Atos 20
YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs VC
1 Mai ma ákonará asiviyá ein baya kayo ma mo kípavin maen Pori ano eyo iyampon kayo aran e átaru uvíkan betin ákona uantan baya siamíden mai oyampáké betí ankan me susu siantáden Masedoniá barafá oren mino.
1 Depois que cessou o tumulto, Paulo convocou os discípulos. Fez-lhes uma exortação, despediu-se e pôs-se a caminho para ir à Macedônia.
2 Masedoniá barafin oriyan monó nanin banta ará ákona uantan baya e siamen oriyaren Kiriki varafin o unaven
2 Percorreu aquela região, exortou os discípulos com muitas palavras e chegou à Grécia,
3 mairá kanú manaú biyontá o varen mai ráké Siriá barafá sipi varé orono van ein mifo ifá uren evaránen Masedoniá barafá oren mino. Mai fara va ino. Yutan banta kayo ano véin aruan purono van aúpá baya sian damuádiyain baya iníden mai van mi erikhá ein aintá evaránen oren mino.
3 onde se deteve por três meses. Como os judeus lhe armassem ciladas no momento em que ia embarcar para a Síria, tomou a resolução de voltar pela Macedônia.
4 Oríkan ma véin má orein kéká maen Beriá banta Pirusin anin Sopaten má Tesaronaí káke vantá kan Aristakusin nú Sékundusin nú bá Debí baru ráke vantá kan Khaiusin má Timotin má inká Esiá bara fákena vantá kan Tikikasin nú Trofimusin nú bá ino.
4 Acompanharam-no Sópatro de Beréia, filho de Pirro, e os tessalonicenses Aristarco e Segundo, Gaio de Derbe, Timóteo, Tíquico e Trófimo, da Ásia.
5 Mai vanta kayo ano aníen oren Troasí barurá o sive ukharen mino.
5 Estes foram na frente e esperaram-nos em Trôade.
6 O sive ukhá Firipaí barurá bákun Yisi Ída Van Bereti Ma Nan Omá Damú esantaví mai ráké sipifin e varé oriyákun dan manápá damú oriví mairá Troasí barurá betí ankan baintá orivé mai varurá mana uikirá baré uno.
6 Nós outros, só depois da festa de Páscoa é que navegamos de Filipos. E, cinco dias depois, fomos ter com eles em Trôade, onde ficamos uma semana.
7 Baré esé araí in damú bereti kisi kisi é nano van monó nánin banta vá mana namun o átaru ukhékun Pori vaya sen oriyan evaránen inuran aúbanasí en mino. Mai fara va ino. Ena ákurái véi orinten pasin máan ten mino.
7 No primeiro dia da semana, estando nós reunidos para partir o pão, Paulo, que havia de viajar no dia seguinte, conversava com os discípulos e prolongou a palestra até a meia-noite.
8 Tari stori namumpin minó ano iyukhé tifékun maifin kokhon oon uruádan kiyaren mino.
8 Havia muitas lâmpadas no quarto, onde nos achávamos reunidos.
9 Kiyákan mai namuni unduará Yutikusin ne sin pumara ano kumanten aun tókó iyan bákan Pori vaya sen oriyan baré in aunká baaren eraven barará ankamin banasi ano orun aviádaran maen mai fumara ano fúkaren mino.Yutikusin ma undua ráké eraven ankamein mino.|alt="Eutychus falls out of the window" src="cn02005B.tif" size="col" ref="Apo 20.9"
9 Acontece que um moço, chamado Êutico, que estava sentado numa janela, foi tomado de profundo sono, enquanto Paulo ia prolongando seu discurso. Vencido pelo sono, caiu do terceiro andar abaixo, e foi levantado morto.
10 Máan tukhan Pori araven mai fumara orun dafayoriyan máa semí, “Ída fúken ayun para van mifo i vá akhokho van ono.”
10 Paulo desceu, debruçou-se sobre ele, tomou-o nos braços e disse: Não vos perturbeis, porque a sua alma está nele.
11 Máa siren evaránen mai namumpin ódiven bereti un máden kisiren naren ayáká baya sen oriyan mo kakhen ákurasí íkan me onen oren mino.
11 Então subiu, partiu o pão, comeu falou-lhes largamente até o romper do dia. Depois partiu.
12 Orivíkan mumunan nanin banta ano mai fumara ayun para van ará kusin má amusin iyan aviren mo mápin kaen mino.
12 Quanto ao moço, levaram-no dali vivo, cheios de consolação.
13 Pori ano Asosí baru ráke nan sipi e varanté uno siren barará oriyaimpin tetí ankan béin an uanté sipi varé Asosí barurá béin o ave é tiféuno.
13 Nós nos tínhamos adiantado e navegado para Assos, para ali recebermos Paulo. Ele mesmo assim o havia disposto, preferindo fazer a viagem a pé.
14 O ave ukhá ékun Pori onóbí ben má do aviré sipifin Mitiriní barufá oré tiféuno.
14 Reuniu-se a nós em Assos, e nós o tomamos a bordo e fomos a Mitilene.
15 Ená damú Mitiriní baru ráke sipi varé Kiosí musó akhempá onóbé ená damú Samosí barurá onobé inká ená damú Miretusí barurá o uné tiféuno.Pori ma sipifin orein mino.|alt="going ahead on ship" src="C099.tif" size="col" ref="Apo 20.14"
15 Continuando dali, sempre por mar, chegamos no dia seguinte defronte de Quios. No outro dia, chegamos a Samos, e um dia depois estávamos em Mileto.
16 O unavékun Pori Esiá barafin manáa ayáká ída vano van Efesasí baru esantano van en mino. Para va ino. Aaí ma intí maé Kantá Aunan ma erein damú ída erikhantí ainé Yerusaremí barufá orono van en mino.
16 Paulo havia determinado não ir a Éfeso, para não se demorar na Ásia, pois se apressava para celebrar, se possível em Jerusalém, o dia de Pentecostes.
17 Máa siren Miretusí barurá báken Efesasí baru rákena Yisasini mumunan nanin bantai ánon banta kayo ano e onano van Pori vaya siádan oren mino.
17 Mas de Mileto mandou a Éfeso chamar os anciãos da igreja.
18 E siádan orin mai kéká ano eriyain má béi máa sen betin tiamemí, “Esé araí é ma Esiá barafin ereruna ráké tiren má anan bá oriyá bákuya senti sivútivá pefái afová ukha rono.
18 Quando chegaram, e estando todos reunidos, disse-lhes: Vós sabeis de que modo sempre me tenho comportado para convosco, desde o primeiro dia em que entrei na Ásia.
19 Máan tukhein nan téi ifí pinté teyan maman bararasí uré Bafani yorarí iyákun maen manáa Yutan kéká ano séin tiruan purono siren moéken uman timiyaren mino.
19 Servi ao Senhor com toda a humildade, com lágrimas e no meio das provações que me sobrevieram pelas ciladas dos judeus.
20 Tiretí ankan afová ukhe rono, siretin ayaen ma ará ákona uantan monó baya kayo ída mana áé umpo minó nanin banta avorá mai afova amiyá maé inká tiretin amápin e feré kuvé iyá mai yorarí é uno.
20 Vós sabeis como não tenho negligenciado, como não tenho ocultado coisa alguma que vos podia ser útil. Preguei e vos instruí publicamente e dentro de vossas casas.
21 Máan tiyá maé Yutan kayo vá Kiriki kayo vá tiamiyáké ará baéde Tiyarafenu vaípá orive vá tetisi Bafan Yisasintá mumunan ono sé tiamikhé uno.
21 Preguei aos judeus e aos gentios a conversão a Deus e a fé em nosso Senhor Jesus.
22 “Máan tukhein nan mi saréa Kantá Aunani anunu vákuré Yerusaremí barufá oriyá umpo intéa yanasá ten timaniná afoká inten nafi mai séi ída afová ukhé uno.
22 Agora, constrangido pelo Espírito, vou a Jerusalém, ignorando a que ali me espera.
23 Máan tukhen mifo minó barurá ma orerunafin mai Kantá Aunan mano sisimiyáken kákan uman má karavusi vá ano anan éin ave ukhen mino.
23 Só sei que, de cidade em cidade, o Espírito Santo me assegura que me esperam em Jerusalém cadeias e perseguições.
24 Máa siyan mifo ída se suu van iniyáké Bafan Yisasi ano ma simikhein doran dóan kípano van mi inikhé uno. Mai yoran mi Tiyarafenu ano ma vei sarisarifó ma evaránen tetin tivíkein mai kama vayan tian dákó onté uno.
24 Mas nada disso temo, nem faço caso da minha vida, contanto que termine a minha carreira e o ministério da palavra que recebi do Senhor Jesus, para dar testemunho ao Evangelho da graça de Deus.
25 “Máan tukhein nan mi séi afová iyákéi mai ma varu vaintá eúkiyá ma Tiyarafenui Yafisin aú pintena vaya kayo ma siamiyá eruna nanin banta finté mana ano ída evaráne séin tonan nono.
25 Sei agora que não tornareis a ver a minha face, todos vós, por entre os quais andei pregando o Reino de Deus.
26 Máan tukhein nan mi siretin pinté ma mana ano o afeyoresí maé téi ída kanaí é mai uman barantéi saréa siretin avorá tian amá e uno.
26 Portanto, hoje eu protesto diante de vós que sou inocente do sangue de todos,
27 Para vara seyo, Tiyarafenu ano ma siretin nan tiamesin ná afová en inino ma sikhá ein baya máa fefái minó tiamikhé uno.
27 porque nada omiti no anúncio que vos fiz dos desígnios de Deus.
28 Máan tukhé umpo siretiyan kama e yafíare vá inká tiretin nan ma yafisino siren ma Kantá Aunan mano ma amikhein nanin banta kayo rasá kama e yafiseno. Tiyarafenu ano ma ve anini narefó ma miyaní uan beinaí ukhein mumunan nanin bantarasá sipisipirá ma yafisiyain kéká an de vá dafiseno.
28 Cuidai de vós mesmos e de todo o rebanho sobre o qual o Espírito Santo vos constituiu bispos, para pastorear a Igreja de Deus, que ele adquiriu com o seu próprio sangue.
29 Téi ma orivékun maen manáa nanin banta ano afá iyan ma sirempin ereiní uven sipisipi kayo ma máden asuse ono van einí intéí téi afová ukhé uno.
29 Sei que depois da minha partida se introduzirão entre vós lobos cruéis, que não pouparão o rebanho.
30 Máan tiyantin tiretí aúbanáké manáa ano e mantaven pura yaná do vaéden kampun bayafó Yisasin bákurin nanin bantai inin máden asuse uren iyanen orinten mino.
30 Mesmo dentre vós surgirão homens que hão de proferir doutrinas perversas, com o intento de arrebatarem após si os discípulos.
31 Máan tinten mifo vá dafían ákona iyáke vá ovare me ineno. Kanú manaú orana aúpin mi ída sivíkan te sínu finté inúpá ákurá man o amé eriyaré uno.
31 Vigiai! Lembrai-vos, portanto, de que por três anos não cessei, noite e dia, de admoestar, com lágrimas, a cada um de vós.
32 Mai van mi saréa siretí ankan avián Tiyarafenui yafisimpin má béi ma sarisari ukhein baya aúpin má ma kaeruna mai ano vá tiretí ankani ará ákona uantiyá inti vá bení kantasí ukhein nanin banta ano ma o varan nain avábasá barano.
32 Agora eu vos encomendo a Deus e à palavra da sua graça, àquele que é poderoso para edificar e dar a herança com os santificados.
33 Téi ma siretin má báké maé ída mana nanin bantai siriva fi kori fi inka kama auí danasa rafi sinunu iyá uno.
33 De ninguém cobicei prata, nem ouro, nem vestes.
34 Máan tiyá umpo sireti afovasá ono, te siyampói minó danasinta uvádé teyan tiya iyá inká tesi mana yoran kéká ayaé iyá uno.
34 Vós mesmos sabeis: estas mãos proveram às minhas necessidades e às dos meus companheiros.
35 Ákona yorarí uren ma ona i van kéká ma ayain inka siretin aní é uno. Bafan Yisasi ano ve oo fenté máan mi sikharen mino, ‘Ena vanta ma amin kékápin mi moéken avábá ban mifo ena finte ma varan kékápin ída avábá ban mino’ ma sikharé ein baya vá ovare me ineno.”
35 Em tudo vos tenho mostrado que assim, trabalhando, convém acudir os fracos e lembrar-se das palavras do Senhor Jesus, porquanto ele mesmo disse: É maior felicidade dar que receber!
36 Mai vaya kayo sian kíparen Pori aron durafúden mai nanin banta kayo vá amúken mino.
36 A essas palavras, ele se pôs de joelhos a orar.
37 Máan turan mai kayo ano Porin o yafayóden ifí diyáken amónen mino.
37 Derramaram-se em lágrimas e lançaram-se ao pescoço de Paulo para abraçá-lo,
38 Mai ma vetí ankan ma moéken arunaná barein maen mai ma Pori sen téin tiyafen ída evaráne sonan nono ma sein baya van mino. Máan turen béin aviren sipifin mo afaen mino.
38 aflitos, sobretudo pela palavra que tinha dito: Já não vereis a minha face. Em seguida, acompanharam-no até o navio.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.