João 11

YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Mana Rasarusin ne sin banta vá be ayofi kanan Maria nú Mata nú bá Betaní barurá baréin Rasarusin aí en mino.
1 Lázaro caiu doente em Betânia, onde estavam Maria e sua irmã Marta.
2 Mai ma ínaimpáké ma kama auna iyain uverifó ma Yisasin arantantá banaren ma ve ánon do fóké ma yo arumin nain nanin mi Maria varéin be aváe Rasarusin aí iyan baren mino.
2 Maria era quem ungira o Senhor com o óleo perfumado e lhe enxugara os pés com os seus cabelos. E Lázaro, que estava enfermo, era seu irmão.
3 Baré íkan míkan anananosan mano Yisasi vaípá baya yan oríkan temí, “Bafan noe, mai ma éi moéke anunu iyaona vanta aí iyan ban mino.”
3 Suas irmãs mandaram, pois, dizer a Jesus: Senhor, aquele que tu amas está enfermo.
4 Mai vaya ma Yisasi iniyáken béi semí, “Mai aí ma vain mai fura sen purin aisa van naino. Tiyarafenu ano vei ákona vanasi aní intin mai finté uaren be anin mano kákan bí barano van mi mai aí pákakhen mino.”
4 A estas palavras, disse-lhes Jesus: Esta enfermidade não causará a morte, mas tem por finalidade a glória de Deus. Por ela será glorificado o Filho de Deus.
5 Yisasi ano Rasarusin má be ayofi kanan Matan nú Marian nú ba san mi moéken anunu ukharen mino.
5 Ora, Jesus amava Marta, Maria, sua irmã, e Lázaro.
6 Máan tukharé íkan béi ma Rasarusini aí baya ma iniren maen mai ma véi varé ein barurá kan damú bá evaránen baren mino.
6 Mas, embora tivesse ouvido que ele estava enfermo, demorou-se ainda dois dias no mesmo lugar.
7 Baré íkan kan damú orivin bei eyo iyampon kayo siamemí, “Erí Yutan barafá evaráné oró tifano.”
7 Depois, disse a seus discípulos: Voltemos para a Judéia.
8 Máa síkan bei eyo iyampon kayo ano véin tiamemí, “Aru soe, sare uron mi Yutan kayo ano éin onámaná ankamono van ein mifo mai varufasá éi evaráne orono van iya fono.”
8 Mestre, responderam eles, há pouco os judeus te queriam apedrejar, e voltas para lá?
9 Máa síkan Yisasi evaránen betí ankan tiamemi, “Tiyan míkan mifo sirantan kan orun kádan (12) auará ídá kakhaken báé iyan nafino. Mana vanta ano ma kará ma nóken ída eyúpóen ankaminten mino. Mai fara va ino, ma varai kakhan oniyan pasen mino.
9 Jesus respondeu: Não são doze as horas do dia? Quem caminha de dia não tropeça, porque vê a luz deste mundo.
10 Máan tiyaren ma yúdufumpin orinten maen béi eyúpóen ankaminten mino. Mai fara vara seyo, véin ma kakhantan oon ída van mino.”
10 Mas quem anda de noite tropeça, porque lhe falta a luz.
11 Máa siren Yisasi vetí ankan tiamemí, “Tetisi sirona Rasarusi maen aun mi vakhein mai finte mo avoranté uno.”
11 Depois destas palavras, ele acrescentou: Lázaro, nosso amigo, dorme, mas vou despertá-lo.
12 Máa síkan bei eyo iyampon kayo ano mai vaya iniren béin evaránen tiamemí, “Bafan noe, véi ma auun bakhá inten evaránen e mantanten mino.”
12 Disseram-lhe os seus discípulos: Senhor, se ele dorme, há de sarar.
13 Rasarusini furí pákena van mi Yisasi siyákan bei eyo iyampon kayo ano yo inian aun mi vakhan man tino sen mino.
13 Jesus, entretanto, falara da sua morte, mas eles pensavam que falasse do sono como tal.
14 Máan tiyaimpin betí ankan pámanen tiamemí, “Rasarusi fúkái
14 Então Jesus lhes declarou abertamente: Lázaro morreu.
15 siretí ankan mumunan ono van mi iniré béin má mairá ída o varé umpo erí béin o onatifano.”
15 Alegro-me por vossa causa, por não ter estado lá, para que creiais. Mas vamos a ele.
16 Máa síkan Tomasi nan ma Didimasin ne siyain mano ena eyo iyampon kayo siamemí, “Erí tetí ankan má oré béin má manafin o furó tifano.”
16 A isso Tomé, chamado Dídimo, disse aos seus condiscípulos: Vamos também nós, para morrermos com ele.
17 Yisasi ma Betaní barurá oriven iníkan maen Rasarusin nan pe fúbin masí uran kamí kamí damú orikhen ne sen tiamen mino.
17 À chegada de Jesus, já havia quatro dias que Lázaro estava no sepulcro.
18 Betaní baru ráké ma Yerusaremí barurá ma oriyain mai kankanan maerin bákan
18 Ora, Betânia distava de Jerusalém cerca de quinze estádios.
19 Yutan kayo ano Mata nú Maria nú ayofi ma fúkan bain nan ará kusiantano van e varen mino.
19 Muitos judeus tinham vindo a Marta e a Maria, para lhes apresentar condolências pela morte de seu irmão.
20 Mata iníkan maen Yisasi nan eriyan ne síkan béin o onanono van oren mifo Maria maen ifá en mápin baren mino.
20 Mal soube Marta da vinda de Jesus, saiu-lhe ao encontro. Maria, porém, estava sentada em casa.
21 Mata ma Yisasin o oniyáken temí, “Bafan noe, éi mará baréesin te siyofi ída furin nainten mino.
21 Marta disse a Jesus: Senhor, se tivesses estado aqui, meu irmão não teria morrido!
22 Máan tukhen mifo saréa yere ma éi mana yana san Tiyarafenu vaípá ma inantesin maen éin amintéí téi afová ukhé uno.”
22 Mas sei também, agora, que tudo o que pedires a Deus, Deus to concederá.
23 Máa síkan Yisasi véin tiamemí, “E ayofi evaránen e mantanten mino.”
23 Disse-lhe Jesus: Teu irmão ressurgirá.
24 Máa síkan Mata véin evaránen tiamemí, “Ínaimpá ma ma vara kípan nain damú ma minó nanin banta ano ma e mantiyantin maen béi e mantantéí mai séi afová ukhé uno.”
24 Respondeu-lhe Marta: Sei que há de ressurgir na ressurreição no último dia.
25 Máa síkan Yisasi véin tiamemí, “Evaránen ma e mantan má aunan ma varan má téi umpo sentá ma mumunan uven púkaréin nain mano mai finté evaránen aunan baranten mino.
25 Disse-lhe Jesus: Eu sou a ressurreição e a vida. Aquele que crê em mim, ainda que esteja morto, viverá.
26 Baranten mifo iye anó para váken téintá mumunan inten nafi mai ano ída uron mi furinte mino. Mairá éi mumunan iya fono.”
26 E todo aquele que vive e crê em mim, jamais morrerá. Crês nisto?
27 Máa síkan Mata evaránen béin tiamemí, “Eyo Bafan noe, éi Tiyarafenu Anin báke mai ma ma varafin erinten ne ma sen béi aní ukhá ein bantan baná téi mumunan iyá uno.”
27 Respondeu ela: Sim, Senhor. Eu creio que tu és o Cristo, o Filho de Deus, aquele que devia vir ao mundo.
28 Mata ma máa siren maen evaránen oren be aunana Marian mo araan aúpá kaúden tiamemí, “Arú ano e váken éin nan ina iyan mino.”
28 A essas palavras, ela foi chamar sua irmã Maria, dizendo-lhe baixinho: O Mestre está aí e te chama.
29 Máa sein baya ma Maria inen maen ainen e manten Yisasi vaípá oren mino.
29 Apenas ela o ouviu, levantou-se imediatamente e foi ao encontro dele.
30 Yisasi ída mai varufin ódikhen mai ma Mata má o fóken baya seintá para varen mino.
30 {Pois Jesus não tinha chegado à aldeia, mas estava ainda naquele lugar onde Marta o tinha encontrado.}
31 Maria ma ainen e manten barufá aravíkan mai ma véin ará kusiantano van mápin baré ein Yutan kayo ano ma onen maen masíkái mo arunaná barano van mi oriyan mino siren betí ankan béin bákuren oren mino.
31 Os judeus que estavam com ela em casa, em visita de pêsames, ao verem Maria levantar-se depressa e sair, seguiram-na, crendo que ela ia ao sepulcro para ali chorar.
32 Oríkan Maria ma Yisasin o oniyáken béin arantampin o mátimen temí, “Bafan noe, éi mará bano se varé esin te siyofi ída furin nainten mino.”
32 Quando, porém, Maria chegou onde Jesus estava e o viu, lançou-se aos seus pés e disse-lhe: Senhor, se tivesses estado aqui, meu irmão não teria morrido!
33 Máa siren Maria ifí dákan mai ma véin má orikhá ein Yutan kayo ano yere ifí diyaimpin Yisasi onan béin aúpin ákuna ano víken mino.
33 Ao vê-la chorar assim, como também todos os judeus que a acompanhavam, Jesus ficou intensamente comovido em espírito. E, sob o impulso de profunda emoção,
34 Máan tiyáken béi inaemí, “Intefasá béin masí uren nan ban nafino.”
34 perguntou: Onde o pusestes? Responderam-lhe: Senhor, vinde ver.
35 Máa síkan Yisasi ifí den mino.
35 Jesus pôs-se a chorar.
36 Ifí dan maen Yutan kayo ano semí, “Onano. Aúkákéi véin nan anunu ukhen mino.”
36 Observaram por isso os judeus: Vede como ele o amava!
37 Máa siyákan manáa ano semí, “Béi auu yufúkukhá ein kayo kama uantan oniyain mifo ma vanta ma ayaintin ída furoren mino.”
37 Mas alguns deles disseram: Não podia ele, que abriu os olhos do cego de nascença, fazer com que este não morresse?
38 Yisasin arápin evaránen arunaná édaviyaimpin masíká oren mino. Mai masí maen ompin boraádan baré íkan maifin masí uren oyirá onámaná iyádan baren mino.
38 Tomado, novamente, de profunda emoção, Jesus foi ao sepulcro. Era uma gruta, coberta por uma pedra.
39 Baré íkan Yisasi semí, “Masí oyi ráke onámaná do varano,” síkan maen mai ma fúkein banta ayofi Mata semí, “Bafan noe, kamí kamí damú orikhein aunka inten mino.”
39 Jesus ordenou: Tirai a pedra. Disse-lhe Marta, irmã do morto: Senhor, já cheira mal, pois há quatro dias que ele está aí...
40 Máa síkan Yisasi semí, “Téi ídá éin tiamerá mumunan ma inteya Tiyarafenui kakhan ákona onan nono sikha rafuno.
40 Respondeu-lhe Jesus: Não te disse eu: Se creres, verás a glória de Deus? Tiraram, pois, a pedra.
41 Máa síkan betí ankan masí oyi ráke onámaná do mádan maen Yisasi inarufá kakháben máa semí, “Tifóe oe, éi ma senti simúkin iniyaona van mi susu sé uno.
41 Levantando Jesus os olhos ao alto, disse: Pai, rendo-te graças, porque me ouviste.
42 Éi ena ena yamú tenti simúkin iniyaonan bái afová ukhé umpo ma ma iyukhein nanin banta ano éin nan mi séin tiantan erikhen mino sen afová iyáken mumunan ino van mi siyá uno.”
42 Eu bem sei que sempre me ouves, mas falo assim por causa do povo que está em roda, para que creiam que tu me enviaste.
43 Máa siren Yisasi avádóden oovararen temí, “Rasarusi oe, e khuve erano.”
43 Depois destas palavras, exclamou em alta voz: Lázaro, vem para fora!
44 Máa sen Rasarusin ariyain má davaráe fóké minó bukhafa úkukhein mano e khuáden barufá erákan Yisasi mai nanin banta siamemí, “Davaráe yo utúantá desin orino.”Rasarusi ma masí pinté e mantein mino.|alt="Lazarus coming from the tomb" src="CN01769B.TIF" size="col" ref="Yon 11.42"
44 E o morto saiu, tendo os pés e as mãos ligados com faixas, e o rosto coberto por um sudário. Ordenou então Jesus: Desligai-o e deixai-o ir.
45 Máan tíkan ódaren mai ma Maria má o van arunaná bariyá ein Yutan kayo ano Yisasintá mumunan en oreraen mino.
45 Muitos dos judeus, que tinham vindo a Marta e Maria e viram o que Jesus fizera, creram nele.
46 Mumunan iyákan mai finté manáa ano oren mai ma Yisasi varein avúava san mo Farasisi kéká tiamen mino.
46 Alguns deles, porém, foram aos fariseus e lhes contaram o que Jesus realizara.
47 Tiamíkan monó ánon banta kéká bá Farasisi kayo vá ano Kanisori kéká aran e átaru uvin betin inaemí, “Ma ma enará ukhein aní danasinta ma uvaren dararen iyain banta amaniná naisá otifante rafuno.
47 Os pontífices e os fariseus convocaram o conselho e disseram: Que faremos? Esse homem multiplica os milagres.
48 Tetí ankan ma véin á ékun mai avúavasí ma iyantin minó nanin banta ano véintá mumunan intin maen Romui kamanin mano eriven tetinti kákan monó namun má bara vá máden namu uren asuse inten mino.”
48 Se o deixarmos proceder assim, todos crerão nele, e os romanos virão e arruinarão a nossa cidade e toda a nação.
49 Máa síkan mai aúbanté Kaiafasin ne sin banta mai oranafin monó ánon banta kékái ánon bantai ukharen e manten temí, “Mai ma siyaona vaya siretí ankan ídá afová ukha ono.
49 Um deles, chamado Caifás, que era o sumo sacerdote daquele ano, disse-lhes: Vós não entendeis nada!
50 Ída afová ukha ompo minó nanin banta ano o afeyoran nafo mana vanta ano ma vetin nan o furintin mai anan kama inten mino.”
50 Nem considerais que vos convém que morra um só homem pelo povo, e que não pereça toda a nação.
51 Mai vaya ma Kaiafasi sein mai ída vei ineine finté ten mifo mai oranafin monó ánon banta kékái ánon bantaíi véi ukhen banasi aya ono van ma Yisasi furin nain nan mi sakhanampa vayan Yutan barafin ma vain nanin banta kayofin tiáden mino.
51 E ele não disse isso por si mesmo, mas, como era o sumo sacerdote daquele ano, profetizava que Jesus havia de morrer pela nação,
52 Mai varafin ma vain nanin banta máa vara siáden naino. Mai ma minó barafá ma Tiyarafenu akhafana ma vain o avían átaru urantin mana kékasí ma inain mai va san mi siáden mino.
52 e não somente pela nação, mas também para que fossem reconduzidos à unidade os filhos de Deus dispersos.
53 Máan tukhan béin ma arintin purin nain aa van maí damúké araíen dosen mino.
53 E desde aquele momento resolveram tirar-lhe a vida.
54 Dosiyákan mai van Yutan kayo avorá non nan Yisasi me ifá en Ifraimí baru ádé kámá barafá bei eyo iyampon kayo vá o varen mino.
54 Em conseqüência disso, Jesus já não andava em público entre os judeus. Retirou-se para uma região vizinha do deserto, a uma cidade chamada Efraim, e ali se detinha com seus discípulos.
55 O vákan Tiyarafenu ano ma Isareri kéká Avo Uantein Damú ádé iyákan minó pimpáké banasi ano Tiyarafenu avorá avusese ono van Yerusaremí barurá ana óden mino.
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus, e muita gente de todo o país subia a Jerusalém antes da Páscoa para se purificar.
56 Un báken betí ankan Yisasin nan dosian more mere uvaen monó barurá o átaru uven beraran inaemí, “Tiretí ankan náié té iniya rafono. Béi ma omápin erinten nafino.”
56 Procuravam Jesus e falavam uns com os outros no templo: Que vos parece? Achais que ele não virá à festa?
57 Máa siren dosiyan maen monó anon banta kéká bá Farasisi kayo vá ano vanasi siamemí, “Yisasi ma onan nona ano vá me sisimirá o fáká tifano.”
57 Mas os sumos sacerdotes e os fariseus tinham dado ordem para que todo aquele que soubesse onde ele estava o denunciasse, para o prenderem.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.