Atos 27

BAL CEHEC JE HAUN (AEY) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Odocob ege wagna Itali hatuna nuecnu je nijeceb eu age Pol gihacdoc leihca han dana 100 agena ilo oso ebenna mudein. Uqa ijan Julias. Uqana han am age “Sisa Ogastasna han am” doloig.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Odocob ege wag Adramitiamdec eu taun Esia lan toodu nijeginana nuigiannu saciadon tatawen euna tobi belom. Aristakas uqa Masedonia dana Tesalonaikadec uqa egeca osoben belom.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Cojageceb ege Saidon taun ono calom. Odocob Julias uqa Polnu waug qocob uqa Pol cois ec madocob uqa uqana danah eundecca limei meciadeceb ceteteh utoin.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Odocob ege onodec haun wag tobimeb belom qa fufu medemige cagu qahi ege nom odi becebnu ege Saipras nui hibilohu isec qaqali belom.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Odimeb ege Silisia Pamfiliaca macasna qeti limeb Maira taun ono calom, eu Lisia hatu ono.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Ono han dana 100 agena ilo Aleksandriadec wag Itali ono nuigiannu tatawen fimei wag euna cedi migen.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Odimeb ege macas launa deel mati cebitnana cobom. Cabi memeb hibna taun Naidas ono calom. Fufunu ege macas eu gemogemo odi toodu nuecwe qeenu ege Krit nui hibilohu isec qaqali Salmoni cemenug mumudi cuculdeb macas lan toodu belom.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Odimeb ege lan toodu belom. Cabi memeb wagnu macas sucun qoc cudun me bahic egina ono calom, eu Lasia taun cemenug nijia.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Odocob ege ono saen cecelac bahic cusdom. Juda agena Cud Bilec Saen eu hedon. Eunu wag cobocnu saen me qee calen. Odocob Pol uqa cisdon eu maaden,
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 “O dana, ege wagna nuecnu saen me qee bahic eu ija figina. Ceteteh wagca cunug fadaligian. Dana agena cebac bilec ha felacudoqagan,” aden.
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Euqa han dana 100 agena ilo wag hewec dana wag gugca je madesin eu hewen qa Polna je eu qee hewel.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Odocob wag tawec cudun macas sucun qoc eu duen saenna ono tawecnu me qee. Eunu dana matica age cisdoin, wag macas gemo lecnu cois ein. Odimeig Finiks ono nuecnu ihocfi beleqannu cisdoin. Finiks eu wag cudun macas sucun qoc Krit nuina eu cam noc anse meulaca isec macas mecidoc tawoloi. Odocob age ono wag ehi li duen saenna mecebil tawecnu ihoc ein.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Odocob tim me bahic cam noc ansena isec fulufuluen. Odocob dana eu age agena cisdoc ihoc ligian ec cisdoin. Age anka hewecebil teceb Krit nui lan cemenug bahic lein.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Euqa nag odi bahic fufu gagadic Jawalti egina eu cam bec anse isec fulufuluen cajen. Fufu nuina isec cajimei macas qahen.
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 Fufu caji wag qocob wag fufu amegna bahic nonnu hewecwe qee ege culdocomun fufu u hewi nuen.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Odocob ege Koda nui nag macas gemo leceb qaqali cobom. Ono wag nag wag ben uqa didon eu wag benna cabalu mecnu odom qa cabi bahic.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Eu age didocobil wag benna ten. Odocob age halu gagadic helecebil wag ben bisalu lecebil diadimeig wag ben qataneiaunnu qagein. Eu age Libia hatu lanna ono gadgad esic of qowainnu cucuiein eunu age lai hewegin toneceb wag culdecebil fufu fulufuluaaden belein.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Odocob fufu ben bahic odi huhu nijen eunu deel osona eu age ceteteh wagnadec cedi helec sanan mein.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Odocob deel eu toodocob eu age wag uqana cabi ceteteh age ebenegagulna cedi helein.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Deel mati bahic ege cam malaqaca qee folom. Odocob fufu odi huhu nijen. Euna ege cahahagecnu qee cisdolom qa ege fadaleqannu cisdom.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Odocob hibna dana eu age saen cecelac bahic sab qee jecebil Pol amagana tawimei maaden, “O dana, age ijana je doubmi wagna Krit nui qee culdi hoummi age ceteteh qee fadaloub.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 — ausente —
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 — ausente —
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 — ausente —
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Dana age cisdu cuhadoiga! Anut mateian odi dih cali hugian eu ija wawi meleena.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Euqa ege nui oso uqana lanna ono ehi li heligigian,” aden.
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Saen euna witic 14 ege fufu fulugegen Mediterenian macasna cobom. Witic tu gemo eu odi wagna cabi dana agena cisdoc madein lanna cedec muduquna ein.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Eunu age halu ceteh culumenca qagec culdegin nocob macas ameg eu 40 mita eu odi fein. Nag odi gieceb haun eu odi odimeig macas ameg eu 30 mita eu odi fein.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Odimeig age wag meen tobocdain ec cisdumeig cucuiein. Odimeig anka 4-pela felaculdecebil wag bigna isecdec macas dunuh non. Odimeig mahuc cojagigia bili inondoin.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Oodogin wagna cabi dana busaloqaga odoin. Age wag nag macasna hewecebil nocob uhulec eundec anka wag mededec culdecebil nugiannu euna memeig tein.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Euqa Pol han dana 100 agena ilo uqana han danaca maaden, “Wagna cabi dana i age wagna qee bilecebilfi ege cunug cahahagecnu ihoc qee,” aden.
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Odocob han dana age halu wag nag hewecebil tawen eu cagocobil wag nag eu nuen.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Cam mamahon Pol uqa cunug sab jecnu maaden, “Qila age deel 14 sanijadec bahic sab qee jec bilein. Age ceteh oso qee jelein.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Eunu ija maadigina sab leih jeiga. Age sab i jimeig cebac biluqagannu. Age dewenegana ceteh nag osoha qee fadaleiaun,” aden.
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Je eu madi hedumei Pol bred leih cedimei Anut inondumei eu age cunug amagana fenimei jecnu sanan men.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Odocob age gagadic cisdumeig cunug sab jein.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Dana 276 cunugca wag euna toboin.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Hibna cunugca odi ihoc jimeig age wag hetec mudecnu wit cedimeig cunugca macasna helecebil non.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Cojageceb wagna cabi dana age macas lan fimeig qa lanna hoqa ec qee doloin. Euqa age macas sucun qoc esicca eu fimeig wag euna esic qumeig salali tobigian ec cisdoin.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Eunu age anka cagocobil macas dunuh non. Odocob saen euna himec age halu culum qagec eu cufalein. Odimeig lai medena hewegin ten, fufu wag fuludocob medena isec gagadic migiannu. Odimeig cesawi lanna lein.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Euqa wag mede esic qatani ti of qocob maha heweceb tawen. Oodon bigna isec macas gagadic bahic qahimei qonqon qatani susul falen.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Odocob han dana age gihacdoc age agenadec oso cesawi lanna limei busalecdainnu qagaadoqaga bili je madi cagoin.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Euqa han dana 100 agena ilo Pol cahahadugia cisdon. Eunu uqa eu odi cain odowainnu cahacaden. Odimei uqa dana cunug ihoc wa cesawoqagan eundec age aquni wagnadec bitacimeig cesawi lanna loqagannu je gatiti maaden.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Odimei dana leih wagna culadein age hib wag qatanen fan eundec cedi mugumuga tacimeig cesawi lanna loqagannu maaden. Odocob eu odina ege oso fadalecca qee me himec wa cesawi lanna hom.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.