Atos 13

YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Antiokí monó namumpin manáa sakhanampa vaya sin banta kayo vákan ma inká Tiyarafenui vaya ma afova amin banta kayo van ma ukharé ein mai vetin aví maen Banabasi má Saimonin nan ma sókon banta e sen ariyain má Sairiní baru rákena vanta Rusiusin má inká Kin Erotin má ma avunté iyá ein banta Manaenin má Sorin má ino.
1 Na igreja de Antioquia havia os seguintes profetas e mestres: Barnabé; Simeão, chamado “o Negro”; Lúcio, de Cirene; Manaém, que havia sido criado junto com o governador Herodes ; e Saulo.
2 Maná damú monó nanin banta kayo ano yunan auraren amúkiyan Bafantá monó tiyan baréin Kantá Aunan mano vetin máa sen tiamemí, “Tiretí ankan Banabasin nú Sorin nú aníesin ná mai ma varano van arakheruna yorarí ino.”
2 Certa vez, quando eles estavam adorando o Senhor e jejuando, o Espírito Santo disse: — Separem para mim Barnabé e Saulo a fim de fazerem o trabalho para o qual eu os tenho chamado.
3 Máa síkan betí ankan dunan auraren amúkuren maen mai ma siamein bantá kan ánontá ayan kaúden avu uantáden tiantan oren mino.
3 Então eles jejuaram, e oraram, e puseram as mãos sobre Barnabé e Saulo. E os enviaram na sua missão.
4 Máan turan Kantá Aunan mano míkanan tiantan Serusiá barurá aravuven mai ráke sipi evaránen Saiparasí musóká oren mino.
4 Barnabé e Saulo, tendo sido enviados pelo Espírito Santo, foram até a cidade de Selêucia e dali embarcaram para a ilha de Chipre.
5 Oriyaren ma Saramisí barurá o unavin maen betin ayain bantan Yon Maki orikharen mi Yutan kayoi monó átaru namun kayofin Tiyarafenui vaya siamen mino.|alt="1st Paul’s journey" src="PAULJR1.ai" size="col" ref="Aposeri 13:5"
5 Quando chegaram à cidade de Salamina, começaram a anunciar a palavra de Deus nas sinagogas . E eles tinham João Marcos para ajudá-los no trabalho missionário.
6 Saiparasí musóká békanan o váken ma minó akhempá noren maen Pafosí barurá oriyan o onákan Ba-Yisasin ne sin Yutan kayoi kampun sakhanampa vanta váken béi uvatakhan iyan ara ara aufon iyaren mino.
6 Eles atravessaram toda a ilha, chegando até a cidade de Pafos. Ali encontraram um judeu que era mágico e falso
7 Mai vanta ano kamanini ánon banta Sekius Paurusin ne sin banta vá bákan maen kama ineine vá afova vá bain banta váken Tiyarafenui vaya ineno van Banabasin nú Sorin nú arákan oren mino.
7 Ele era amigo de Sérgio Paulo, o governador da ilha, que era um homem muito inteligente. O Governador mandou chamar Barnabé e Saulo, pois queria ouvir a palavra de Deus.
8 Oríkan mifo mai ma aufon iyáken uvatakhan iyá ein banta Ba-Yisasin aví ma Kiriki vaya finté Erimasi ne sen ariyain banta ano ma inikharé ein Kamanini ánon banta ano Yisasintá mumunan inain nan békanan namuroí uantiyan beni aa iyarano van en mino.
8 Mas o mágico Elimas (este é o nome dele em grego ) era contra os apóstolos . Ele não queria que o Governador aceitasse a fé cristã.
9 Inikhan Sori nan ma Pori ne siyain bantafin maen Kantá Aunan mano víkavíkan Erimasin auufen kakháben temí,
9 Então Saulo, também conhecido como Paulo , cheio do Espírito Santo, olhou firmemente para Elimas
10 “Éi Ban Anon akhái váke minó puntákein avúavá namuroí iyan nan éimpin ara ara mákasin má namu yaná bá bíkakhayai Bafani funtákein avúavá maman kampun bayafin kaiya ompo mai avúavá ídá ifá inte fono.
10 e disse: — Filho do Diabo! Inimigo de tudo o que é bom! Homem mau e mentiroso! Por que é que você não para de torcer o verdadeiro ensinamento do Senhor?
11 Tiyarafenui aran naná ano saréa éin auu namu uvintiya áau ída onan manáa ayáká banono,” máa siyain má anan títípa ukhein konan ten daná ano Erimasin auurá iyábíkan béi ma ayan noren oriyan aa aníin banta van mo yose me yose en mino.
11 Agora escute! O Senhor vai castigá-lo. Você ficará cego e não verá a luz do sol por algum tempo. No mesmo instante Elimas sentiu uma nuvem escura cobrir os seus olhos e ele começou a se virar para todos os lados, procurando alguém que o guiasse pela mão.
12 Máan tiyákan Kamanini ánon banta ano mai yaná ódaren mumunan iyákan Bafan nan ma siyain baya ano véin ará manten mino.
12 Quando o Governador viu isso, creu e ficou muito admirado com os ensinamentos a respeito do Senhor Jesus.
13 Pori má ben ma ayaen doren noré ein kéká bá ano Pafosí baru me ampiren sipi e varen orein mano Pamfiriá barafin bain baru Peká oríkan mairá Yon Maki vetin mo afa uren Yerusaremí evaránen oren mino.
13 Paulo e os seus companheiros navegaram da cidade de Pafos até Perge, uma cidade da província da Panfília. Porém João Marcos os deixou e voltou para Jerusalém.
14 Orivíkan betí ankan Peká me ampiren Pisidiá barafin bain baru Antiokí o varen Sabati yamú Yutan kayoi monó átaru namumpin o kumanen mino.
14 Eles continuaram a viagem, indo de Perge até a cidade de Antioquia, no distrito da Pisídia. No sábado entraram na sinagoga e sentaram-se.
15 Kumantan monó átaru namuni ánon banta kayo ano man baya vá sakhanampa vanta kayoi vaya vá dankáden manáa vanta siantan Pori má bei mana yoran banta kayo vá mo siamemí, “Tifá tiváeyan noe, siretimpin ma vanasi ákona uantan baya ma vantiya sesin inino.”
15 Depois da leitura da Lei de Moisés e dos livros dos Profetas , os chefes da sinagoga mandaram dizer a eles: — Irmãos, se vocês têm alguma palavra para animar o povo, podem falar agora.
16 Máa síkan Pori e mantaven betí ankan ída vaya sino van ayan daní uren temí, “Tiretí Isareri nanin banta vá ena anan nanin banta vá ano ma Tiyarafenu aránaópá oriyaona kayo ano vá ineno.
16 Então Paulo se levantou, fez um sinal com a mão, pedindo silêncio, e começou a dizer: — Homens de Israel e todos vocês não judeus que
17 Isareri kayoi Ayarafenu ano setinti sinafu siráon nan be ina e sen aní ukharen betíi vara ma me ampiren Isipí o vákan maen béi ano vetin maman kokhonasí uran baréin bei kákan ákonará betí ankan Isipíke iyanen eren mino.
17 O Deus do povo de Israel escolheu os nossos antepassados quando moravam na terra do Egito e fez deles um grande povo. Ele os tirou de lá com grande poder
18 Eriyáken foti (40) oranará ma kámá barafá Tiyarafenui vaya átakharé iyan ma véin uman amiyákan maen béi yo yuren betintá kamaen dafisiyaren mino.
18 e, no deserto, aguentou aquela gente durante quarenta anos.
19 Máan tiyáken Tiyarafenu ano Kenaní barafin ma yan manápá ifo afápá kan un kádan anan nanin banta ma varé ein aren taaren betíi vara o maman bei vanasi inaí ino van amen mino.
19 Ele destruiu sete povos na terra de Canaã, e o povo de Israel se tornou dono das terras deles.
20 Mai yanasinta ma yákó iyaré ein mai kamí kamí antareti ifo fifti (450) orana aúpin mino.
20 Tudo isso levou uns quatrocentos e cinquenta anos. — Depois disso Deus lhes deu juízes, até o tempo de Samuel.
21 Máan tiyain damú anan banasi ano kin nan muno siren inantiyaimpin mi Tiyarafenu ano Benisamenini anan banta finte Kisin anin Sorin aní uran foti (40) oranará kiní ukhen betintá dafíkaren mino.
21 Quando o povo pediu um rei, ele lhes deu Saul, filho de Quis, da tribo de Benjamim, para ser rei deles durante quarenta anos.
22 Dafíkaréin Tiyarafenu ano Sorin doékaren Devitin maman kiní uren béin nan temí, ‘Te súkákéi sinunué Yesin anin Devitin dosiré aní erunan béi anon ten too yaiyen te ma siamenuna yanasinta varanten mino.’
22 Depois que tirou Saul, Deus pôs Davi como rei e disse isto a respeito dele: “Encontrei em Davi, filho de Jessé, o tipo de pessoa que eu quero e que vai fazer tudo o que eu desejo.”
23 “Mai vanta anavasin pintéi vanasi ma evaránen aviran banta Yisasin nan Tiyarafenu ano fefá tian damuádan baréin mai vantan Isareri nanin bantafin tiantan eren mino.
23 Um dos descendentes de Davi foi Jesus, a quem Deus pôs como Salvador de Israel, como havia prometido.
24 Ínaimpáké Yisasi erintéin Yoni ano minó Isareri nanin banta van ará baéde vá monó non barano siyaren mino.
24 Antes da vinda de Jesus, João Batista anunciou a sua mensagem a todo o povo de Israel, dizendo que eles deviam se arrepender e ser batizados.
25 Yoni ma vei yoran kípan akhempá béi semí, ‘Tiretí ankan ten nan iye inó tiya rafono. Téi mai vanta va uno. Ída ifo véi sen toyampá eriyain téi ída kanaí é beni arantan anamuntáke anan útufonté uno.’
25 Mas, quando João estava terminando a sua missão, disse ao povo: “Quem é que vocês pensam que eu sou? Eu não sou aquele que vocês estão esperando. Mas escutem! Ele vem depois de mim, porém eu não mereço a honra de tirar as sandálias dos pés dele.”
26 “Máan tukhen mifo sifá tiváeyan ma Abaraamun akhafana vaona vá inká tiretí ena anan nanin banta ano ma Ayarafenu van péde ven aránaó baona kéká ba soe, mai ma evaráné aviranté uno ma sikharé ein baya mai setimpin mi eren mino.
26 Paulo continuou: — Meus irmãos, descendentes de Abraão, e também vocês não judeus que temem a Deus, escutem! Essa mensagem de salvação foi mandada para todos nós.
27 Máan turan maen Yerusaremí nanin banta vá betíi yafisin kéká bá ano Yisasi nan banasi ída evaránen aviran banta ino siren béin ída kamaen oman afová en pasen sakhanampa vanta kayo ano ma ena ena Sabati yamú ma vanasi siamyaré ein baya ánain mi vákuren béin arino sen mino.
27 De fato, os moradores de Jerusalém e os seus líderes não entenderam que Jesus é o Salvador. E também não compreenderam as palavras dos livros dos Profetas, que são lidos todos os sábados. Mesmo assim, ao condenarem Jesus, eles estavam cumprindo essas profecias .
28 Máan tiyáken ben nan purino ma siyaini aau ana yosíkan ída vaimpin Yisasin arintin purino van betí ano Pairotin ákonaen tútúpen inaen mino.
28 E, embora não encontrassem nenhuma razão para condená-lo à morte, pediram a Pilatos que mandasse matá-lo.
29 Máan turen mai ma fefá sakhanampa vanta kayo ano ma sikhá ein avúaváká ten minó uman béin amaniná kaúden daa unkamádantáke un mamádan barará eravuvin béin daiyen on aimpin mo masíen mino.
29 Depois de fazerem tudo o que as Escrituras Sagradas falam a respeito dele, eles o tiraram da cruz e o puseram num túmulo.
30 Masí en mifo Tiyarafenu ano evaránen purin pinte véin orun avían manten mino.
30 Mas Deus o ressuscitou,
31 Mantaran mai ma véin má Kariri fáké Yerusaremí barurá ma onóbe enóbe iyaré ein kayo ano kokhon damú béin oniyaren taréa mai kéká anon tetisi vanasifin béin nan tian dákó uan amiyan mino.
31 e durante muitos dias ele apareceu às pessoas que o tinham acompanhado da Galileia até Jerusalém. Agora essas pessoas são testemunhas que falam a respeito de Jesus ao povo de Israel.
32 “Máan tukhái mai ma Tiyarafenu ano setin tináuyan ma iyáan táká ein kama vayan tiretin tiamiyá tiféuno.
32 — E nós estamos aqui para trazer o evangelho a vocês.
33 Taréa ma vetin akhafana ma varunafin mi Tiyarafenu ano mai ma sian damuádan baré ein baya kanaí ino van purin pintena Yisasin orun avían mantakhan mi kan dádasí ma en uvantein Í Bompon dókifin uvamádan ban mino. Mai vaya ano siyáken,
33 Deus fez agora para nós o que havia prometido aos nossos antepassados: ele ressuscitou Jesus, como está escrito no Salmo número dois: “Você é o meu Filho; hoje eu me tornei o seu Pai.”
34 Tiyarafenu ano véin purin pintena orun avían mantein ída fúta inten mino sen mi ma vayan uvamádan baren mino. Tiyarafenu ano siyáken,
34 — E foi isto o que Deus disse a respeito da ressurreição de Jesus, afirmando que ele nunca seria destruído pela morte: “Eu vou dar a vocês as bênçãos sagradas e certas que prometi a Davi.”
35 Tiyarafenui vompon dókifin ena vaya ano máa sikhen mino,
35 E em outra parte das Escrituras lemos também: “Tu não deixarás que o teu dedicado servo apodreça na sepultura.”
36 “Deviti ma ma varará báken Tiyarafenui oo yaiyen oriyan baren o fúbíkan be anáuyan má masí uran ben au ano mo fútaen mino.
36 E Paulo disse ainda: — Na verdade, Davi, no seu tempo, cumpriu os planos de Deus. Depois morreu, foi sepultado ao lado dos seus antepassados e apodreceu na sepultura.
37 Máan ten mifo mai ma Tiyarafenu ano furin pinte evaránen avían mantein bantai au ída fútaen mino.
37 Mas isso não aconteceu com aquele que Deus ressuscitou. Meus irmãos, todos vocês precisam saber com certeza que é por meio de Jesus que a mensagem do perdão de pecados é anunciada a vocês. Precisam saber também que quem crê é libertado de todos os pecados dos quais a Lei de Moisés não pode livrar.
38 “Máan tukhein nan mi sifá tiváeyan noe, siretí ankan afovasá ono. Yisasin pinté uaren ma siretíi ume ampiantákein bayan tiamiyá uno.
38 — ausente —
39 Mosesini man baya ano ída kanaíen tiretíi ume arúantáden puntákein nanin banta e sen aranten mifo mai vantará ma mumunan inain nanin banta ven pinté uaren mi minó ume arúantáden puntákein nanin banta e sen aranten mino.
39 — ausente —
40 Máan tukhen mifo mai ma sakhanampa vanta kayo ano ma siádan baré ein danasinta ano siretí ankampin afoká inafo vá dafían ákona ono.
40 Portanto, tenham cuidado para que não aconteça o que os profetas disseram:
41 “‘Oyampá baya sin kéka soe,
41 “Prestem atenção, vocês que zombam de Deus! Fiquem espantados e morram. Pois o que vou fazer agora é uma coisa em que vocês não acreditariam, mesmo que alguém explicasse.”
42 Máa siren Porin nú Banabasin nú ma vetíi monó átaru namun me ampiren oriyan maen betí ankan tiyáken ena Sabati yamusá mai ma seóna vaya ovaráne me sesirá inétifano sen békanan tiamen mino.
42 Quando Paulo e Barnabé estavam saindo da reunião, as pessoas pediram com insistência que eles voltassem no sábado seguinte a fim de falarem sobre o mesmo assunto.
43 Máa siren mai namun pinté ma orera iyan maen mai ma ará baéden Yutan kayoi monó avúavá ma vákuriyain kayo vá Yutan kayo vá ano Porin nú Banabasin nú bákuren oriyákan betin má e vaya sen oriyan tútúpen temí, “Ayarafenui sarisari aúpin ákona e vá monó teno,” sen betí ankan tiamen mino.
43 Depois da reunião, muitos judeus e outras pessoas convertidas ao Judaísmo acompanharam Paulo e Barnabé, que falavam com eles e animavam todos para que continuassem firmes na graça de Deus.
44 Orikharen ena Sabati yamú ádé anantá mai varu fintena minó nanin banta ano Bafani vaya ineno van e átaru en mino.
44 No sábado seguinte quase todos os moradores da cidade foram ouvir a palavra do Senhor.
45 Átaru iyaimpin Yutan kayo ano mai ma e átaru ukhein nanin banta ódaren Porin ará namu uantáden béi ma siyain baya van ankayan tiren oyampá baya sen mino.
45 Quando os judeus viram aquela multidão, ficaram com muita inveja. Então começaram a dizer o contrário do que Paulo dizia e o insultaram.
46 Oyampá baya siyaimpin Porin nú Banabasin nú betin nan ída feran evaránen tian amá uan amen temí, “Tiretin naren araíé Tiyarafenui vaya sian améku ída maman kákan danasí eya fara van oriyan ban aunan baran nona van ifá enái saréa yo vaéaré ena anan nanin bantafin mi sian dákó iyá uno.
46 Porém Paulo e Barnabé falaram com mais coragem ainda. Eles disseram: — Era necessário que a palavra de Deus fosse anunciada primeiro a vocês que são judeus. Mas, como vocês não querem aceitá-la e acham que não merecem receber a vida eterna, então agora nós vamos anunciar a palavra aos não judeus.
47 Para vara seyo, Bafan mano ákona vaya máan mi sen tetin tisimikhen mino,
47 Pois esta é a ordem que o Senhor Deus deu a nós, o seu povo: “Eu coloquei você como luz para os outros povos, a fim de que você leve a salvação ao mundo inteiro.”
48 Máa síkan ena anan nanin banta kayo ano mai vaya inin betin arápin kama íkan mai kéká ano Bafani vayará amusin uren ben aví maman daní iyákan mai ma fara van oriyan ban aunan barano van ma Tiyarafenu ano aní ukhein nanin banta ano mumunan en mino.
48 Quando os não judeus ouviram isso, ficaram muito alegres e começaram a dizer que a palavra do Senhor era boa. E creram todos os que tinham sido escolhidos para ter a vida eterna.
49 Máan tiyákan Bafani vaya ano minó akhempá oreraen mino.
49 A palavra do Senhor se espalhou por toda aquela região.
50 Máan tiyan mifo Yutan kayo ano vetíi monó tin avúavá ma yakhafiyan ma aví bain nanin kayo vá mai varu ráke ánon banta kéká bá arápiní uren minó ano araíen Porin nú Banabasin nú aruren mai varu fintena vékanan do sianten mino.Porin nú Banabasin nú arino van ma banasi arápiní ein mino.|alt="the Jews incite people against Paul" src="cn01962B.tif" size="col" ref="Apo 13.50"
50 Mas os judeus atiçaram as mulheres não judias da alta sociedade convertidas ao Judaísmo e também os homens mais importantes da cidade. E começaram a perseguir Paulo e Barnabé e os expulsaram daquela região.
51 Máan tiyan mai ma sein baya oyan amiyaimpin békanan arantantá ma varé ein kayó do fúpá tiren Antiokí me ampiren Aikoniamú barufá oren mino.
51 Então os apóstolos sacudiram a poeira das suas sandálias, em sinal de protesto contra eles, e foram para a cidade de Icônio.
52 Oríkan eyo iyampon kayo ano amusin iyákan Kantá Aunan mano vetin aúpin bíken mino.
52 E os cristãos de Antioquia continuaram muito alegres e cheios do Espírito Santo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.