Atos 15
YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs NTLH
1 Yudiá kena manáa vanta kayo ano Antiokí araven morun monó nanin banta kayo araíen afova amiyan temí, “Tiretí ankan ma Mosesini avúavá ída yakhafe siretí au ma ída kavesin maen Tiyarafenu ano ída kanaíen tiretí ankan evaránen aviranten mino.”
1 Alguns homens foram da região da Judeia para a cidade de Antioquia e começaram a ensinar aos irmãos que eles não poderiam ser salvos se não fossem circuncidados , como manda a Lei de Moisés.
2 Máan ma siyain baya van Pori nú Banabasi nú mai vanta kéká bá asiven mino. Máan tiyan monó nanin banta ano vaya sian damuaren Porin nú Banabasin nú bá inká ena mumunan banta kayo vá aní uren Yerusaremí ma vain aposeri kayo vá inká monó doran banta kayo vá mai vaya mo funtarano van Yerusaremí tiantan oren mino.
2 Paulo e Barnabé não concordaram e tiveram uma discussão muito forte com eles a respeito disso. Aí foi resolvido que Paulo e Barnabé e mais alguns irmãos fossem para Jerusalém, a fim de estudar esse assunto com os apóstolos e os presbíteros da igreja.
3 Monó nanin banta kayo ano vetí ankan tiantan oriyáken Fonisiá bara vá Sameriá bara vá aúbanapin ma vain kéká afova amiyáken temí, “Tiyarafenu ano ena anan nanin banta kayo ará baéden aviren mino,” síkan maí kan barufin ma mumunan nanin banta vain mano mai vaya iniren amusin en mino.
3 Então a igreja de Antioquia mandou que eles fossem. Eles passaram pelas regiões da Fenícia e da Samaria, contando como os não judeus estavam se convertendo a Deus. E todos os irmãos ficaram muito alegres com essa notícia.
4 Betí ankan Yerusaremí onóbíkan mumunan nanin banta kéká bá baya varen orin banta kayo vá monó doran banta kayo vá ano amusin uren Porin nú Banabasin nú aviren mo khain Tiyarafenu ano ma vékanan ayantá ma varein danasinta vetí ankan tiamen mino.
4 Quando chegaram a Jerusalém, foram recebidos pela igreja, pelos apóstolos e pelos presbíteros e lhes contaram tudo o que Deus havia feito por meio deles.
5 Máa síkan Farasisi kéká pintena manáa mumunan banta kayo ano orun mantaven temí, “Ena anan banta kayo ano ma setí ankampin ma e ferano van inti vá betin au kare Mosesini man baya siamesin ná mai ánain dakhafino.”
5 Mas alguns membros do partido dos fariseus que também haviam crido se levantaram e disseram: — Os não judeus têm de ser circuncidados e têm de obedecer à Lei de Moisés.
6 Máa síkan baya varen orin banta kayo vá monó doran banta kayo vá ano mai vaya funtarano van átaru en mino.
6 Então os apóstolos e os presbíteros se reuniram para estudar o assunto.
7 Átaru uven betí ankan kokhon ná baya sirákan Pita e mantaven betí ankan tiamemí, “Tifá tiváeyan noe, siretí ankan afová ukha ono fefái Tiyarafenu ano siretimpin doran daíden téin aní iyáken ena anan nanin banta kayo ano vá kama vaya sen too fentena iniren ná mumunan ino sikhen mino.
7 Depois de muita discussão, Pedro se levantou e disse: — Meus irmãos, vocês sabem que há muito tempo Deus me escolheu entre vocês para anunciar o
8 Tiyarafenu ano minó nanin banta kayoi ará afová uren kana van mino siyáken Kantá Aunan tetí ankan ma simeiníen betí ankan amiyan mino.
8 E Deus, que conhece o coração de todos, mostrou que aceita os não judeus, pois deu o Espírito Santo também a eles, assim como tinha dado a nós.
9 Béi ída setí ankan ena avúavasíen betí ankan ena avúavasíen iyan mino. Betí ankan béintá mumunan íkan mai mumunan manon betin aní íkan mi véin avorá maman avusese iyan mino.
9 Deus não fez nenhuma diferença entre nós e eles; ele perdoou os pecados deles porque eles creram.
10 Máan tukhen mifo fará tinafu siráo fi seti safu mai ída kanaí é bararen uman kayo mamariyá monó nanin banta amempin kuviyáké Tiyarafenun akhenóka uan oniya rafono.
10 Então por que é que vocês estão querendo pôr Deus à prova, colocando uma carga nas costas dos que agora estão crendo? E essa carga nem nós nem os nossos antepassados pudemos carregar.
11 Bafan Yisasin ano ma sarisari ukhein nará mumunan ékun ná mai vanta kayo ma evaránen avireiníen ná Tiyarafenu ano setí ankan má evaránen tivirano.”
11 Pelo contrário, por meio da graça do Senhor Jesus, nós, judeus, cremos e somos salvos do mesmo modo que os não judeus.
12 Pita máa sirákan mai ma átaru ukhen baré ein banta kayo ano ída mana vaya sinton Banabasin nú Porin núi vaya átaren amiren inikhan Tiyarafenu ano ma vékan pinté uaren ma enará ukhein ákona vá aní danasinta vá ma ena anan nanin banta aúbaná ma mantaré ein nan tiamen mino.
12 Então todos os que estavam ali ficaram calados e escutaram Barnabé e Paulo contarem todos os milagres e maravilhas que Deus tinha feito por meio deles entre os não judeus.
13 Békanan baya sian kíparan Yemisi máa semí, “Tifá tiváeyan noe, senti vaya vá ineno.
13 Quando eles terminaram de falar, Tiago disse: — Meus irmãos, escutem!
14 Tiyarafenu ano ena anan bantafin oriven betí ankan avían bei kékasí ono van iyákan pefái Saimoni ano setí ankan tisimikhen mino.
14 Simão acabou de explicar como Deus primeiro mostrou o seu cuidado pelos não judeus, escolhendo do meio deles um povo que seria dele.
15 Sakhanampa vanta kayo ano ma uvamádan baré ein bompon má dere ano manaí ukhen mino. Mai vompon mano máan mi sikhen mino.
15 As palavras dos profetas estão bem de acordo com isso, pois as Escrituras Sagradas dizem:
16 ‘Ínaimpáké téi ovaráne erivé
16 “Depois disso eu voltarei — diz o Senhor — e construirei de novo o reino de Davi, que é como uma casa que caiu. Juntarei de novo os pedaços dela e tornarei a levantá-la.
17 manáa vanta ma me á inain kéká anon Bafan nan dosintin
17 Assim todas as outras pessoas, todos os outros povos que eu chamei para serem meus, vão procurar conhecer o Senhor. Assim diz o Senhor,
18 Pefa suron mi ma yanasinta ma afokáin nain baya sikhan afová ukharen mino.’
18 que anunciou essas coisas desde os tempos antigos.”
19 “Máan tukhen mifo séi ma iniyarúna setí ankan ída vá ena anan banta kayo ano ma ará baéden Tiyarafenu vaípá oriyain uman ameno.
19 E Tiago continuou: — A minha opinião é esta: eu acho que não devemos atrapalhar os não judeus que estão se convertendo a Deus.
20 Erí tetí ankan mana vompon uvamádékun betí ankan baípá orintí betí tiamiyáké ída vá kampun ayarafenuntá ma íkun uran dunan barano seno. Mai avúavasí ma uran dunan mano Tiyarafenu avorá painí ukhen mino será inká betí ankan nan ída vá ena nanin banta kayo vá banasiíin avúavá barano será inka ída vá banta kayo ano ma amempin anan damuren ariyain tafúna kayo ne vá nare ma fara vain tafúna kayo ída vá nano sé tian amé tifano.
20 Penso que devemos escrever a eles uma carta, dizendo que não comam a carne de animais que foram oferecidos em sacrifício aos ídolos, que não pratiquem imoralidade sexual, que não comam a carne de nenhum animal que tenha sido estrangulado e que não comam sangue.
21 Para vara seyo, fefá ma eriyan taréa ma eman kanaí iyain minó barufá ma Yutan kayoi monó átaru namun ma vaimpin Mosesini man baya ena ena Sabati yamú tiamiyan inikhen mino.”
21 Pois, desde os tempos antigos, a Lei de Moisés tem sido lida todos os sábados nas sinagogas , e as suas palavras são anunciadas em todas as cidades.
22 Máa siren aposeri kayo vá Yisasini mumunan nanin bantai monó doran banta kayo vá monó nanin banta kayo vá ano vaya sian damuaren betin pinke manáa vanta aní uren tiantantin Porin nú Banabasin nú bá Antiokí orino van en mino. Mana vanta mai Yudasi nan ma Basabasi ne siyain má inká ena vanta Sairasi má ino. Békanan maman monó nanin banta kayoi ánon bantaíen mino.
22 Então os apóstolos e os presbíteros , com o apoio de toda a igreja, resolveram escolher entre eles alguns homens e mandá-los para Antioquia com Paulo e Barnabé. Os escolhidos foram Judas, chamado Barsabás, e Silas. Esses dois homens eram muito respeitados pelos membros da igreja.
23 Békanan ayantá betí ankan bompon uvamá diyáken temí,
23 E mandaram por eles a seguinte carta: “Nós, os apóstolos e os presbíteros, irmãos de vocês, mandamos saudações aos nossos irmãos não judeus que vivem em Antioquia e na
24 Tetí inékun maen tetin pinté manáa vanta kéká ano seti ída sianterunará tiretí ankampin oriven betíi vaya fóké akhokho amiren tiretíi ineine asuse uantiyan mino.
24 “Soubemos que alguns do nosso grupo foram até aí e disseram coisas que criaram problemas para vocês. Porém não foi com a nossa autorização que eles fizeram isso.
25 Máan tiyain nan mi setí ankan mai yaná ma afoká iyain baya iniréi setí ankan tirá manafiní uré moeké tinunu iyaruna sifá tiváe kan Banabasin nú Porin nú bá kankanan tifá tiváen má aní uré tiantékun orino van tetí ankan baya sian damuádé uno.
25 Portanto, nós todos resolvemos, sem nenhum voto contra, escolher alguns homens e mandá-los a vocês. Eles vão com os nossos queridos irmãos Barnabé e Paulo,
26 Békanan ma furin nain nan ída feranton kasaen Bafan Yisasi Karaisin aví tian páman inten mino.
26 que têm arriscado a sua vida a serviço do nosso Senhor Jesus Cristo.
27 Máan tukhái setí ankan Yudasin nú Sairasin nú tiantékun tiretí ankan baonafá oriven betiyantá mo vaya sian amá inten mino.
27 Estamos enviando, então, Judas e Silas para falarem pessoalmente com vocês sobre estas coisas que estamos escrevendo.
28 Kantá Aunan mano setí ankan má bakái ída siretin kokhon uman amenuna van inikhéi ma vaya sian damuádé umpo vá mai avúavá anáin mana vá dakhafono.
28 Porque o Espírito Santo e nós mesmos resolvemos não pôr nenhuma carga sobre vocês, a não ser estas proibições que são, de fato, necessárias:
29 Kampun ayarafenun kayo ma íkun uantanton ma aruran nain tafúna siretí ankan ída vá neya inká nare ma fara vain tafúna kayo ída vá neya inká banta kayo ano ma amempin anan damuren arin nain tafúna ída vá neya inká ena nanin banta kayo vá ma vanasíin avúavasá ifá ono. Tiretí ankan ma mai avúava sintará dafisinteya mai kama in nono.
29 não comam a carne de nenhum animal que tenha sido oferecido em sacrifício aos ídolos; não comam o sangue nem a carne de nenhum animal que tenha sido estrangulado; e não pratiquem imoralidade sexual. Vocês agirão muito bem se não fizerem essas coisas. Saúde a todos!”
30 Máa siren monó nanin banta ano mai vanta kayo siantan Antiokí araven monó nanin banta kayo morun iyanuan átaru uren mai vompon amen mino.
30 Então mandaram que os quatro partissem, e eles foram para Antioquia. Lá reuniram os cristãos e entregaram a carta.
31 Amíkan mai nanin banta ano mai vompon dankáden béti ankan ma ákona uantan kama vaya ma inein nan amusin en mino.
31 Quando estes a leram, ficaram muito alegres com as palavras de ânimo que havia nela.
32 Yudasin nú Sairasin nú sakhanampa vantá kan baren békanan mano monó nanin banta kokhon ná kama vaya kayo fóké tiamiyáken mai avúavá póké betíi ará ákona uanten mino.
32 Judas e Silas, que eram profetas , falaram muito com os irmãos, dando-lhes assim ânimo e força.
33 — ausente —
33 Eles passaram algum tempo ali, e depois os irmãos, fazendo votos de boa viagem, os mandaram de volta para aqueles que os tinham enviado.
34 — ausente —
34 [Porém Silas achou melhor ficar ali.]
35 Orivíkan Porin nú Banabasin nú Antiokí barurá para váken manáa kokhon kayo vá békanan Bafani vaya siamiyan afova amen mino.
35 Mas Paulo e Barnabé ficaram algum tempo em Antioquia. Eles e muitos outros cristãos ensinavam e anunciavam a palavra do Senhor. A segunda viagem missionária de Paulo
36 Manáa yamú orivíkan Pori ano Banabasin tiamiyáken, “Bafani vaya ma erasan pefá tiamerúna kayo evaráné minó barufá noké oné eúkiyá maé betí ankan kaná ban nafi afová onté tiféuno.”
36 Algum tempo depois, Paulo disse a Barnabé: — Vamos voltar e visitar os irmãos em todas as cidades onde já anunciamos a palavra do Senhor. Vamos ver se eles estão bem.
37 Máa síkan békanan má Yonin nan ma ena ví Maki ne siyain banta vá Banabasi aviré orono van ten mino.
37 Barnabé queria levar João Marcos.
38 Máan tíkan Pori siyáken, “Mai vanta ano fefá Pamfiriá barafá erasan má oren doran nain nan ifá ukharé ein erasan má ída orinten mino.”
38 Porém Paulo não queria, pois Marcos não tinha ficado com eles até o fim da primeira viagem missionária, mas os havia deixado na província da Panfília.
39 Máa siren mai van békanan kákan asivirí uren békan enádá bá ída manafin doren mino. Banabasi ano Makin avíaren mana sipifin kádusiven Saiparasí musóká oren mino.
39 Por isso eles tiveram uma discussão tão forte, que se separaram. Barnabé levou João Marcos consigo e embarcou para a ilha de Chipre,
40 Máan tíkan Pori ano Sairasin avíaren békanan orono van íkan monó nanin banta ano siyáken Bafani avábá ano vá tirékan má bano sen tiamen mino.|alt="Paul’s second journey map" src="Pauljr2.pdf" size="col" ref="Aposeri 15:40"
40 enquanto que Paulo escolheu Silas e seguiu viagem, depois que os irmãos o entregaram aos cuidados do Senhor.
41 Máa sirákan békanan Siriá bara vá Sirisiá barafá bá oriven mai akhempá ma monó nanin banta kayo ma vain ákona uanten mino.
41 E Paulo atravessou a província da Síria e a região da Cilícia, dando força às igrejas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.