2 Coríntios 7
YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs NVI
1 Téi ma sinunu ukheruna sirona kéka soe, Tiyarafenu ano ma amenté uno siren ma iyáantan baré ein danasinta inka varé tifé umpo erisá dante vukhafa vá tú iyampon má ma fainíin avúavá do sesé uan karúdaré avusese uve sá ben nan mana feriyáké kantasí ukhein avuavá ana vá bará tifano.
1 Amados, visto que temos essas promessas, purifiquemo-nos de tudo o que contamina o corpo e o espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Tetí ankan ída mana vanta namu uanté, aré asé inká ena vanta kampun tiré namu yanápin avían kaúké tifé umpo ara sá timeno.
2 Concedam-nos lugar no coração de vocês. A ninguém prejudicamos, a ninguém causamos dano, a ninguém exploramos.
3 Ma ma siyaruna mai siretin au finí in baya va siya rauno. Ída ino. Pefái siretin tiamiyái setí purasé túkákéi siretin nan tinunu iyá uno séku inikha ono. Mai van mi furonte rafu áa fá bante rafu mai avúavá anan bariyá banten mino.
3 Não digo isso para condená-los; já lhes disse que vocês estão em nosso coração para juntos morrermos ou vivermos.
4 Ara ara uman ma setin timaniná erí ma siretin nan ovaré me inékun maen mai anon tirá kusin timé iyan mino. Máan tiyain nan mi siretí ankan nan kákan timusin uantiyákéi ma vaya siamiyá uno.
4 Tenho grande confiança em vocês, e de vocês tenho muito orgulho. Sinto-me bastante encorajado; minha alegria transborda em todas as tribulações.
5 Mai fara vara seyo, Masedoniá barafá ma onóbékun maen ara ara vayafó tetin uman timíkan mai anon tikhokho fan tufá tivesaraen mino.
5 Pois, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum descanso, mas fomos atribulados de toda forma: conflitos externos, temores internos.
6 Máan tiyákun mifo mai ma uman baren ará namuin ma ará kusin amé iyain Ayarafenu ano ma Taitasin tiantan orein manon tirá kusin mo simen mino.
6 Deus, porém, que consola os abatidos, consolou-nos com a chegada de Tito,
7 Taitasini erin mano ana va sirá kusin timen naino. Tiretí ma véin má dere ará kusin amireya inká ten timaniná ma afoká ukhein dana san ma arunan usintáde ma siretíi avábá ma aní eona van ma véi me sisimein nan mi kákan timusin é uno.
7 e não apenas com a vinda dele, mas também com a consolação que vocês lhe ministraram. Ele nos falou da saudade, da tristeza e da preocupação de vocês por mim, de modo que a minha alegria se tornou ainda maior.
8 Tenti vompon mano siretí ankan ará namu uantáken mifo mai van ída sirá amé uno. Mai fara vara seyo, fefá tirun noe siyá umpo saréa afová é ma vompon mano manáarái siretin ará namu uanten mino sé iniyá uno.
8 Mesmo que a minha carta lhes tenha causado tristeza, não me arrependo. É verdade que a princípio me arrependi, pois percebi que a minha carta os entristeceu, ainda que por pouco tempo. 9 Agora, porém, me alegro, não porque vocês foram entristecidos, mas porque a tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês se entristeceram como Deus desejava, e de forma alguma foram prejudicados por nossa causa.
9 Mai vompon ma uvaman amirékun ma ará namu eona rasa saréa simusin iya raumpo Tiyarafenu anon mai ará uman maman dákó en mino. Mai anon tiretíi ineine maman amá urayan ará baere ompo setinti vaya ano ída uman amen mino.
9 A tristeza segundo Deus produz um arrependimento que leva à salvação e não remorso, mas a tristeza segundo o mundo produz morte.
10 Tiyarafenu anon ará uman maman dákó uran mi mai ano setisi inin maman amá uren tiya íkái sirá baédékun evaránen tiviré iyan mino. Máan té iyan mifo mai ma ída aúkáké tirunoe sin aú baerarí ma ein nanin banta anon purin maman dákó é iyan mino.
10 Vejam o que esta tristeza segundo Deus produziu em vocês: que dedicação, que desculpas, que indignação, que temor, que saudade, que preocupação, que desejo de ver a justiça feita! Em tudo vocês se mostraram inocentes a esse respeito.
11 Tiyarafenu ano ma mai arunaná maman dákó ein manon kama avúava sinta maman tiretin aúbaná dákóen mino. Mai avúava sinta maen ákona inin má doreya inká tiretiyan maman aní eya ída ume vane seya inká tiretí ankan ume van aranan iyáke akhokho van eya inká téin tonano van eya inká kama e yafíbe yoreya inká ena ma funtáde yaimin avúavá ma vareona ino. Mai avúavá ma eona anon aní eya siretimpin ída mana aau van minon te ono.
11 Assim, se lhes escrevi, não foi por causa daquele que cometeu o erro nem daquele que foi prejudicado, mas para que diante de Deus vocês pudessem ver por si próprios como são dedicados a nós.
12 Aau vanta fi áa aauí uantan banta fi funtarano vara séi mai vompon uvare rauno. Ída ino. Tiretíi avúavá e unen dákó édavintiya Tiyarafenu avorá teti nan purase anunu ono van mi mai vompon uvaman amé uno.
12 Por isso tudo fomos revigorados.
13 Tiretin ma setin nan anunu iyaona avúavá anon tetin tirá ákona usinté iyan mino.
13 de encorajados, ficamos mais contentes ainda ao ver como Tito estava alegre, porque seu espírito recebeu refrigério de todos vocês.
14 Tiretíi kama avúava san amo sé pefái Taitasin tiamikharé ékuyan mai ma séi siamikáeruna avúavasí uren nái séi ída siyave van é uno. Mai fara vara seyo, Taitasi ano yeren tenti vaya van puran tikha ono sen mino.
14 Eu lhe tinha dito que estava orgulhoso de vocês, e vocês não me decepcionaram. Da mesma forma como era verdade tudo o que lhes dissemos, o orgulho que temos de vocês diante de Tito também mostrou-se verdadeiro.
15 Taitasi ma sireti vaonafá oríka ma avinantan má béin e avire mo kauráke ma ven oo yaiyiyá eona van béi moékantái arunan uantiyan mino.
15 E a afeição dele por vocês fica maior ainda, quando lembra que todos vocês foram obedientes, recebendo-o com temor e tremor.
16 Máan tiyain nan mi siretí ankan nan moéke kama avúavasí inono se mumunan iyáké timusin uantiyá uno.
16 Alegro-me por poder ter plena confiança em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.