Atos 20
YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs NVT
1 Mai ma ákonará asiviyá ein baya kayo ma mo kípavin maen Pori ano eyo iyampon kayo aran e átaru uvíkan betin ákona uantan baya siamíden mai oyampáké betí ankan me susu siantáden Masedoniá barafá oren mino.
1 Passado o tumulto, Paulo mandou chamar os discípulos e os encorajou. Então se despediu e partiu para a Macedônia.
2 Masedoniá barafin oriyan monó nanin banta ará ákona uantan baya e siamen oriyaren Kiriki varafin o unaven
2 Enquanto estava lá, encorajou os discípulos em todas as cidades por onde passou. Em seguida, desceu à Grécia,
3 mairá kanú manaú biyontá o varen mai ráké Siriá barafá sipi varé orono van ein mifo ifá uren evaránen Masedoniá barafá oren mino. Mai fara va ino. Yutan banta kayo ano véin aruan purono van aúpá baya sian damuádiyain baya iníden mai van mi erikhá ein aintá evaránen oren mino.
3 onde ficou por três meses. Quando se preparava para navegar de volta à Síria, descobriu que alguns judeus conspiravam contra sua vida e decidiu voltar pela Macedônia.
4 Oríkan ma véin má orein kéká maen Beriá banta Pirusin anin Sopaten má Tesaronaí káke vantá kan Aristakusin nú Sékundusin nú bá Debí baru ráke vantá kan Khaiusin má Timotin má inká Esiá bara fákena vantá kan Tikikasin nú Trofimusin nú bá ino.
4 Alguns homens viajavam com ele: Sópatro, filho de Pirro, de Bereia; Aristarco e Secundo, de Tessalônica; Gaio, de Derbe; Timóteo; e Tíquico e Trófimo, da província da Ásia.
5 Mai vanta kayo ano aníen oren Troasí barurá o sive ukharen mino.
5 Eles foram adiante e esperaram por nós em Trôade.
6 O sive ukhá Firipaí barurá bákun Yisi Ída Van Bereti Ma Nan Omá Damú esantaví mai ráké sipifin e varé oriyákun dan manápá damú oriví mairá Troasí barurá betí ankan baintá orivé mai varurá mana uikirá baré uno.
6 Terminada a Festa dos Pães sem Fermento, embarcamos num navio em Filipos e, cinco dias depois, nos reencontramos em Trôade, onde ficamos uma semana.
7 Baré esé araí in damú bereti kisi kisi é nano van monó nánin banta vá mana namun o átaru ukhékun Pori vaya sen oriyan evaránen inuran aúbanasí en mino. Mai fara va ino. Ena ákurái véi orinten pasin máan ten mino.
7 No primeiro dia da semana, nos reunimos com os irmãos de lá para o partir do pão. Paulo começou a falar ao povo e, como pretendia embarcar no dia seguinte, continuou até a meia-noite.
8 Tari stori namumpin minó ano iyukhé tifékun maifin kokhon oon uruádan kiyaren mino.
8 A sala no andar superior onde estávamos reunidos era iluminada por muitas lamparinas.
9 Kiyákan mai namuni unduará Yutikusin ne sin pumara ano kumanten aun tókó iyan bákan Pori vaya sen oriyan baré in aunká baaren eraven barará ankamin banasi ano orun aviádaran maen mai fumara ano fúkaren mino.Yutikusin ma undua ráké eraven ankamein mino.|alt="Eutychus falls out of the window" src="cn02005B.tif" size="col" ref="Apo 20.9"
9 O discurso de Paulo se estendeu por horas, e um jovem chamado Êutico, que estava sentado no parapeito da janela, ficou muito sonolento. Por fim, adormeceu profundamente, caiu de uma altura de três andares e morreu.
10 Máan tukhan Pori araven mai fumara orun dafayoriyan máa semí, “Ída fúken ayun para van mifo i vá akhokho van ono.”
10 Paulo desceu, inclinou-se sobre o jovem e o abraçou. “Não se desesperem”, disse ele. “O rapaz está vivo!”
11 Máa siren evaránen mai namumpin ódiven bereti un máden kisiren naren ayáká baya sen oriyan mo kakhen ákurasí íkan me onen oren mino.
11 Então todos subiram novamente, partiram o pão e comeram juntos. Paulo continuou a lhes falar até o amanhecer e depois partiu.
12 Orivíkan mumunan nanin banta ano mai fumara ayun para van ará kusin má amusin iyan aviren mo mápin kaen mino.
12 Enquanto isso, o jovem foi levado para casa vivo, e todos sentiram grande alívio.
13 Pori ano Asosí baru ráke nan sipi e varanté uno siren barará oriyaimpin tetí ankan béin an uanté sipi varé Asosí barurá béin o ave é tiféuno.
13 Paulo foi por terra até Assôs, onde havia definido que devíamos esperar por ele, enquanto nós fomos de navio.
14 O ave ukhá ékun Pori onóbí ben má do aviré sipifin Mitiriní barufá oré tiféuno.
14 Encontrou-se conosco em Assôs e navegamos juntos até Mitilene.
15 Ená damú Mitiriní baru ráke sipi varé Kiosí musó akhempá onóbé ená damú Samosí barurá onobé inká ená damú Miretusí barurá o uné tiféuno.Pori ma sipifin orein mino.|alt="going ahead on ship" src="C099.tif" size="col" ref="Apo 20.14"
15 No dia seguinte, passamos em frente à ilha de Quios. No outro dia, atravessamos para a ilha de Samos e, um dia depois, chegamos a Mileto.
16 O unavékun Pori Esiá barafin manáa ayáká ída vano van Efesasí baru esantano van en mino. Para va ino. Aaí ma intí maé Kantá Aunan ma erein damú ída erikhantí ainé Yerusaremí barufá orono van en mino.
16 Paulo havia decidido não aportar em Éfeso, pois não queria passar mais tempo na província da Ásia. Tinha pressa de chegar a Jerusalém, se possível, para a Festa de Pentecostes.
17 Máa siren Miretusí barurá báken Efesasí baru rákena Yisasini mumunan nanin bantai ánon banta kayo ano e onano van Pori vaya siádan oren mino.
17 Por isso, em Mileto, mandou chamar os presbíteros da igreja de Éfeso.
18 E siádan orin mai kéká ano eriyain má béi máa sen betin tiamemí, “Esé araí é ma Esiá barafin ereruna ráké tiren má anan bá oriyá bákuya senti sivútivá pefái afová ukha rono.
18 Quando chegaram, ele lhes disse: “Vocês sabem que, desde o dia em que pisei na província da Ásia até agora,
19 Máan tukhein nan téi ifí pinté teyan maman bararasí uré Bafani yorarí iyákun maen manáa Yutan kéká ano séin tiruan purono siren moéken uman timiyaren mino.
19 fiz o trabalho do Senhor humildemente e com muitas lágrimas. Suportei as provações decorrentes das intrigas dos judeus
20 Tiretí ankan afová ukhe rono, siretin ayaen ma ará ákona uantan monó baya kayo ída mana áé umpo minó nanin banta avorá mai afova amiyá maé inká tiretin amápin e feré kuvé iyá mai yorarí é uno.
20 e jamais deixei de dizer a vocês o que precisavam ouvir, seja publicamente, seja em seus lares.
21 Máan tiyá maé Yutan kayo vá Kiriki kayo vá tiamiyáké ará baéde Tiyarafenu vaípá orive vá tetisi Bafan Yisasintá mumunan ono sé tiamikhé uno.
21 Anunciei uma única mensagem tanto para judeus como para gregos: é necessário que se arrependam, se voltem para Deus e tenham fé em nosso Senhor Jesus.
22 “Máan tukhein nan mi saréa Kantá Aunani anunu vákuré Yerusaremí barufá oriyá umpo intéa yanasá ten timaniná afoká inten nafi mai séi ída afová ukhé uno.
22 “Agora, impelido pelo Espírito, vou a Jerusalém. Não sei o que me espera ali,
23 Máan tukhen mifo minó barurá ma orerunafin mai Kantá Aunan mano sisimiyáken kákan uman má karavusi vá ano anan éin ave ukhen mino.
23 senão que o Espírito Santo me diz, em todas as cidades, que tenho pela frente prisão e sofrimento.
24 Máa siyan mifo ída se suu van iniyáké Bafan Yisasi ano ma simikhein doran dóan kípano van mi inikhé uno. Mai yoran mi Tiyarafenu ano ma vei sarisarifó ma evaránen tetin tivíkein mai kama vayan tian dákó onté uno.
24 Mas minha vida não vale coisa alguma para mim, a menos que eu a use para completar minha carreira e a missão que me foi confiada pelo Senhor Jesus: dar testemunho das boas-novas da graça de Deus.
25 “Máan tukhein nan mi séi afová iyákéi mai ma varu vaintá eúkiyá ma Tiyarafenui Yafisin aú pintena vaya kayo ma siamiyá eruna nanin banta finté mana ano ída evaráne séin tonan nono.
25 “Agora sei que nenhum de vocês, a quem anunciei o reino, me verá outra vez.
26 Máan tukhein nan mi siretin pinté ma mana ano o afeyoresí maé téi ída kanaí é mai uman barantéi saréa siretin avorá tian amá e uno.
26 Por isso, declaro hoje que, se alguém se perder, não será por minha culpa,
27 Para vara seyo, Tiyarafenu ano ma siretin nan tiamesin ná afová en inino ma sikhá ein baya máa fefái minó tiamikhé uno.
27 pois não deixei de anunciar tudo que Deus quer que vocês saibam.
28 Máan tukhé umpo siretiyan kama e yafíare vá inká tiretin nan ma yafisino siren ma Kantá Aunan mano ma amikhein nanin banta kayo rasá kama e yafiseno. Tiyarafenu ano ma ve anini narefó ma miyaní uan beinaí ukhein mumunan nanin bantarasá sipisipirá ma yafisiyain kéká an de vá dafiseno.
28 “Portanto, cuidem de si mesmos e do rebanho sobre o qual o Espírito Santo os colocou como bispos, a fim de pastorearem sua igreja, comprada com seu próprio sangue.
29 Téi ma orivékun maen manáa nanin banta ano afá iyan ma sirempin ereiní uven sipisipi kayo ma máden asuse ono van einí intéí téi afová ukhé uno.
29 Sei que depois de minha partida surgirão em seu meio falsos mestres, lobos ferozes que não pouparão o rebanho.
30 Máan tiyantin tiretí aúbanáké manáa ano e mantaven pura yaná do vaéden kampun bayafó Yisasin bákurin nanin bantai inin máden asuse uren iyanen orinten mino.
30 Até mesmo entre vocês se levantarão homens que distorcerão a verdade a fim de conquistar seguidores.
31 Máan tinten mifo vá dafían ákona iyáke vá ovare me ineno. Kanú manaú orana aúpin mi ída sivíkan te sínu finté inúpá ákurá man o amé eriyaré uno.
31 Portanto, vigiem! Lembrem-se dos três anos que estive com vocês, de como dia e noite nunca deixei de aconselhar com lágrimas cada um de vocês.
32 Mai van mi saréa siretí ankan avián Tiyarafenui yafisimpin má béi ma sarisari ukhein baya aúpin má ma kaeruna mai ano vá tiretí ankani ará ákona uantiyá inti vá bení kantasí ukhein nanin banta ano ma o varan nain avábasá barano.
32 “E, agora, eu os entrego a Deus e à mensagem de sua graça que pode edificá-los e dar-lhes uma herança junto com todos que ele separou para si.
33 Téi ma siretin má báké maé ída mana nanin bantai siriva fi kori fi inka kama auí danasa rafi sinunu iyá uno.
33 “Jamais cobicei a prata, o ouro ou as roupas de alguém.
34 Máan tiyá umpo sireti afovasá ono, te siyampói minó danasinta uvádé teyan tiya iyá inká tesi mana yoran kéká ayaé iyá uno.
34 Vocês sabem que estas minhas mãos trabalharam para prover as minhas necessidades e as dos que estavam comigo.
35 Ákona yorarí uren ma ona i van kéká ma ayain inka siretin aní é uno. Bafan Yisasi ano ve oo fenté máan mi sikharen mino, ‘Ena vanta ma amin kékápin mi moéken avábá ban mifo ena finte ma varan kékápin ída avábá ban mino’ ma sikharé ein baya vá ovare me ineno.”
35 Fui exemplo constante de como podemos, com trabalho árduo, ajudar os necessitados, lembrando as palavras do Senhor Jesus: ‘Há bênção maior em dar que em receber’”.
36 Mai vaya kayo sian kíparen Pori aron durafúden mai nanin banta kayo vá amúken mino.
36 Quando Paulo terminou de falar, ajoelhou-se e orou com eles.
37 Máan turan mai kayo ano Porin o yafayóden ifí diyáken amónen mino.
37 Todos choraram muito enquanto se despediam dele com abraços e beijos.
38 Mai ma vetí ankan ma moéken arunaná barein maen mai ma Pori sen téin tiyafen ída evaráne sonan nono ma sein baya van mino. Máan turen béin aviren sipifin mo afaen mino.
38 O que mais os entristeceu foi ele ter dito que nunca mais o veriam. Então eles o acompanharam até o navio.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.