Atos 20

YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Mai ma ákonará asiviyá ein baya kayo ma mo kípavin maen Pori ano eyo iyampon kayo aran e átaru uvíkan betin ákona uantan baya siamíden mai oyampáké betí ankan me susu siantáden Masedoniá barafá oren mino.
1 Cessado o tumulto, Paulo mandou chamar os discípulos e, tendo-os encorajado, despediu-se e foi para a Macedônia.
2 Masedoniá barafin oriyan monó nanin banta ará ákona uantan baya e siamen oriyaren Kiriki varafin o unaven
2 Havendo atravessado aquelas terras, fortalecendo os discípulos com muitas exortações, dirigiu-se para a Grécia,
3 mairá kanú manaú biyontá o varen mai ráké Siriá barafá sipi varé orono van ein mifo ifá uren evaránen Masedoniá barafá oren mino. Mai fara va ino. Yutan banta kayo ano véin aruan purono van aúpá baya sian damuádiyain baya iníden mai van mi erikhá ein aintá evaránen oren mino.
3 onde se demorou três meses. Quando estava para embarcar rumo à Síria, houve uma conspiração por parte dos judeus contra ele. Então decidiu voltar pela Macedônia.
4 Oríkan ma véin má orein kéká maen Beriá banta Pirusin anin Sopaten má Tesaronaí káke vantá kan Aristakusin nú Sékundusin nú bá Debí baru ráke vantá kan Khaiusin má Timotin má inká Esiá bara fákena vantá kan Tikikasin nú Trofimusin nú bá ino.
4 Acompanharam-no Sópatro, de Bereia, filho de Pirro; Aristarco e Secundo, de Tessalônica; Gaio, de Derbe; Timóteo; e também Tíquico e Trófimo, da província da Ásia.
5 Mai vanta kayo ano aníen oren Troasí barurá o sive ukharen mino.
5 Estes nos precederam, ficando à nossa espera em Trôade.
6 O sive ukhá Firipaí barurá bákun Yisi Ída Van Bereti Ma Nan Omá Damú esantaví mai ráké sipifin e varé oriyákun dan manápá damú oriví mairá Troasí barurá betí ankan baintá orivé mai varurá mana uikirá baré uno.
6 Depois dos dias dos pães sem fermento, navegamos de Filipos e, em cinco dias, nos encontramos com eles em Trôade, onde passamos uma semana.
7 Baré esé araí in damú bereti kisi kisi é nano van monó nánin banta vá mana namun o átaru ukhékun Pori vaya sen oriyan evaránen inuran aúbanasí en mino. Mai fara va ino. Ena ákurái véi orinten pasin máan ten mino.
7 No primeiro dia da semana, nós nos reunimos a fim de partir o pão. Paulo, que pretendia viajar no dia seguinte, falava aos irmãos e prolongou a mensagem até a meia-noite.
8 Tari stori namumpin minó ano iyukhé tifékun maifin kokhon oon uruádan kiyaren mino.
8 Havia muitas lâmpadas no cenáculo onde estávamos reunidos.
9 Kiyákan mai namuni unduará Yutikusin ne sin pumara ano kumanten aun tókó iyan bákan Pori vaya sen oriyan baré in aunká baaren eraven barará ankamin banasi ano orun aviádaran maen mai fumara ano fúkaren mino.Yutikusin ma undua ráké eraven ankamein mino.|alt="Eutychus falls out of the window" src="cn02005B.tif" size="col" ref="Apo 20.9"
9 Um jovem, chamado Êutico, que estava sentado numa janela, adormecendo profundamente durante a prolongada mensagem de Paulo, vencido pelo sono, caiu do terceiro andar abaixo. Quando o levantaram, estava morto.
10 Máan tukhan Pori araven mai fumara orun dafayoriyan máa semí, “Ída fúken ayun para van mifo i vá akhokho van ono.”
10 Mas Paulo desceu, inclinou-se sobre ele e, abraçando-o, disse: — Não fiquem alvoroçados, pois ele está vivo.
11 Máa siren evaránen mai namumpin ódiven bereti un máden kisiren naren ayáká baya sen oriyan mo kakhen ákurasí íkan me onen oren mino.
11 Subindo de novo, Paulo partiu o pão e comeu. E lhes falou ainda muito tempo até o amanhecer. E, assim, partiu.
12 Orivíkan mumunan nanin banta ano mai fumara ayun para van ará kusin má amusin iyan aviren mo mápin kaen mino.
12 Então conduziram vivo o rapaz e sentiram-se grandemente confortados.
13 Pori ano Asosí baru ráke nan sipi e varanté uno siren barará oriyaimpin tetí ankan béin an uanté sipi varé Asosí barurá béin o ave é tiféuno.
13 Nós, porém, prosseguindo, embarcamos e navegamos para Assôs, onde devíamos receber Paulo, porque assim nos havia sido determinado, devendo ele ir por terra.
14 O ave ukhá ékun Pori onóbí ben má do aviré sipifin Mitiriní barufá oré tiféuno.
14 Quando se reuniu conosco em Assôs, nós o recebemos a bordo e fomos a Mitilene.
15 Ená damú Mitiriní baru ráke sipi varé Kiosí musó akhempá onóbé ená damú Samosí barurá onobé inká ená damú Miretusí barurá o uné tiféuno.Pori ma sipifin orein mino.|alt="going ahead on ship" src="C099.tif" size="col" ref="Apo 20.14"
15 Dali, navegando, no dia seguinte passamos diante de Quios. Levamos mais um dia até Samos e, um dia depois, chegamos a Mileto.
16 O unavékun Pori Esiá barafin manáa ayáká ída vano van Efesasí baru esantano van en mino. Para va ino. Aaí ma intí maé Kantá Aunan ma erein damú ída erikhantí ainé Yerusaremí barufá orono van en mino.
16 Paulo já tinha resolvido não aportar em Éfeso, pois não queria demorar-se na província da Ásia. Ele tinha pressa, pois queria, caso lhe fosse possível, passar o dia de Pentecostes em Jerusalém.
17 Máa siren Miretusí barurá báken Efesasí baru rákena Yisasini mumunan nanin bantai ánon banta kayo ano e onano van Pori vaya siádan oren mino.
17 De Mileto, Paulo enviou uma mensagem a Éfeso, pedindo aos presbíteros da igreja que se encontrassem com ele.
18 E siádan orin mai kéká ano eriyain má béi máa sen betin tiamemí, “Esé araí é ma Esiá barafin ereruna ráké tiren má anan bá oriyá bákuya senti sivútivá pefái afová ukha rono.
18 E, quando chegaram, Paulo lhes disse: — Vocês sabem como me conduzi entre vocês em todo o tempo, desde o primeiro dia em que entrei na província da Ásia,
19 Máan tukhein nan téi ifí pinté teyan maman bararasí uré Bafani yorarí iyákun maen manáa Yutan kéká ano séin tiruan purono siren moéken uman timiyaren mino.
19 servindo o Senhor com toda a humildade, com lágrimas e com as provações que me sobrevieram pelas ciladas dos judeus.
20 Tiretí ankan afová ukhe rono, siretin ayaen ma ará ákona uantan monó baya kayo ída mana áé umpo minó nanin banta avorá mai afova amiyá maé inká tiretin amápin e feré kuvé iyá mai yorarí é uno.
20 Vocês sabem que jamais deixei de anunciar o que fosse proveitoso e de ensinar isso a vocês publicamente e também de casa em casa,
21 Máan tiyá maé Yutan kayo vá Kiriki kayo vá tiamiyáké ará baéde Tiyarafenu vaípá orive vá tetisi Bafan Yisasintá mumunan ono sé tiamikhé uno.
21 testemunhando tanto a judeus como a gregos o arrependimento para com Deus e a fé em nosso Senhor Jesus Cristo.
22 “Máan tukhein nan mi saréa Kantá Aunani anunu vákuré Yerusaremí barufá oriyá umpo intéa yanasá ten timaniná afoká inten nafi mai séi ída afová ukhé uno.
22 E, agora, impelido pelo Espírito, vou para Jerusalém, não sabendo o que ali vai me acontecer,
23 Máan tukhen mifo minó barurá ma orerunafin mai Kantá Aunan mano sisimiyáken kákan uman má karavusi vá ano anan éin ave ukhen mino.
23 exceto que o Espírito Santo, de cidade em cidade, me assegura que prisões e sofrimentos estão à minha espera.
24 Máa siyan mifo ída se suu van iniyáké Bafan Yisasi ano ma simikhein doran dóan kípano van mi inikhé uno. Mai yoran mi Tiyarafenu ano ma vei sarisarifó ma evaránen tetin tivíkein mai kama vayan tian dákó onté uno.
24 Porém em nada considero a vida preciosa para mim mesmo, desde que eu complete a minha carreira e o ministério que recebi do Senhor Jesus para testemunhar o evangelho da graça de Deus.
25 “Máan tukhein nan mi séi afová iyákéi mai ma varu vaintá eúkiyá ma Tiyarafenui Yafisin aú pintena vaya kayo ma siamiyá eruna nanin banta finté mana ano ída evaráne séin tonan nono.
25 — E agora eu sei que todos vocês, em cujo meio passei pregando o Reino, não mais verão o meu rosto.
26 Máan tukhein nan mi siretin pinté ma mana ano o afeyoresí maé téi ída kanaí é mai uman barantéi saréa siretin avorá tian amá e uno.
26 Portanto, no dia de hoje testifico diante de vocês que estou limpo do sangue de todos,
27 Para vara seyo, Tiyarafenu ano ma siretin nan tiamesin ná afová en inino ma sikhá ein baya máa fefái minó tiamikhé uno.
27 porque jamais deixei de lhes anunciar todo o plano de Deus.
28 Máan tukhé umpo siretiyan kama e yafíare vá inká tiretin nan ma yafisino siren ma Kantá Aunan mano ma amikhein nanin banta kayo rasá kama e yafiseno. Tiyarafenu ano ma ve anini narefó ma miyaní uan beinaí ukhein mumunan nanin bantarasá sipisipirá ma yafisiyain kéká an de vá dafiseno.
28 Cuidem de vocês mesmos e de todo o rebanho no qual o Espírito Santo os colocou como bispos, para pastorearem a igreja de Deus, a qual ele comprou com o seu próprio sangue.
29 Téi ma orivékun maen manáa nanin banta ano afá iyan ma sirempin ereiní uven sipisipi kayo ma máden asuse ono van einí intéí téi afová ukhé uno.
29 Eu sei que, depois da minha partida, aparecerão no meio de vocês lobos vorazes, que não pouparão o rebanho.
30 Máan tiyantin tiretí aúbanáké manáa ano e mantaven pura yaná do vaéden kampun bayafó Yisasin bákurin nanin bantai inin máden asuse uren iyanen orinten mino.
30 E que até mesmo entre vocês se levantarão homens falando coisas pervertidas para arrastar os discípulos atrás de si.
31 Máan tinten mifo vá dafían ákona iyáke vá ovare me ineno. Kanú manaú orana aúpin mi ída sivíkan te sínu finté inúpá ákurá man o amé eriyaré uno.
31 Portanto, vigiem, lembrando que, durante três anos, noite e dia, não cessei de admoestar, com lágrimas, cada um de vocês.
32 Mai van mi saréa siretí ankan avián Tiyarafenui yafisimpin má béi ma sarisari ukhein baya aúpin má ma kaeruna mai ano vá tiretí ankani ará ákona uantiyá inti vá bení kantasí ukhein nanin banta ano ma o varan nain avábasá barano.
32 — Agora, pois, eu os entrego aos cuidados de Deus e à palavra da sua graça, que tem poder para edificá-los e dar herança entre todos os que são santificados.
33 Téi ma siretin má báké maé ída mana nanin bantai siriva fi kori fi inka kama auí danasa rafi sinunu iyá uno.
33 De ninguém cobicei prata, nem ouro, nem roupas;
34 Máan tiyá umpo sireti afovasá ono, te siyampói minó danasinta uvádé teyan tiya iyá inká tesi mana yoran kéká ayaé iyá uno.
34 vocês mesmos sabem que estas minhas mãos serviram para o que era necessário a mim e aos que estavam comigo.
35 Ákona yorarí uren ma ona i van kéká ma ayain inka siretin aní é uno. Bafan Yisasi ano ve oo fenté máan mi sikharen mino, ‘Ena vanta ma amin kékápin mi moéken avábá ban mifo ena finte ma varan kékápin ída avábá ban mino’ ma sikharé ein baya vá ovare me ineno.”
35 Em tudo tenho mostrado a vocês que, trabalhando assim, é preciso socorrer os necessitados e lembrar das palavras do próprio Senhor Jesus: “Mais bem-aventurado é dar do que receber.”
36 Mai vaya kayo sian kíparen Pori aron durafúden mai nanin banta kayo vá amúken mino.
36 Tendo dito isso, ajoelhando-se, Paulo orou com todos eles.
37 Máan turan mai kayo ano Porin o yafayóden ifí diyáken amónen mino.
37 Então houve grande pranto entre todos, e, abraçando Paulo, o beijavam,
38 Mai ma vetí ankan ma moéken arunaná barein maen mai ma Pori sen téin tiyafen ída evaráne sonan nono ma sein baya van mino. Máan turen béin aviren sipifin mo afaen mino.
38 entristecidos especialmente pela palavra que ele tinha dito: que não mais veriam o seu rosto. E eles o acompanharam até o navio.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.