Atos 16

YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Pori ano Debé barurá onóben mai ráké Ristará barufin oríkan maifin mana mumunan banta Timotin ne sin be anóe Yutan nanin báken mumunan iyain maen be afóe Kiriki vantan baren mino.
1 Chegou a Derbe e depois a Listra. Havia ali um discípulo, chamado Timóteo, filho de uma judia cristã, mas de pai grego,
2 Ristaráké bá Aikoniamú baru rákena vá monó afá aváeyan mano véin kákantá amo siyan mino.
2 que gozava de ótima reputação junto dos irmãos de Listra e de Icônio.
3 Porini anunu ano Timotin aviré orono siren béin au khaen mino. Para vara seyo, mai akhempá ma vain Yutan kayo ano afovaí ukhan ben afóe Kiriki vantan bain bákan mino.
3 Paulo quis que ele fosse em sua companhia. Ao tomá-lo consigo, circuncidou-o, por causa dos judeus daqueles lugares, pois todos sabiam que o seu pai era grego.
4 Máan turen Pori mai kéká bá minó barurá oriven mai ma Yisasini mumunan nanin bantai ánon banta kayo vá aposeri kayo vá ano ma Yerusaremí ma sian ákona ein baya e siamen oriyáken temí, “Ma vaya inire vá dakhafono.”
4 Nas cidades pelas quais passavam, ensinavam que observassem as decisões que haviam sido tomadas pelos apóstolos e anciãos em Jerusalém.
5 Máa sen ákona uantan baya mumunan nanin banta siamiyan mai kéká ano mo ákona iyan maen ena ena mumunan nanin banta e asotú iyan mo kokhoníen mino.
5 Assim as igrejas eram confirmadas na fé, e cresciam em número dia a dia.
6 Kantá Aunan mano vetin nan ída vá Esiá barafá mo monó baya siameno siren airo ananí uantiyaimpin Pori má bei kéká bá ano Kaesiá bara vá Firikhiá baravái minó akhempá orera uven monó baya siamen mino.
6 Atravessando em seguida a Frígia e a província da Galácia, foram impedidos pelo Espírito Santo de anunciar a palavra de Deus na {província da} Ásia.
7 Oriyaren Misiá bara akhempá ma onóben Bitiniá barafá orono van íkan maen Yisasini Aunan mano ída vá orono sen mino.
7 Ao chegarem aos confins da Mísia, tencionavam seguir para a Bitínia, mas o Espírito de Jesus não o permitiu.
8 Máa siyaimpin Misiá bara esanten Troasí barafá araven mino.
8 Depois de haverem atravessado rapidamente a Mísia, desceram a Trôade.
9 Mai inuran Porin auu vaédan Masedoniá bara fáké mana vanta ano mantakhen Porin ákonaen ariyan temí, “Ma ufá ekháde Masedoniá erive vá tiya ono.”
9 De noite, Paulo teve uma visão: um macedônio, em pé, diante dele, lhe rogava: Passa à Macedônia, e vem em nosso auxílio!
10 Porin ma auu vaédan ma ódará maé mai varafá mo vanasi siamino van mi setin tariyan mino siré Masedoniá barafá orono van útaé tiféuno.
10 Assim que teve essa visão, procuramos partir para a Macedônia, certos de que Deus nos chamava a pregar-lhes o Evangelho.
11 Máa siré Troasíké mana sipifin kumamé un nompin Samotresí barafá puntádé onóbé ená damú Neaporisí barurá o uné tiféuno.
11 Embarcados em Trôade, fomos diretamente à Samotrácia e no outro dia a Neápolis;
12 Mai varu me ampiré maé pefá ma Romu ano Masedoniai varafin kákan baru vaimpin ma mo varuí ma ukhá ein Firipaí barurá manáa yamú o varé tiféuno.
12 e dali a Filipos, que é a cidade principal daquele distrito da Macedônia, uma colônia {romana}. Nesta cidade nos detivemos por alguns dias.
13 O varé Sabati yamú mai kákan baru me ampé aravuaré mana non akhempá timúkó tifano van oriyá onékun anasi kéká átaru ukháí mai nanin kayo vá o khumamé monó baya siamé tiféuno.
13 No sábado, saímos fora da porta para junto do rio, onde pensávamos haver lugar de oração. Aí nos assentamos e falávamos às mulheres que se haviam reunido.
14 Mai nanin kayo fintena mana Taiatairá baru rákena nanin Ridian ne sin báken béi nararé davaráe kayo kain bákan miyaní iyain ban maen béi Tiyarafenurá monó tiyain baréin Bafan mano ven aú ona yiran Pori ma kama vaya sein mai vaya máa inen mino.
14 Uma mulher, chamada Lídia, da cidade dos tiatirenos, vendedora de púrpura, temente a Deus, nos escutava. O Senhor abriu-lhe o coração, para atender às coisas que Paulo dizia.
15 Iniren Ridian má bei kéká bá ma monó non péden maen temí, “Ten nan ma Bafantá mumunan iyan mino ma se siretí ankan iniyante mae ereya sen timápin o vano,” sen tetin ínanen taren mino.
15 Foi batizada juntamente com a sua família e fez-nos este pedido: Se julgais que tenho fé no Senhor, entrai em minha casa e ficai comigo. E obrigou-nos a isso.
16 Maná damú amúkin barurá orono van oriyaré é tifékun mana miyan ída van doran arinta namu aunan mano véin pákakhan ínaimpá ma erin nain danáká sakhanampa vaya siran maen beni yafisin kayo ano kákan miyan bariyain baré íká béin má o fóké uno.
16 Certo dia, quando íamos à oração, eis que nos veio ao encontro uma moça escrava que tinha o espírito de Pitão, a qual com as suas adivinhações dava muito lucro a seus senhores.
17 Pori ma setin má oriyan maen mai arinta ano sínain dakhafen eriyáken oovararen temí, “Ma vanta kayo maen Dan Bain Tiyarafenui yoran banta kékái váken para van aunan baran aa ma orikhein bayan tiamiyan mino.”
17 Pondo-se a seguir a Paulo e a nós, gritava: Estes homens são servos do Deus Altíssimo, que vos anunciam o caminho da salvação.
18 Mai arinta ano ena ena máa sen oriyan baré íkan maná damú Pori iníkan aí pefe iyaimpin béi yo vaéaren mai aunan tianten temí, “Yisasi Karaisin avíká éi mai arinta me ampire orono,” síkan esé ana mai aunan mano mai arinta me ampiren oren mino.Porin nú Sairasin nú ma karavusifin bain mino.|alt="Paul and Silas in prison" src="cn01988b.tif" size="col" ref="Apo 16.18"
18 Repetiu isto por muitos dias. Por fim, Paulo enfadou-se. Voltou-se para ela e disse ao espírito: Ordeno-te em nome de Jesus Cristo que saias dela. E na mesma hora ele saiu.
19 Orivin mai arintai yafisin kayo ano onákan betí ankan ma moní bariyaré ein ída aaí iyaimpin mai kayo ano Porin nú Sairasin nú pákaren do yarifen átaru varurá ayafa vanta kayo avorá mo khaen mino.
19 Vendo seus amos que se lhes esvaecera a esperança do lucro, pegaram Paulo e Silas e levaram-nos ao foro, à presença das autoridades.
20 Békanan darifen baya ma yaimin banta kéká avorá mo khaúden máa sen tiamemí, “Ma Yutan bantá kan mi váken ma varufin uman maman dákó en asuse iyan mino.
20 Em seguida, apresentaram-nos aos magistrados, acusando: Estes homens são judeus; amotinam a nossa cidade.
21 Békanan manoi Romui varafá ma are ukhein avúavá maman dákó uren banasi afova amiyan mino.”
21 E pregam um modo de vida que nós, romanos, não podemos admitir nem seguir.
22 Máa síkan banasi o átaru uven Porin nú Sairasin nú ákonaen asen aufin baya siyaimpin baya yaimin banta kayo ano síkan békani auí daná do vararó uan karúdaren dafiyó ankamen mino.
22 O povo insurgiu-se contra eles. Os magistrados mandaram arrancar-lhes as vestes para açoitá-los com varas.
23 Békanan ma yafiyó namu ankamirí uren maen aviren mo karavusifin karúdaren karavusi namuntá ma yafisin banta van ákona e vá békantá dafiseno sen tiamen mino.
23 Depois de lhes terem feito muitas chagas, meteram-nos na prisão, mandando ao carcereiro que os guardasse com segurança.
24 Máa síkan mai vaya iniren mai namuntá ma yafisin banta ano vékan aviren mai namumpin ma aúbaná bain karafarampin mun kaúden daa khaeádan békan arantantá kaúden damen mino.
24 Este, conforme a ordem recebida, meteu-os na prisão inferior e prendeu-lhes os pés ao cepo.
25 Máan turan báken inuran aúbaná Porin nú Sairasi nú ano Tiyarafenurá amúkiyáken í diyan ena karavusi kéká ano iniyaren mino.
25 Pela meia-noite, Paulo e Silas rezavam e cantavam um hino a Deus, e os prisioneiros os escutavam.
26 Iniyaré íkan anú deiníen kákantá bara kaya iyain má mai mái namádan kayo kaya iyain má manádá ona yiven orera íkan minó karavusi ayan arantantákena seni anan útufen oreraen mino.
26 Subitamente, sentiu-se um terremoto tão grande que se abalaram até os fundamentos do cárcere. Abriram-se logo todas as portas e soltaram-se as algemas de todos.
27 Máan tiyain má mai namuntá ma yafíká ein piripo vanta ano orun mantaven onákan ona yiven orera ukhan inka karavusi kéká karan oren mino siren bei vaenati orun danú aren beyantá beyan arono van en mino.
27 Acordou o carcereiro e, vendo abertas as portas do cárcere, supôs que os presos haviam fugido. Tirou da espada e queria matar-se.
28 Arono van íkan Pori avádóden oovararen temí, “Minó ano ída kharan orera ukhé tifé umpo ída vá eyantá arono.”
28 Mas Paulo bradou em alta voz: Não te faças nenhum mal, pois estamos todos aqui.
29 Máa síkan mai firipo vanta ano oon ure ereno sen oovariyan tavaen Porin nú Sairasin nú ma vain karafarampin ódiven akhokho ano avinantan diyaimpin békan baintá un baren aron kanan daféden matimen mino.
29 Então o carcereiro pediu luz, entrou e lançou-se trêmulo aos pés de Paulo e Silas.
30 Máan turen békanan aviren barufá morun kaúden inaemí, “Kákan bantá kan noe, inte avúavasá urékun ná Tiyarafenu ano evaránen tiviranten nafino.”
30 Depois os conduziu para fora e perguntou-lhes: Senhores, que devo fazer para me salvar?
31 Máa síkan békan mano véin evaránen tiamemí, “Bafan Yisasintá ma mumunan esin maen mi éi má ei kéká bá evaránen aviranten mino.”
31 Disseram-lhe: Crê no Senhor Jesus e serás salvo, tu e tua família.
32 Máa siren Bafani vaya mai vanta vá be amápin ma varé ein kéká bá tiamen mino.
32 Anunciaram-lhe a palavra de Deus, a ele e a todos os que estavam em sua casa.
33 Mai inuran mai áaurá anan mai firipo vanta ano Porin nú Sairasin nú aviren namon mo sesé uantádan béin má bei kéká bá monó non péanten mino.
33 Então, naquela mesma hora da noite, ele cuidou deles e lavou-lhes as chagas. Imediatamente foi batizado, ele e toda a sua família.
34 Máan turan mai firipo vanta ano Porin nú Sairasin nú aviren be amápin mo khaúden kákan dunan táden amin niyákan béi má minó bei kéká bá ma Tiyarafenurá mumunan ein nan béin aúpin amusin bíken mino.
34 Em seguida, ele os fez subir para sua casa, pôs-lhes a mesa e alegrou-se com toda a sua casa por haver crido em Deus.
35 Máan turen bákan kakhen ákurasí iyain má baya yaimin banta kayo ano vetíi firipo kéká tiantan mai ma karavusi namuntá ma yafíká ein banta mo siamemí, “Maí kan banta karavusi finte útúantesin orino.”
35 Quando amanheceu, os magistrados mandaram os lictores dizer: Solta esses homens.
36 Máa síkan mai firipo vanta ano Porin tiamemí, “Baya ma yaimin kéká ano siré kanan karavusi fintena vá utúantano sen mifo vá tirékan ará kusin masá orono.”
36 O carcereiro transmitiu essa mensagem a Paulo: Os magistrados mandaram-me dizer que vos ponha em liberdade. Saí, pois, e ide em paz.
37 Máa síkan Pori mai firipo kéká máa sen tiamemí, “Berasan Romúke vantan bákun ída kamaen kó tiren ana afováin banasi avorá dafiyó tinkáden karavusifin kaí baréékun aúpáké ma sisintano van iyain mai ída kama ukhen mifo mo sesin mai vanta kayo eriven e sivían kaintisá aravono.”
37 Mas Paulo replicou: Sem nenhum julgamento nos açoitaram publicamente, a nós que somos cidadãos romanos, e meteram-nos no cárcere, e agora nos lançam fora ocultamente... Não há de ser assim! Mas venham e soltem-nos pessoalmente!
38 Máa sen tiamíkan mai firipo kéká ano Porini vaya varen mo vaya yaimin banta kéká tiamíkan iníden Porin nú Sairasin nú Romú bantá kan baré íkan mai van akhokho van en mino.
38 Os lictores deram parte dessas palavras aos magistrados. Estes temeram, ao ouvir dizer que eram romanos.
39 Akhokho van uren baya yaimin banta kayo ano karavusi namumpin oriven mo sirun noe siren Porin nú Sairasin nú do aviren barufá morun kaúden mai varu me ampiren orino van míkanan tianten mino.
39 Foram e lhes falaram brandamente. Pedindo desculpas, rogavam-lhes que se retirassem da cidade.
40 Karavusi namun ma me ampiren Ridian amápin oren mo monó afá aváeyan ákona uantan baya siamíden békan mai varu me ampiren oren mino.
40 Saindo do cárcere, entraram em casa de Lídia, onde reviram e consolaram os irmãos. Depois partiram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.