Atos 17
YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs VC
1 Porin nú Sairasin nú ma Amfiporisí baru vá Aporoniá baru vápin ma onóben maen Tesaroniká barurá oríkan mai varurá mana Yutan kayoi monó átaru namun baren mino.
1 Passaram por Anfípolis e Apolônia e chegaram a Tessalônica, onde havia uma sinagoga de judeus.
2 Bákan Pori ve avúavá baren monó átaru namumpin ódiven kanú manaú Sabati yamú Tiyarafenui vompon dóki fintena vaya vanasi vá tiren iniyaren mino.
2 Paulo dirigiu-se a eles, segundo o seu costume, e por três sábados disputou com eles.
3 Máan tiyáken maen Tiyarafenu ano ma aní ukhein banta ma uman baren púaren ma furin pinté orun mantanten ne ma vompon dóki ano sikhá ein mai Yisasi ino. Béin mi Tiyarafenu ano aní ukhein bantan báká beni vayan tian dákó iyá uno sen beni ana vaya siamen mino.
3 Explicava e demonstrava, à base das Escrituras, que era necessário que Cristo padecesse e ressurgisse dos mortos. E este Cristo é Jesus que eu vos anuncio.
4 Máa síkan iniren manáa Yutan kéká bá kokhon ná Kiriki kéká ma Tiyarafenu van periyain kayo vá inká manáa ánon nanin kayo vá ano Pori ma siamein baya van mumunan iyáken békan ánain dakhafen mino.
4 Alguns deles creram e associaram-se a Paulo e Silas, como também uma grande multidão de prosélitos gentios, e não poucas mulheres de destaque.
5 Máan tiyaimpin manáa Yutan kayo ano ará uman daantáden Porin nú Sairasin nú arintin purino van átaru varurá ma aau vanta kéká ma vain má kokhon nanin banta vá iyanuádaren mai kayo arapiníen mino. Máan tíkan Yasonin ne sin banta amá ona mo varákuren Porin nú Sairasin nú o aviré banasi vaintá merano van mo yosen mino.
5 Os judeus, tomados de inveja, ajuntaram alguns homens da plebe e com esta gente amotinaram a cidade. Assaltaram a casa de Jasão, procurando-os para os entregar ao povo.
6 Dosíkan míkanan ída vaimpin bádiyáken Yasonin má manáa mumunan afá aváeyan má do yarifen baru ánon banta kayo avorá mo khaúden oovaren temí, “Ma vanta kayo anon minó akhempá nóken aau maman dákó iyain bákan taréa ma varufin e van mino.
6 Mas como não os achassem, arrastaram Jasão e alguns irmãos à presença dos magistrados, clamando: Estes homens amotinam todo o mundo. Estão agora aqui! E Jasão os acolheu!
7 Máan tiyan mi Yasoni anon betin avían be amápin kain báken mai kéká ano Sisani vaya yurafúden ena Yisasin ne sin banta van kin ban mino sen banasi siamiyaren mino.”
7 Todos eles contrariam os decretos de César, proclamando outro rei: Jesus.
8 Máa síkan mai varu fintena nanin banta vá ánon banta kayo vá ano ma mai vaya iniren amino iyáken kokhon ineine en mino.
8 Assim excitavam o povo e os magistrados.
9 Mai vaya iníden ánon banta kayo ano síkan Yasonin má mai ma fáken erein kéká bá ano kó miyaní uran betin ampiantan oren mino.
9 E só depois de receberem uma caução de Jasão e dos outros é que os deixaram ir.
10 O vákan ma inuraní iyain má monó afá aváeyan mano Porin nú Sairasin nú tiantan Beriá barufá onóben Yutan kayoi monó átaru namun ma vaípá oren mino.
10 Logo que se fez noite, os irmãos enviaram Paulo e Silas para Beréia. Quando ali chegaram, entraram na sinagoga dos judeus.
11 Beriá barurá ma vain Yutan kayo ano Tesaronaiká barurá ma vain Yutan kayoi avúavá esantakhen pasen Porin nú Sairasin nú ano ma siamein baya kayo iníden amusin iyáken Tiyarafenui vompon dóki fintena ena ena yamú dankáden maen daíden mai ma siyain baya furá tiyan nafino van oniyaren mino.
11 Estes eram mais nobres do que os de Tessalônica e receberam a palavra com ansioso desejo, indagando todos os dias, nas Escrituras, se essas coisas eram de fato assim.
12 Ódaren Yutan kéká pintena kokhon ná nanin banta vá manáa aví ma vain Kiriki nanin kayo vá kokhon Kiriki vanta vá ano mumunan en mino.
12 Muitos deles creram, como também muitas mulheres gregas da aristocracia, e não poucos homens.
13 Mumunan iyákan Pori ano Tiyarafenui vaya ma Beriá barurá banasi siamiyain baya Tesaronaiká baru ráke Yutan kayo ano iníden oren mai varurá o vanasi iyanuádaren arápiní íkan betin máden intanen asuse en mino.
13 Mas os judeus de Tessalônica, sabendo que também em Beréia tinha sido pregada por Paulo a palavra de Deus, foram para lá agitar e sublevar o povo.
14 Máan tiyaimpin monó afá aváeyan mano Porin tiantan un non akhempá aravuvíkan Sairasin nú Timotin nú Beriá barurá para varen mino.
14 Então os irmãos fizeram que Paulo se retirasse e fosse até o mar, ao passo que Silas e Timóteo ficaram ali.
15 Manáa mumunan banta kayo ano Porin aviren morun Atení barurá afa uren orun baránen édiyákan Sairasin nú Timotin nusá tiamesin ainen téi varunará erino sen Pori mai vanta kayo siamen mino.
15 Os que conduziam Paulo levaram-no até Atenas. De lá voltaram e transmitiram para Silas e Timóteo a ordem de que fossem ter com ele o mais cedo possível.
16 Pori ma Atensí barurá Sairasin nú Timotin nú ave ukhen ma onákan maen kampun ayarafenu kayoi aman manon minó akhempá bákan ódaren ará namuen mino.
16 Enquanto Paulo os esperava em Atenas, à vista da cidade entregue à idolatria, o seu coração enchia-se de amargura.
17 Máan tukhan Pori ano Yutan kékái monó átaru namumpin oriven Yutan kayo vá ena anan nanin banta vá ano ma Tiyarafenu van péden bentá monó tiyain kéká bá mai vaya sian puntariyan inká ena ena yamú átaru varurá oriven mairá ma o átaru ein nanin banta vá baya siyan iyaren mino.
17 Disputava na sinagoga com os judeus e prosélitos, e todos os dias, na praça, com os que ali se encontravam.
18 Máan tiyákan manáa Epikuriani vá Sitoiki vái ineine ma yakhafiyain afova vanta kayo ano Porin má ákonaen baya fóké asive asive iyákan manáa ano semí, “Ma ma vaya uvaren noin banta ano nái yaná bayá teno vara fino.” Máa sen ina íkan manáa ano siyáken, “Ena varu fáke ayarafenu kayoi vayan tiyanten mino.” Para va ino Pori ano Yisasini kama vaya vá púkaren ma evaránen orun mantakheí pákena vaya kayon tian dákó uan amiyan mino.
18 Alguns filósofos epicureus e estóicos conversaram com ele. Diziam uns: Que quer dizer esse tagarela? Outros: Parece que é pregador de novos deuses. Pois lhes anunciava Jesus e a Ressurreição.
19 Máa siren béin do aviren kó inin kayo van ma Ariopakhusi e siyain kéká baintá mo khaúden inaemí, “Éi ma auyen baya ma vanasifin tian dákó uan amiyaona kaná beni ana sian amá esirá inétifante rafuno.
19 Tomaram-no consigo e levaram-no ao Areópago, e lhe perguntaram: Podemos saber que nova doutrina é essa que pregas?
20 Éi ma siyaona vaya ma inétifékun maen auyen avúavákái siyan ná mai van mi éi mai vaya ana sian amá esí inétifano van muno.”
20 Pois o que nos trazes aos ouvidos nos parece muito estranho. Queremos saber o que vem a ser isso.
21 Atensí nanin banta vá ena fáke kéká ma mai varufin e vain kayo vá ano ída mana yorarí inton ena ena yamú auyen baya vá ineine vá ma yákó iyain mai vaya kayo ana siren daídiyan iniyaren mino.
21 Ora {como se sabe}, todos os atenienses e os forasteiros que ali se fixaram não se ocupavam de outra coisa senão a de dizer ou de ouvir as últimas novidades.
22 Máan tiyan maen Areopakusí kéká aúbaná Pori orun mantaven máa semí, “Atensí banta kayo oe, séi onékuya siretí ankan ákona e ara ara avúavá póké monosí iya ono.
22 Paulo, em pé no meio do Areópago, disse: Homens de Atenas, em tudo vos vejo muitíssimo religiosos.
23 Para vara seyo, séi ma eúkiyá tireti ma monosí uantiyaona yanasinta ma avóbé é oniyaré maé mana íkun uan amin onámaná ma kará nará urantá ma onékun maen Ída Afová Ukhé Tiferuna Ayarafenu ina ino seya vompon uvantaré enái mai ma ída afová ukhe ma monosí uantiyá eona mai saréa siretin tian amá uan amenté uno.Ída Afová Ukhein Ayarafenui arata ino.|alt="the altar to an unknown god" src="cn01998B.TIF" size="col" ref="Apo 17.23"
23 Percorrendo a cidade e considerando os monumentos do vosso culto, encontrei também um altar com esta inscrição: A um Deus desconhecido. O que adorais sem o conhecer, eu vo-lo anuncio!
24 “Ma vara vá mai aúpin ma vain danasinta ma uvantein Tiyarafenu mai inaru vá bara vaí Bafan mi váken ída varará banta ano ma uvantein monó namun kayofin báé iyan mino.
24 O Deus, que fez o mundo e tudo o que nele há, é o Senhor do céu e da terra, e não habita em templos feitos por mãos humanas.
25 Máan tukhen béi ída mana yana san o afasí ukhantí teti varará banta ano véin ayaó tifantéuno. Para vara seyo, veyantái minó danasinta vá aunan má banasi amé iyan mino.
25 Nem é servido por mãos de homens, como se necessitasse de alguma coisa, porque é ele quem dá a todos a vida, a respiração e todas as coisas.
26 Ma varafin banasi víkakhen bano van béi mana vanta finté uaren ara ara nanin banta yákó uádaren betin ma avían kain nain damú bá baru vá puntáden aní urú en mino.
26 Ele fez nascer de um só homem todo o gênero humano, para que habitasse sobre toda a face da terra. Fixou aos povos os tempos e os limites da sua habitação.
27 Tiyarafenu ma mai avúavasí ein mai vanasi ano véin nan dosen oriyan o oman dákó ino siren máanten mifo véi ída setin me ampiren nentá ban mino.
27 Tudo isso para que procurem a Deus e se esforcem por encontrá-lo como que às apalpadelas, pois na verdade ele não está longe de cada um de nós.
28 Para vara seyo, véin mái manafin báké baré aruvé iyá tifékun mai van mi siretí ankani afova vanta kayo ano sikharé ikái vetin anavasin mi setí ankan bá tiféuno.
28 Porque é nele que temos a vida, o movimento e o ser, como até alguns dos vossos poetas disseram: Nós somos também de sua raça...
29 Máan tukhái Tiyarafenu anavasin ma vá tiferuna ano ída vá Tiyarafenu van kori siriva onámaná an dakhen ne será barará banta ano ma ayan póké uvaman kain danáká inin onan kaó tifano.
29 Se, pois, somos da raça de Deus, não devemos pensar que a divindade é semelhante ao ouro, à prata ou à pedra lavrada por arte e gênio dos homens.
30 Pefá banasi ano mai avúava sinta ída afová ukhen bariyan maen Tiyarafenu ano ifá uantiyaren mifo saréa minó akhempá ma vain nanin banta ano ará baerano van béi ákonaen baya siamiyan mino.
30 Deus, porém, não levando em conta os tempos da ignorância, convida agora a todos os homens de todos os lugares a se arrependerem.
31 Para vara seyo, véi ma maná damú puntákein avuávápó bara yaimino van ma aní uran baré ein banta mai minó nanin banta ano ódaren pura ino sino van mai vanta ano ma fúkaréin purin pinte véin orun avían mantakhen mino.”
31 Porquanto fixou o dia em que há de julgar o mundo com justiça, pelo ministério de um homem que para isso destinou. Para todos deu como garantia disso o fato de tê-lo ressuscitado dentre os mortos.
32 Máa siran purin nanin banta ma orun mantan baya ma sian dákó iyain nan manáa kéká ano inian kaumpan uren kakhirun ariyan mifo manáa ano semí, “Éi mai vaya evaráne sesí inétifano van muno.”
32 Quando o ouviram falar de ressurreição dos mortos, uns zombavam e outros diziam: A respeito disso te ouviremos outra vez.
33 Máa siran kó inin banta kéká Pori me ampiren oren mino.
33 Assim saiu Paulo do meio deles.
34 Pori ma siamein bayará manáa nanin banta ano véin dakhafen mumunan en mino. Mai ma mumunan ein kékápin mana Ariopakhusi fintena vanta Dionisiasin má inká ena Damarisin ne sin nanin má manáa nanin banta vái varen mino.
34 Todavia, alguns homens aderiram a ele e creram: entre eles, Dionísio, o areopagita, e uma mulher chamada Dâmaris; e com eles ainda outros.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 17, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.