Atos 22

YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Pori semí, “Tifá tiváeyan má tifóeyan ma soe, inimesirá téin ma kó tisintiyaona fákena sian amá ono.”
1 Irmãos e pais, ouvi, agora, a minha defesa perante vós.
2 Máa siren Yutan kayoi vaya Aramaiki finté ma síkan maen banasi mai vaya iníden tisuvo ma siyá ein mo fúkekhavin Pori máa sen mino,
2 Quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E continuou:
3 “Téi maé mana Yutan bantan bákun te sinóe ano Sirisiá barafin ma vain baru Tasusíi séin kaen mifo ma kákan barurái e inoré uno. E inoriyá maé Kamarierin aránaó bákun teti sináuyani minó man baya sisimídá pasé mai ma siretin ma Tiyarafenun aví ma yaní iyaonaí anan éi Tiyarafenun aví dani iyá uno.
3 Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas criei-me nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo a exatidão da lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vós o sois no dia de hoje.
4 Máan tiyá mai Aa Ma Yakhafin Kéká uman amé aruan puriyáké manáa kéká anasi vá banta vá páké mo karavusifin kaiyá uno.
4 Persegui este Caminho até à morte, prendendo e metendo em cárceres homens e mulheres,
5 Mai avúavá ma variyá eruna mai monó ánon banta kayoi ánon banta vá Kanisori kayo vá ano afová ukhen mino. Betí ankan mana vompon uvamádá betíi kéká ma Damaskasí barurá bain morun amiré mai ma Yisasintá ma mumunan iyá ein kéká karavusi orun páké Yerusaremí mun kaúdé uman ameno van aravé uno.
5 de que são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Destes, recebi cartas para os irmãos; e ia para Damasco, no propósito de trazer manietados para Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 Araviyarékun bayan aúbaná Damaskasí baru ádé ma orékun maen inaru fáké manádá kákan panu sin mano séin iyááden mino.
6 Ora, aconteceu que, indo de caminho e já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Máan tíká barará ma eravé tinkamiyá mana vaya inékun téin tisimemí, ‘Sori oe, Sori oe, fará tein uman timé oriyá ba fono.’
7 Então, caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 “Máa síká mairá béin inaéú, ‘Bafan noe, éi iye fono,’ sékun béi máa semí, ‘Téi Nasaretíke vanta Yisasin bákuya éi uman time oriya va ono.’
8 Perguntei: quem és tu, Senhor? Ao que me respondeu: Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem tu persegues.
9 Mai ma sen má orikhá ein kéká ano inaru fákena kakhan manan onen mifo mai ma séin baya sisimiyain banta avaya ída inen mino.
9 Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceberem o sentido da voz de quem falava comigo.
10 “Máa siká mairá béin inaéú, ‘Bafan noe, séi náinasisá onte rafuno,’ sékun Bafan mano máa semí, ‘Mantaveya Damaskasí barufin ódesin maen mairái éi ma yoranona minó baya siaminten mino.’
10 Então, perguntei: que farei, Senhor? E o Senhor me disse: Levanta-te, entra em Damasco, pois ali te dirão acerca de tudo o que te é ordenado fazer.
11 Máa sirá mai ma fanu sein mano suu yufúkuádá ída onanunaí ékun mai ma se má orikhá ein kayo ano siyanoren Damaskasí barufin óden mino.
11 Tendo ficado cego por causa do fulgor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 “Mai varurá Ananiasin ne sin banta maen Tiyarafenui man baya ánain dakhafiyáken ben aránaó bákan Yutan kayo ano véin amo siyain banta varen e sonano van eren mino.
12 Um homem, chamado Ananias, piedoso conforme a lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Eren beí ano senti ádé e mantaven temí, ‘Te sifá tiváe Sori oe, auu mábe onano,’ síkan esé anan tuu kama iká tuu mábé béin mun oné uno.
13 veio procurar-me e, pondo-se junto a mim, disse: Saulo, irmão, recebe novamente a vista. Nessa mesma hora, recobrei a vista e olhei para ele.
14 “Onékun béi máa semí, ‘Setinti sinaúyani Ayarafenu ano vei anunu afová ure yakhafiya inká Puntákein Banta oniyáke veni vaya ineno van mi éin aní uren aviren mino.
14 Então, ele disse: O Deus de nossos pais, de antemão, te escolheu para conheceres a sua vontade, veres o Justo e ouvires uma voz da sua própria boca,
15 Éi anon mai ma oniyáke veni vaya ineona vanasifin tian pura yanasí iyákeya véin pákena sian dákó inono.
15 porque terás de ser sua testemunha diante de todos os homens, das coisas que tens visto e ouvido.
16 Máan tukhen mifo naínasará ave ukhé ba fono. Mantaveya Yisasin avíká mumunan ureya monó non pédesin eni ume sesé ino.’
16 E agora, por que te demoras? Levanta-te, recebe o batismo e lava os teus pecados, invocando o nome dele.
17 “Máa sirá Yerusaremí ovaráné e vá maé kákan monó namun un báké timúkiyá ékun tuu vaédá
17 Tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 Bafan onékun téin tisimen temí, ‘Aineya Yerusaremí baru me ampire sare ana orono. Para vara seyo, séin pákena vaya ma sesin banasi ano ída uron mi ininten mino.’
18 e vi aquele que falava comigo: Apressa-te e sai logo de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho a meu respeito.
19 “Máa siká evaráné béin tiaméú, ‘Bafan noe, mai nanin banta ano afová ukhá monó átaru namun pimpá oriviyá éintá ma mumunan iyá ein kéká pákaré aruriyá karavusifin kaiyá uno.
19 Eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu encerrava em prisão e, nas sinagogas, açoitava os que criam em ti.
20 Máan tiyáké éintá ma mumunan ukhá ein banta Stivenin ma arein damú téi anon mai ma ariyá ein kayoi ayá auí danáká dafíké, kana ino siyákun mi véin aruan purein mino.
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as vestes dos que o matavam.
21 “Máa sirékun Bafan mano semí, ‘Orono, éin tian tékuya nenta suron ena anan nanin bantafin orin nono.”
21 Mas ele me disse: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Banasi ano vempáké púkekhakhen inikhan Pori mai vaya ma sian kíparen maen mairá banasi ano bádiyáken oovararen temí, “Ída áesin máan banta kéká ma varará pa vanten mifo véin aresin purino.
22 Ouviram-no até essa palavra e, então, gritaram, dizendo: Tira tal homem da terra, porque não convém que ele viva!
23 — ausente —
23 Ora, estando eles gritando, arrojando de si as suas capas, atirando poeira para os ares,
24 — ausente —
24 ordenou o comandante que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo assim clamavam contra ele.
25 Máa síkan Porin dafiyó ankamono van béin barará maman aseriyákan mairá mana antareti (100) aruvin banta kayoi yafisin banta ano mantakháin mai vantará Pori inaen temí, “Kanaisá eyá Romú bara fákena vanta maen ída veni aui ana afová inton dafiyó ankaminte fono.Porin ma yafió ankamono van ein mino.|alt="the soldiers prepare to whip Paul" src="CN02027B.TIF" size="col" ref="Apo 22.25"
25 Quando o estavam amarrando com correias, disse Paulo ao centurião presente: Ser-vos-á, porventura, lícito açoitar um cidadão romano, sem estar condenado?
26 Máa síkan mana antareti (100) aruvin banta kayoi yafisin banta ano Pori ma sein baya iníden oren bei ayafa vanta mo siamemí, “Ma Romú bara fákena vantan ban mifo intesá inte fono,” sen inaen mino.
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: Que estás para fazer? Porque este homem é cidadão romano.
27 Ayafa vanta ano mai vaya iníden oren mo Porin inaemí, “Éi fura seyá Romú bara fákena vanta fono,” síkan Pori eyo sen evaránen béin tiamen mino.
27 Vindo o comandante, perguntou a Paulo: Dize-me: és tu romano? Ele disse: Sou.
28 Máa síkan mai ayafa vanta ano semí, “Romú bara fákena vantaí onovan kákan monípói miyaní ukhé uno,” síkan Pori semí, “Máan te ompo se sinóe sifóe maen Romú bara fákena nanin bantan baren téin kaí bá uno.”
28 Respondeu-lhe o comandante: A mim me custou grande soma de dinheiro este título de cidadão. Disse Paulo: Pois eu o tenho por direito de nascimento.
29 Máa síkan mai vaya inídaren mai ma véin dafiyó ankáden inaono siyá ein kéká ano me ifáen orera iyákan ayafa vanta ano Porin ma Romú bara fáke vanta vákan ma seni anampó ayan arantantá damukhá ein nan ovaren me inen akhokho van en mino.
29 Imediatamente, se afastaram os que estavam para o inquirir com açoites. O próprio comandante sentiu-se receoso quando soube que Paulo era romano, porque o mandara amarrar.
30 Máan turen ená damú ayafa vanta ano fará Yutan kéká ano Porin namuroí uantiyan nafino van afová ono siren seni anan utúantáden tíkan monó ánon banta kayoi ánon kéká bá Kanisori kayo vá e átaru uvin betí ankan avorá Porin aviren mo khaen mino.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que vinha ele sendo acusado pelos judeus, soltou-o, e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio, e, mandando trazer Paulo, apresentou-o perante eles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.