarou:
35 Tiretí ankan ídá teyá ‘kamí kamí biyon ma orivitíi yunan duyasenté uno’ séiya fono. Tiretí ankan ná minó pimpá one eúkono yunan inka karaaren duyasirí ukhen mino.
35 Vocês não dizem que ainda faltam quatro meses até a colheita? Eu, porém, lhes digo: Levantem os olhos e vejam os campos, pois estão maduros para a colheita.
36 Dunan ma yuyasin banta kayo ano kama miyan mi variyan mino. Mai yunan ma yuyasiyaini aran mi mai vanasi ma aviren ída kípan para van oriyan ban aunampin ma mo kaiyain mino. Máan tukhein nan mi yunan ma yoran banta vá dunan ma yuyasin banta vá ano amusin inten mino.
36 Quem colhe recebe desde já a recompensa e ajunta o seu fruto para a vida eterna, para que se alegrem ao mesmo tempo o que semeia e o que colhe.
37 Máan tukhan mi mai vaya fura sikhantin mana vanta ano ma yunan dódákaré intin maen ena vanta anon mai yunan duyasinten mino.
37 Pois, no caso, é verdadeiro o ditado: “Um é o que semeia, outro é o que colhe.”
38 Máan tukhein nan mi siretí ankan ída yunan dore nan ena kayo ano ákona yorari uren dóádein dunampin mi siretin nan duyaseno van mi siantiyá uno.”
38 Eu os enviei a colher o que vocês não semearam; outros trabalharam, e vocês aproveitaram o trabalho deles.
39 Para va mai varu ráke Sameriá kéká ano Yisasintá mumunan en naino. Mai nanin mano ma fefá bariyá ein danasinta ma evaránen tiamein baya ma mai nanin mano vanasi siamin iniren mino.
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram em Jesus, por causa do testemunho da mulher, que tinha dito: “Ele me disse tudo o que eu já fiz.”
40 Mumunan uren betí ankan mano véin o oniyáken maen ayópá íkan mai varurá kan damú báken
40 Quando, pois, os samaritanos foram até Jesus, pediram-lhe que permanecesse com eles; e Jesus ficou ali dois dias.
41 kama vaya siyákan kokhon mano veni vaya iníden mumunan en mino.
41 Muitos outros creram nele, por causa da palavra de Jesus.
42 Mumunan iyáken betí ankan mai nanin tiamemí, “Éin avaya inídesa seti mumunan erauno. Taréa setiyantái véini vaya inídéi mumunan iyá uno. Béi fura sen barará nanin banta ma aya uren evaránen aviran nain banta ino.
42 E diziam à mulher: — Agora não é mais por causa do que você falou que nós cremos, mas porque nós mesmos ouvimos, e sabemos que este é verdadeiramente o Salvador do mundo.
43 Sameriá nanin banta vá bákan kan damú orivin maen Yisasi e manten Karirifá oren mino.
43 Passados dois dias, Jesus saiu dali e foi para a Galileia.
44 Afovasá ono. Pefá Yisasi veyan nan máa sikhan mino. “Ena varafimpái sakhanampa vanta aví bain mifo vei vara anará ída véin aví ban mino.”
44 Porque o próprio Jesus testemunhou que um profeta não tem honra na sua própria terra.
45 Oríkan Karirí nanin banta ano ódaren amusin iyan béin e aviren mino. Mai fara va ino Avo Uantan Damú béi ano Yerusaremí kákan monó dafufin enará ukhein danasí iyákan betí ankan ontaren mino.
45 Assim, quando chegou à Galileia, os galileus o receberam, porque viram todas as coisas que Jesus tinha feito em Jerusalém, por ocasião da festa, à qual eles também tinham comparecido.
46 Kariri varafin mana Yisasi oriyaren béi ma fefá non maman uvainií ukhá ein Kaná barurá oríkan mana kamanini ayafa vanta anin aí iyan Kapeniamú barurá baren mino.
46 Jesus foi outra vez a Caná da Galileia, onde tinha transformado água em vinho. E havia ali um oficial do rei, cujo filho estava doente em Cafarnaum.
47 Baren iníkan Yisasin nan Yudiá me ampiren Karirifá e van ne siyaimpin mai vanta ano Kaná barufá oren Yisasin o yosiren béin má Kapeniamú oren mai ma ve anin aí iyan ma furono van iyain mo ayofano van ákonaen ínaen mino.
47 Quando ouviu dizer que Jesus tinha vindo da Judeia para a Galileia, foi até ele e pediu-lhe que fosse curar o seu filho, que estava morrendo.
48 Máa síkan Yisasi evaráne véin tiamemí, “Enará ukhein daná bá aní danasinta vá ana afoká intiyá ódé mumunan ono van iya rafono. Ídá para mumunan inte rafono.”
48 Então Jesus lhe disse:
49 Máa síkan kaminini ayafa vanta ano ákonaen inaen temí, “Bafan noe, se sanin purin nafo aine ereno.”
49 O oficial pediu mais uma vez: — Senhor, venha, antes que o meu filho morra!
50 Máa síkan Yisasi evaránen béin tiamemí, “E anin e asefa inten mifo evaráne ei varufá orono,” síkan mai vanta ano Yisasini vayará mumunan iyáken bei varufá oren mino.
50 Jesus respondeu: O homem creu na palavra de Jesus e partiu.
51 Mai ayafa vanta ano ída Kapeniamú orikhen para ayanafá oriyákan manáa vei yoran banta kayo ano vaya varen ayanafá e fóken tiamemí, “E anin inka asefaen mino.”
51 Quando já estava a caminho, os seus servos vieram ao encontro dele, anunciando-lhe que o seu filho estava vivo.
52 Máa síkan béi vetí ankan inaemí, “Nái áau rasá te sanin e asefaen nafino.” Síkan betí ankan evaránen béin tiamemi, “Inuran inúpá mana áauí in mi veni aí kípen mino.”
52 Então perguntou a que horas o seu filho havia se sentido melhor. Informaram: — Ontem, à uma hora da tarde a febre o deixou.
53 Máa síkan mairá be afóe ano mai ma Yisasi sen ma e anin e asefa inten mino ma sein áau ovare me iniren ben má bei kéká bá ano Yisasintá mumunan en mino.
53 Com isso, o pai reconheceu que aquela era precisamente a hora em que Jesus tinha dito a ele: “O seu filho vai viver.” E ele e toda a sua casa creram.
54 Yisasi ma Yudiáké eriaren ma Karirifá e varen ma ma yaná barein mai anon kan dádasí en mi enará ukhein daná afoká en mino.
54 Este foi o segundo sinal que Jesus fez, depois de ir da Judeia para a Galileia.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.