Atos 5
YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs VC
1 Mana Ananiasin ne sin banta vá be aná Safairan ne sin má baren békani manáa vara sarí uran mana vanta ano miyaníen mino.
1 Um certo homem chamado Ananias, de comum acordo com sua mulher Safira, vendeu um campo
2 Miyaní uran mai vara ráké moní be aná ano afovai ukhan daíden manáa veyan aúpá kaúden manáa ana varen aposeri kayo mo makáden tiamen mai máa moní i varé uno siren amen mino.
2 e, combinando com ela, reteve uma parte da quantia da venda. Levando apenas a outra parte, depositou-a aos pés dos apóstolos.
3 Amíkan Pita máa semí, “Ananiasi oe, fara é tire e aú ona yire nan Ban Anon mano en aúpin bíkaya Kantá Aunan mákádeya mai vara ráké ma vareóna moní manáa aúpá kae fono.
3 Pedro, porém, disse: Ananias, por que tomou conta Satanás do teu coração, para que mentisses ao Espírito Santo e enganasses acerca do valor do campo?
4 Ídá afová ukhen nan ná mai vara ma ída sarí ukhen nan en nina varéin ná mai vara miyaní urá moní bare fono. Mai moní eninaí uvi ompo e anunu ánain bákureya ída amenté uno sinona van Tiyarafenu amenté uno ma sireya náiná anó éin mai inin amiyá mai avúavá bare fono. Tetin na máka sisinte va ompo Tiyarafenui máka siante ono.”Ananiasi ma kampun tein mino.|alt="Ananias lies about his offering" src="cn01905B.tif" size="col" ref="Apo 5.4"
4 Acaso não o podias conservar sem vendê-lo? E depois de vendido, não podias livremente dispor dessa quantia? Por que imaginaste isso em teu coração? Não foi aos homens que mentiste, mas a Deus.
5 Máa síkan Ananiasi mai vaya iniyáken eraven barará ankamiyan esé ana fúbíkan banasi ano Ananiasin amaniná ma yákó ein baya iniren moéken akhokho van en mino.
5 Ao ouvir estas palavras, Ananias caiu morto. Apoderou-se grande terror de todos os que o ouviram.
6 Máan tuvíkan pumara vanta kayo ano mai vanta e maman davaráefin úkuren baren mo masíen mino.
6 Uns moços retiraram-no dali, levaram-no para fora e o enterraram.
7 Masí uran kanú manaú áau orivíkan Ananiasin amaniná ma yákó ein daná be aná ano ída afováin mápin un peren mino.
7 Depois de umas três horas, entrou também sua mulher, nada sabendo do ocorrido.
8 Unóbíkan Pita véin inaemí, “Éi sisimeno mai máa monisá tirei vara ráke vare fono,” síkan mai nanin mano siyáken, “Eyo, mai máa moní i varé uno.”
8 Pedro perguntou-lhe: Dize-me, mulher. Foi por tanto que vendestes o vosso campo? Respondeu ela: Sim, por esse preço.
9 Máa síkan Pita véin tiamemí, “Pará tiré kanan baya sian damureya Bafani Kantá Aunan máka sentá fono. Onano, en avafun ma masí ein kayo onará édiyain mai kéká ano éin má daiyóen orinten mino.”
9 Replicou Pedro: Por que combinastes para pôr à prova o Espírito do Senhor? Estão ali à porta os pés daqueles que sepultaram teu marido. Hão de levar-te também a ti.
10 Máa siyain má anan Pitan arantampin mai nanin eraven ankamen púbíkan mairá pumara vanta dun onan mai nanin púkeimpin mairá béin daiyó en oren be avafun ma masí ukharé ein áde mo masíen mino.
10 Imediatamente caiu aos seus pés e expirou. Entrando aqueles moços, acharam-na morta. Levaram-na para fora e a enterraram junto do seu marido.
11 Masí urákan monópin ma vain nanin banta vá ena nanin banta kayo vá ano mai vaya ma iniyáken moéken akhokho van en mino.
11 Sobreveio grande pavor a toda a comunidade e a todos os que ouviram falar desse acontecimento.
12 Aposeri kéká ano kokhon enará ukhein ákona vá aní danasinta vá banasi aúban uvariyákan maen Bafantá ma mumunan iyain nanin banta ano ará manafiní uren o éken Soromonini Yuséká átaruen mino.
12 Enquanto isso, realizavam-se entre o povo pelas mãos dos apóstolos muitos milagres e prodígios. Reuniam-se eles todos unânimes no pórtico de Salomão.
13 Átaru iyan mai kéká ano féden ída vetin má e átaru iyaren mifo mai kékápin ma ída vain nanin banta anon betin aví daní iyaren mino.
13 Dos outros ninguém ousava juntar-se a eles, mas o povo lhes tributava grandes louvores.
14 Máan tiyákan kokhon nanin banta ano Bafantá mumunan iyan beni kékápin me asotú asotú en maman kokhoníen mino.
14 Cada vez mais aumentava a multidão dos homens e mulheres que acreditavam no Senhor.
15 Máan ma iyain anarái Pitan aman ma oriyain aa akhempá banasi ano aí nanin banta aviren mo yóki uvíden kaiyan inká manáa kúkútafin kaiyaren mino.
15 De maneira que traziam os doentes para as ruas e punham-nos em leitos e macas, a fim de que, quando Pedro passasse, ao menos a sua sombra cobrisse alguns deles.
16 Máan tiyákan Yerusaremí baru áde ma vain barufin páké ano yere aposeri kayo e oniyáken aí nanin banta vá inká namu aunan ma fákakhein kéká bá aviren eríkan mai nanin banta ayofen mino.
16 Também das cidades vizinhas de Jerusalém afluía muita gente, trazendo os enfermos e os atormentados por espíritos imundos, e todos eles eram curados.
17 Monó ánon banta kékái ánon banta vá bei kéká ma Sadyusifin bain kayo vá ano ma mai avúavá oniyáken aposeri kayo ará namu uanten mino.
17 Levantaram-se então os sumos sacerdotes e seus partidários {isto é, a seita dos saduceus} cheios de inveja,
18 Namu uantáden betí ankan e manten aposeri kayo fákaren aviren banasi ma karavusií iyain namun mo karavusiíen mino.
18 e deitaram as mãos nos apóstolos e meteram-nos na cadeia pública.
19 Máan turan mai inuran mana Bafani enisori ano minó ona yiren betí ankan aviren barufá morúden máa semí,
19 Mas um anjo do Senhor abriu de noite as portas do cárcere e, conduzindo-os para fora, disse-lhes:
20 “Tiretí ankan monó dafufin o mantave auyen aunani vaya minó tiamesin ná banasi ano inino.”
20 Ide e apresentai-vos no templo e pregai ao povo as palavras desta vida.
21 Máa síkan aposeri kayo ano mai vaya iniren pe ákurá e manten oren monó namun dafufin o váken araíen mai vaya sian afova amiyaren mino.
21 Obedecendo a essa ordem, eles entraram ao amanhecer, no templo, e puseram-se a ensinar. Enquanto isso, o sumo sacerdote e os seus partidários reuniram-se e convocaram o Grande Conselho e todos os anciãos de Israel, e mandaram trazer os apóstolos do cárcere.
22 Piripo kayo ma siantan oriyan o onákan mai karavusi namun ída aposeri kayo vaimpin evaránen oren mo mai ánon banta kayo siamemí,
22 Dirigiram-se para lá os guardas, mas ao abrirem o cárcere, não os encontraram, e voltaram a informar:
23 Teti oriyá o onékun karavusi namunte ona fara ákonaen munkukhan onará ma yafisin banta kayo fara mantakhá ma ona ma yiré maifin ma onékun ída mana vanta maifin baren mino.”
23 Achamos o cárcere fechado com toda segurança e os guardas de pé diante das portas, e, no entanto, abrindo-as, não achamos ninguém lá dentro.
24 Máa síkan kákan monó namuntá ma yafisin kayoi ánon banta vá monó ánon banta kayo vá ano ma mai vaya iniren kokhon ineine en amino iyáken máa semí, “Náina sá afoká inten nafino.”
24 A essa notícia, os sumos sacerdotes e o chefe do templo ficaram perplexos e indagaram entre si sobre o que significava isso.
25 Máa sen iniyákan mana vanta ano enóben betí ankan tiamemí, “Orive onano, mai ma karavusifin kaeona kéká masina kákan monó namun dafufin o váken banasi iyanuan kaúden mai vaya siamin iniyan mino.”
25 Mas, nesse momento, alguém transmitiu-lhes esta notícia: Aqueles homens que metestes no cárcere estão no templo ensinando o povo!
26 Máa síkan kákan monó namuntá ma yafisin kayoi ánon banta vá piripo kayo vá ano oren aposeri kayo o aviren eren mifo vanasi ano onámaná ankamin nain nan péden betí ankan amaniná ída mana yaná avúavasíen mino.
26 Foi então o comandante do templo com seus guardas e trouxe-os sem violência, porque temiam ser apedrejados pelo povo.
27 Dafisin banta kayoi ánon banta kéká ano aposeri kayo ina ino van piripo kayo ano vetin aviren me kaúdákan monó ánon banta kékái ánon banta ano máa sen inaemí,
27 Trouxeram-nos e os introduziram no Grande Conselho, onde o sumo sacerdote os interrogou, dizendo:
28 “Teti ma siretí ankan tiamé ída uron ná mai vanta avíká monó baya vanasi siameno siré airo ananí uanteruna ifo fará tiretí mai vaya vanasi siamiyan nan Yerusaremí ma vain nanin banta ano mai vaya inen orera iyákayá inká tetin nan mai vanta aruan pure ono sireyá tetin tu finté iya fono.”
28 Expressamente vos ordenamos que não ensinásseis nesse nome. Não obstante isso, tendes enchido Jerusalém de vossa doutrina! Quereis fazer recair sobre nós o sangue deste homem!
29 Máa síkan Pita má ena vaya varen orin banta kayo vá ano evaránen betí ankan tiamemí, “Tetí Tiyarafenui vaya anan dakhafo sifanté umpo varará nanin bantai vaya ída yakhafó tifanté uno.
29 Pedro e os apóstolos replicaram: Importa obedecer antes a Deus do que aos homens.
30 Tiretí ankan manon Yisasin daa unkamádantá aruan púden nan mi setisi sináuyani Ayarafenu ano véin purin pintena evaránen avían mantakhen mino.
30 O Deus de nossos pais ressuscitou Jesus, que vós matastes, suspendendo-o num madeiro.
31 Béi anon tetinti aa aní uren evaránen tiviran banta vákan Tiyarafenu ano véin aviren inarufá mun bei ayan kurompá kain dan bain kin aniní ukhein tetí Isareri nanin banta siyaintí maé tirá baeré tifékun tetinti ume ampisintanten mino.
31 Deus elevou-o pela mão direita como Príncipe e Salvador, a fim de dar a Israel o arrependimento e a remissão dos pecados.
32 Tetí ankan mai yanasinta ódákéi mai vaya sian dákó iyá tifékun inká Tiyarafenu oo ma yaiyein kékái Kantá Aunan amikhan mai aunan mano yere sian dákó iyan mino.
32 Deste fato nós somos testemunhas, nós e o Espírito Santo, que Deus deu a todos aqueles que lhe obedecem.
33 Máa síkan Kanisori kayo ano mai vaya iniren kákantá aran nan iyáken betin aruan purono van en mino.
33 Ao ouvirem essas palavras, enfureceram-se e resolveram matá-los.
34 Aruan purono van iyákan mai yafisin banta kayoi ánon banta kéká pinté mana Farasisi vanta véin aví Kamarierin ne sin man baya afová ukhan ma vanasi ano véin kákan bí amiyain mano orun mantaven tiamemí, “Ma kéká tiantan manáa afará barufá orun bano.”
34 Levantou-se, porém, um membro do Grande Conselho. Era Gamaliel, um fariseu, doutor da lei, respeitado por todo o povo.
35 Máa sin betin aviren barufá aravuvíkan mairá Kamarieri orun mantaven Kanisori kayo siamemí, “Isareri vanta kayo oe, mana yaná ma ma vanta kayo amaniná kaono sinte mae ovare me inireya vá mainá betí ankan amaniná kaono.
35 Mandou que se retirassem aqueles homens por um momento, e então lhes disse: Homens de Israel, considerai bem o que ides fazer com estes homens.
36 Afovaí ukharono. Ída ayá damú oriyan mino. Teudasi ano e mantaaren temí, ‘Téi vafan bákun ten tiví bain banta uno,’ síkan ádé anantá kami kami antareti (400) nanin banta ano véin dakafiyaréin maen kamani ano véin aruan púdan bentá ma mumunan iyá ein kayo me ifá en orera íkan beni yoran mo savifa afe ein mino.
36 Faz algum tempo apareceu um certo Teudas, que se considerava um grande homem. A ele se associaram cerca de quatrocentos homens: foi morto e todos os seus partidários foram dispersados e reduzidos a nada.
37 Ben oyampáké kamani ano ma vanasi aví baran damú Kariri fáke Yudasin ne sin banta ano e manten banasii ineine maman asuse en kamanin aré tavono van íkan béin má aruan púdan ben ma vákuren noré ein kéká ano me onen karan orera ein mino.
37 Depois deste, levantou-se Judas, o galileu, nos dias do recenseamento, e arrastou o povo consigo, mas também ele pereceu e todos quantos o seguiam foram dispersados.
38 Máan tukhein nan mi siretí ankan tiamiyá uno. Ma varará bantai ineinerá ma yoriyaren mai yoran mo asuse inten mifo ída vá mana yaná betin amaniná kaiya ampiantesin ná orino.
38 Agora, pois, eu vos aconselho: não vos metais com estes homens. Deixai-os! Se o seu projeto ou a sua obra provém de homens, por si mesma se destruirá;
39 Tiyarafenu ano ma mai ineine yákó ukhá inti mae máan tiya véin má namuroí inampo ída vá mai yoran are ono.”
39 mas se provier de Deus, não podereis desfazê-la. Vós vos arriscaríeis a entrar em luta contra o próprio Deus. Aceitaram o seu conselho.
40 Máa síkan Kanisori kayo ano Kamarierini vaya iniren baya varen orin banta kayo aran eríkan dafiyó ankáden Yisasini vaya siamen non nan airó ananí uantáden ampiantan oren mino.
40 Chamaram os apóstolos e mandaram açoitá-los. Ordenaram-lhes então que não pregassem mais em nome de Jesus, e os soltaram.
41 Beti ma Yisasin avíká uman baren ayave o yosin ma Tiyarafenu ano vetin nan kama nanin banta ino ma sein nan mi vaya varen orin banta kéká ano yafisin banta kayoi ánon banta kéká me ampiren oriyáken amusin en mino.
41 Eles saíram da sala do Grande Conselho, cheios de alegria, por terem sido achados dignos de sofrer afrontas pelo nome de Jesus.
42 Amusin uren Yisasi ma vanasi evaránen avíkein mai kama vaya ída me ampinton ena ena yamú kákan monó dafu kayofin má mana mana namumpin má orera uven tiamiyaren mino.
42 E todos os dias não cessavam de ensinar e de pregar o Evangelho de Jesus Cristo no templo e pelas casas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.