2 Coríntios 7
YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs VC
1 Téi ma sinunu ukheruna sirona kéka soe, Tiyarafenu ano ma amenté uno siren ma iyáantan baré ein danasinta inka varé tifé umpo erisá dante vukhafa vá tú iyampon má ma fainíin avúavá do sesé uan karúdaré avusese uve sá ben nan mana feriyáké kantasí ukhein avuavá ana vá bará tifano.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Tetí ankan ída mana vanta namu uanté, aré asé inká ena vanta kampun tiré namu yanápin avían kaúké tifé umpo ara sá timeno.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Ma ma siyaruna mai siretin au finí in baya va siya rauno. Ída ino. Pefái siretin tiamiyái setí purasé túkákéi siretin nan tinunu iyá uno séku inikha ono. Mai van mi furonte rafu áa fá bante rafu mai avúavá anan bariyá banten mino.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Ara ara uman ma setin timaniná erí ma siretin nan ovaré me inékun maen mai anon tirá kusin timé iyan mino. Máan tiyain nan mi siretí ankan nan kákan timusin uantiyákéi ma vaya siamiyá uno.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Mai fara vara seyo, Masedoniá barafá ma onóbékun maen ara ara vayafó tetin uman timíkan mai anon tikhokho fan tufá tivesaraen mino.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Máan tiyákun mifo mai ma uman baren ará namuin ma ará kusin amé iyain Ayarafenu ano ma Taitasin tiantan orein manon tirá kusin mo simen mino.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Taitasini erin mano ana va sirá kusin timen naino. Tiretí ma véin má dere ará kusin amireya inká ten timaniná ma afoká ukhein dana san ma arunan usintáde ma siretíi avábá ma aní eona van ma véi me sisimein nan mi kákan timusin é uno.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Tenti vompon mano siretí ankan ará namu uantáken mifo mai van ída sirá amé uno. Mai fara vara seyo, fefá tirun noe siyá umpo saréa afová é ma vompon mano manáarái siretin ará namu uanten mino sé iniyá uno.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Mai vompon ma uvaman amirékun ma ará namu eona rasa saréa simusin iya raumpo Tiyarafenu anon mai ará uman maman dákó en mino. Mai anon tiretíi ineine maman amá urayan ará baere ompo setinti vaya ano ída uman amen mino.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Tiyarafenu anon ará uman maman dákó uran mi mai ano setisi inin maman amá uren tiya íkái sirá baédékun evaránen tiviré iyan mino. Máan té iyan mifo mai ma ída aúkáké tirunoe sin aú baerarí ma ein nanin banta anon purin maman dákó é iyan mino.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Tiyarafenu ano ma mai arunaná maman dákó ein manon kama avúava sinta maman tiretin aúbaná dákóen mino. Mai avúava sinta maen ákona inin má doreya inká tiretiyan maman aní eya ída ume vane seya inká tiretí ankan ume van aranan iyáke akhokho van eya inká téin tonano van eya inká kama e yafíbe yoreya inká ena ma funtáde yaimin avúavá ma vareona ino. Mai avúavá ma eona anon aní eya siretimpin ída mana aau van minon te ono.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Aau vanta fi áa aauí uantan banta fi funtarano vara séi mai vompon uvare rauno. Ída ino. Tiretíi avúavá e unen dákó édavintiya Tiyarafenu avorá teti nan purase anunu ono van mi mai vompon uvaman amé uno.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Tiretin ma setin nan anunu iyaona avúavá anon tetin tirá ákona usinté iyan mino.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Tiretíi kama avúava san amo sé pefái Taitasin tiamikharé ékuyan mai ma séi siamikáeruna avúavasí uren nái séi ída siyave van é uno. Mai fara vara seyo, Taitasi ano yeren tenti vaya van puran tikha ono sen mino.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Taitasi ma sireti vaonafá oríka ma avinantan má béin e avire mo kauráke ma ven oo yaiyiyá eona van béi moékantái arunan uantiyan mino.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Máan tiyain nan mi siretí ankan nan moéke kama avúavasí inono se mumunan iyáké timusin uantiyá uno.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.