Atos 22
YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs ARIB
1 Pori semí, “Tifá tiváeyan má tifóeyan ma soe, inimesirá téin ma kó tisintiyaona fákena sian amá ono.”
1 Irmãos e pais, ouvi a minha defesa, que agora faço perante vós.
2 Máa siren Yutan kayoi vaya Aramaiki finté ma síkan maen banasi mai vaya iníden tisuvo ma siyá ein mo fúkekhavin Pori máa sen mino,
2 Ora, quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E ele prosseguiu:
3 “Téi maé mana Yutan bantan bákun te sinóe ano Sirisiá barafin ma vain baru Tasusíi séin kaen mifo ma kákan barurái e inoré uno. E inoriyá maé Kamarierin aránaó bákun teti sináuyani minó man baya sisimídá pasé mai ma siretin ma Tiyarafenun aví ma yaní iyaonaí anan éi Tiyarafenun aví dani iyá uno.
3 Eu sou judeu, nascido em Tarso da Cilícia, mas criado nesta cidade, instruído aos pés de Gamaliel, conforme a precisão da lei de nossos pais, sendo zeloso para com Deus, assim como o sois todos vós no dia de hoje.
4 Máan tiyá mai Aa Ma Yakhafin Kéká uman amé aruan puriyáké manáa kéká anasi vá banta vá páké mo karavusifin kaiyá uno.
4 E persegui este Caminho até a morte, algemando e metendo em prisões tanto a homens como a mulheres,
5 Mai avúavá ma variyá eruna mai monó ánon banta kayoi ánon banta vá Kanisori kayo vá ano afová ukhen mino. Betí ankan mana vompon uvamádá betíi kéká ma Damaskasí barurá bain morun amiré mai ma Yisasintá ma mumunan iyá ein kéká karavusi orun páké Yerusaremí mun kaúdé uman ameno van aravé uno.
5 do que também o sumo sacerdote me é testemunha, e assim todo o conselho dos anciãos; e, tendo recebido destes cartas para os irmãos, seguia para Damasco, com o fim de trazer algemados a Jerusalém aqueles que ali estivessem, para que fossem castigados.
6 Araviyarékun bayan aúbaná Damaskasí baru ádé ma orékun maen inaru fáké manádá kákan panu sin mano séin iyááden mino.
6 Aconteceu, porém, que, quando caminhava e ia chegando perto de Damasco, pelo meio-dia, de repente, do céu brilhou-me ao redor uma grande luz.
7 Máan tíká barará ma eravé tinkamiyá mana vaya inékun téin tisimemí, ‘Sori oe, Sori oe, fará tein uman timé oriyá ba fono.’
7 Caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 “Máa síká mairá béin inaéú, ‘Bafan noe, éi iye fono,’ sékun béi máa semí, ‘Téi Nasaretíke vanta Yisasin bákuya éi uman time oriya va ono.’
8 Eu respondi: Quem és tu, Senhor? Disse-me: Eu sou Jesus, o nazareno, a quem tu persegues.
9 Mai ma sen má orikhá ein kéká ano inaru fákena kakhan manan onen mifo mai ma séin baya sisimiyain banta avaya ída inen mino.
9 E os que estavam comigo viram, em verdade, a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 “Máa siká mairá béin inaéú, ‘Bafan noe, séi náinasisá onte rafuno,’ sékun Bafan mano máa semí, ‘Mantaveya Damaskasí barufin ódesin maen mairái éi ma yoranona minó baya siaminten mino.’
10 Então perguntei: Senhor que farei? E o Senhor me disse: Levanta-te, e vai a Damasco, onde se te dirá tudo o que te é ordenado fazer.
11 Máa sirá mai ma fanu sein mano suu yufúkuádá ída onanunaí ékun mai ma se má orikhá ein kayo ano siyanoren Damaskasí barufin óden mino.
11 Como eu nada visse por causa do esplendor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo cheguei a Damasco.
12 “Mai varurá Ananiasin ne sin banta maen Tiyarafenui man baya ánain dakhafiyáken ben aránaó bákan Yutan kayo ano véin amo siyain banta varen e sonano van eren mino.
12 Um certo Ananias, varão piedoso conforme a lei, que tinha bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Eren beí ano senti ádé e mantaven temí, ‘Te sifá tiváe Sori oe, auu mábe onano,’ síkan esé anan tuu kama iká tuu mábé béin mun oné uno.
13 vindo ter comigo, de pé ao meu lado, disse-me: Saulo, irmão, recobra a vista. Naquela mesma hora, recobrando a vista, eu o vi.
14 “Onékun béi máa semí, ‘Setinti sinaúyani Ayarafenu ano vei anunu afová ure yakhafiya inká Puntákein Banta oniyáke veni vaya ineno van mi éin aní uren aviren mino.
14 Disse ele: O Deus de nossos pais de antemão te designou para conhecer a sua vontade, ver o Justo, e ouvir a voz da sua boca.
15 Éi anon mai ma oniyáke veni vaya ineona vanasifin tian pura yanasí iyákeya véin pákena sian dákó inono.
15 Porque hás de ser sua testemunha para com todos os homens do que tens visto e ouvido.
16 Máan tukhen mifo naínasará ave ukhé ba fono. Mantaveya Yisasin avíká mumunan ureya monó non pédesin eni ume sesé ino.’
16 Agora por que te demoras? Levanta-te, batiza-te e lava os teus pecados, invocando o seu nome.
17 “Máa sirá Yerusaremí ovaráné e vá maé kákan monó namun un báké timúkiyá ékun tuu vaédá
17 Aconteceu que, tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, achei-me em êxtase,
18 Bafan onékun téin tisimen temí, ‘Aineya Yerusaremí baru me ampire sare ana orono. Para vara seyo, séin pákena vaya ma sesin banasi ano ída uron mi ininten mino.’
18 e vi aquele que me dizia: Apressa-te e sai logo de Jerusalém; porque não receberão o teu testemunho acerca de mim.
19 “Máa siká evaráné béin tiaméú, ‘Bafan noe, mai nanin banta ano afová ukhá monó átaru namun pimpá oriviyá éintá ma mumunan iyá ein kéká pákaré aruriyá karavusifin kaiyá uno.
19 Disse eu: Senhor, eles bem sabem que eu encarcerava e açoitava pelas sinagogas os que criam em ti.
20 Máan tiyáké éintá ma mumunan ukhá ein banta Stivenin ma arein damú téi anon mai ma ariyá ein kayoi ayá auí danáká dafíké, kana ino siyákun mi véin aruan purein mino.
20 E quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentindo na sua morte e guardando as capas dos que o matavam.
21 “Máa sirékun Bafan mano semí, ‘Orono, éin tian tékuya nenta suron ena anan nanin bantafin orin nono.”
21 Disse-me ele: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Banasi ano vempáké púkekhakhen inikhan Pori mai vaya ma sian kíparen maen mairá banasi ano bádiyáken oovararen temí, “Ída áesin máan banta kéká ma varará pa vanten mifo véin aresin purino.
22 Ora, escutavam-no até esta palavra, mas então levantaram a voz, dizendo: Tira do mundo tal homem, porque não convém que viva.
23 — ausente —
23 Gritando eles e arrojando de si as capas e lançando pó para o ar,
24 — ausente —
24 o comandante mandou que levassem Paulo para dentro da fortaleza, ordenando que fosse interrogado debaixo de açoites, para saber por que causa assim clamavam contra ele.
25 Máa síkan Porin dafiyó ankamono van béin barará maman aseriyákan mairá mana antareti (100) aruvin banta kayoi yafisin banta ano mantakháin mai vantará Pori inaen temí, “Kanaisá eyá Romú bara fákena vanta maen ída veni aui ana afová inton dafiyó ankaminte fono.Porin ma yafió ankamono van ein mino.|alt="the soldiers prepare to whip Paul" src="CN02027B.TIF" size="col" ref="Apo 22.25"
25 Quando o haviam atado com as correias, disse Paulo ao centurião que ali estava: É-vos lícito açoitar um cidadão romano, sem ser ele condenado?
26 Máa síkan mana antareti (100) aruvin banta kayoi yafisin banta ano Pori ma sein baya iníden oren bei ayafa vanta mo siamemí, “Ma Romú bara fákena vantan ban mifo intesá inte fono,” sen inaen mino.
26 Ouvindo isto, foi o centurião ter com o comandante e o avisou, dizendo: Vê o que estás para fazer, pois este homem é romano.
27 Ayafa vanta ano mai vaya iníden oren mo Porin inaemí, “Éi fura seyá Romú bara fákena vanta fono,” síkan Pori eyo sen evaránen béin tiamen mino.
27 Vindo o comandante, perguntou-lhe: Dize-me: és tu romano? Respondeu ele: Sim sou.
28 Máa síkan mai ayafa vanta ano semí, “Romú bara fákena vantaí onovan kákan monípói miyaní ukhé uno,” síkan Pori semí, “Máan te ompo se sinóe sifóe maen Romú bara fákena nanin bantan baren téin kaí bá uno.”
28 Tornou o comandante: Eu por grande soma de dinheiro adquiri este direito de cidadão. Paulo disse: Mas eu o sou de nascimento.
29 Máa síkan mai vaya inídaren mai ma véin dafiyó ankáden inaono siyá ein kéká ano me ifáen orera iyákan ayafa vanta ano Porin ma Romú bara fáke vanta vákan ma seni anampó ayan arantantá damukhá ein nan ovaren me inen akhokho van en mino.
29 Imediatamente, pois se apartaram dele aqueles que o iam interrogar; e até o comandante, tendo sabido que Paulo era romano, atemorizou-se porque o havia ligado.
30 Máan turen ená damú ayafa vanta ano fará Yutan kéká ano Porin namuroí uantiyan nafino van afová ono siren seni anan utúantáden tíkan monó ánon banta kayoi ánon kéká bá Kanisori kayo vá e átaru uvin betí ankan avorá Porin aviren mo khaen mino.
30 No dia seguinte, querendo saber ao certo a causa por que ele era acusado pelos judeus, soltou-o das prisões, e mandou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o sinédrio; e, trazendo Paulo, apresentou-o diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.