Atos 12

Amani Owr (ADJ) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Lɛgŋ ab ɛm a, ɛb ebu Erↄd Agripa am ijr Nyamel ecʼagŋ nyam nyam gbre.
1 Por aquele mesmo tempo, o rei Herodes mandou prender alguns membros da Igreja para os maltratar.
2 Nʼↄŋ wɛl ibi Jak ekʼel Jan lisijim a lab ler ɛm ɛm.
2 Assim foi que matou à espada Tiago, irmão de João.
3 — ausente —
3 Vendo que isto agradava aos judeus, mandou prender Pedro. Eram então os dias dos pães sem fermento.
4 — ausente —
4 Mandou prendê-lo e lançou-o no cárcere, entregando-o à guarda de quatro grupos, de quatro soldados cada um, com a intenção de apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Kↄ eke Piɛr anŋ sobel ɛm a, Nyamel ecʼagŋ a am ŋↄŋn Nyam ↄŋʼn ↄmn ɛm tasi.
5 Pedro estava assim encerrado na prisão, mas a Igreja orava sem cessar por ele a Deus.
6 Ncok a eke lɛgŋ kʼɛny ke Erↄd jɛj in e low ok dedeku a ecʼany af a, Piɛr am ɛru mɛmn srↄda eyŋ yony ecʼaraŋn. Wɛl okʼr ŋgbraka yony ɛtŋ usu ↄsu ɛsɛl inym es, ɛgŋ ɛgŋ anŋ in ecʼusu sobel lisany a.
6 Ora, quando Herodes estava para o apresentar, naquela mesma noite dormia Pedro entre dois soldados, ligado com duas cadeias. Os guardas, à porta, vigiavam o cárcere.
7 Kpru ɛm Ɛs Kↄtↄkↄ ecʼafr ɛrm ɛs nyam ilm any ɛtŋ usuayl ɛjn ok sobel akŋ a. Afr ɛrm ɛs a iyr Piɛr abu mɛnɛgb ɛm, uwrʼr ɛtŋ dadʼr ninɛ: «Ìgb fafa!» Ŋgbraka a ekʼanŋʼn sabu a ɛr ok wus.
7 De repente, apresentou-se um anjo do Senhor, e uma luz brilhou no recinto. Tocando no lado de Pedro, o anjo despertou-o: Levanta-te depressa, disse ele. Caíram-lhe as cadeias das mãos.
8 Ɛtŋ afr ɛrm ɛs a dadʼr ninɛ: «Sùs ŋ e mob a, ke ók ŋ e cↄkrukpↄ a.» Piɛr ɛlumʼn ɛtŋ afr ɛrm ɛs a igŋ af dad ninɛ: «Sùs ŋ e mob af ɛw a ke úsʼm jam.»
8 O anjo ordenou: Cinge-te e calça as tuas sandálias. Ele assim o fez. O anjo acrescentou: Cobre-te com a tua capa e segue-me.
9 Piɛr igŋ afr ɛrm ɛs a ugŋ ɛy ↄkm sobel ab ɛm. Li kʼↄnym ↄmn eke low a eke afr ɛrm ɛs a am kok a kʼel nawrɛ tasi: nʼam tutr eke ow el es ɛkn ɛm.
9 Pedro saiu e seguiu-o, sem saber se era real o que se fazia por meio do anjo. Julgava estar sonhando.
10 -Lʼafŋ krɛkrɛ ecʼusu ↄsu usu ab es, yony ɛm ecʼa yɛji ɛtŋ -nʼim -lʼok lowi lisany a ekʼↄkŋ baŋn ab any a ogŋ. Ɛl ecʼany af lisany a fig in obi ɛtŋ -lʼok ↄkm. -Nʼim -lʼok ɛbɛrŋ nyam ɛm, ɛtŋ kpru ɛm afr ɛrm ɛs a ɛluʼl es.
10 Passaram o primeiro e o segundo postos da guarda. Chegaram ao portão de ferro, que dá para a cidade, o qual se lhes abriu por si mesmo. Saíram e tomaram juntos uma rua. Em seguida, de súbito, o anjo desapareceu.
11 Sica low a ekʼɛy a ok Piɛr es sos ɛm ɛtŋ li dad ninɛ: «Ca gbɛ, mʼam ɛkn ekʼow el nawrɛ tasi: Ɛs Kↄtↄkↄ anake ↄŋ in ecʼafr ɛrm ɛs ow eb ɛluʼm es Erↄd ecʼabusu ab ɛm eke mʼanŋ lele Jwifɛl e low ŋuŋ fɛŋ ekʼam tutr eke ki kok ɛm e lís ab ab a.»
11 Então Pedro tornou a si e disse: Agora vejo que o Senhor mandou verdadeiramente o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de tudo o que esperava o povo dos judeus.
12 Sica eke ow okʼr es sos ɛm a, nʼim Mari ekʼel Jan Mark lis ecʼakŋ a. Yogŋ agŋ nↄnↄ gbɛl as luku anŋ Nyam ŋↄŋn ɛm.
12 Refletiu um momento e dirigiu-se para a casa de Maria, mãe de João, que tem por sobrenome Marcos, onde muitos se tinham reunido e faziam oração.
13 Piɛr cicm lisany abu, ɛtŋ akŋ juma kok lis nyam eke wɛl bʼɛsŋ Rod igb ow eke ki figʼr lisany a.
13 Quando bateu à porta de entrada, uma criada, chamada Rode, adiantou-se para escutar.
14 Eke lʼiri lebl a ke lʼuw any ekʼow el Piɛr a, sos ɛm iŋnʼn toŋ lʼijl es eke li ki fig ow lisany a, kↄ lʼuru es nʼim li dad agŋ a eke Piɛr in anŋ lisany.
14 Mal reconheceu a voz de Pedro, de tanta alegria não abriu a porta, mas, correndo para dentro, foi anunciar que era Pedro que estava à porta.
15 -Li dad ow ninɛ: «Nuŋ ɛm am uŋʼŋ!» Kↄ nɛny am atʼr es eke ow el low nawrɛ tasi. Ɛtŋ -li dad -lʼusr af ninɛ: «Ɛbɛn ke in ecʼafr ɛrm ɛs ana.»
15 Disseram-lhe: Estás louca! Mas ela persistia em afirmar que era verdade. Diziam eles: Então é o seu anjo.
16 Ɛbɛn yɛji Piɛr abu anŋ ɛm am cicm lisany a abu. Eke sica -li figr lisany a, -lʼɛkn ow ɛtŋ ow ɛw ɛl any iti.
16 Pedro continuava a bater. Afinal abriram a porta, viram-no e ficaram atônitos.
17 Li tat wɛl abu eke wɛl ki yewal ɛtŋ lʼotar elel eke Ɛs Kↄtↄkↄ ↄny ɛluʼl ↄkm sobel ab ɛm a e low akr lʼok wɛl. Ɛtŋ li dad ninɛ: «Dàdr low a okr Jak lel agŋ lisijimɛl bɛb ab ab.» Ɛtŋ lʼɛy ↄkm lʼeb ejagb nʼim usu ɛjeci.
17 Ele, acenando-lhes com a mão que se calassem, contou como o Senhor o havia livrado da prisão, e disse: Comunicai-o a Tiago e aos irmãos. Em seguida, saiu dali e retirou-se para outro lugar.
18 Sica eke usu ot es a, bↄbar ligbɛl ɛy srↄda eyŋ a ecʼaraŋn ɛtŋ -nʼam ibrm ɛl sosi low yecʼekʼɛŋn Piɛr a.
18 Logo que amanheceu, houve um sobressalto pouco comum entre os soldados sobre o que acontecera a Pedro.
19 Erↄd ↄŋ wɛl ↄl Piɛr es, kↄ wɛl ɛŋnmʼn. Li bibrm usu ↄsu ɛsɛl a low ɛtŋ nʼↄŋ abusu eke wɛl kʼibi ɛl. Ow e jam a, nʼanŋ Jude nʼim Sesare ɛtŋ yogŋ nʼanŋ sɛgŋ bɛb.
19 Herodes, procurando-o e não o achando, instaurou um processo contra os guardas e mandou supliciá-los. Em seguida, desceu da Judéia para Cesaréia, onde permaneceu.
20 Sica lɛgŋ nyam Erↄd ↄny ɛrm bebl ligbɛl Tir baŋn eyŋ lele Sidↄn baŋn eyŋ ab e lís. Baŋn a yony mum nɛny okr af eke kʼim ɛknʼn. In e saw ecʼɛgŋ ekʼel Blastus ɛm -lʼɛcr -nʼim -lʼibrm Erↄd eke ɛrm es ɛy kʼanŋ, aŋke ɛl e baŋn a yony mum bʼↄl ob ij ɛb ebu ecʼɛb ab ɛm.
20 Estava Herodes em conflito com os habitantes de Tiro e de Sidônia. Estes, porém, de comum acordo, se apresentaram a ele, e, com o favor de Blasto, que era camareiro do rei, pediram a paz. {Porque a sua região era abastecida por ele.}
21 Eke lɛgŋ a eke wɛl ɛw a ow a, Erↄd sus in ecʼɛb es ɛw ɛs e mob sus ɛm a, li sig es ɛb ebu e lɛkpn af ɛtŋ nʼam dad wɛl ów dedeku ɛm.
21 No dia marcado, Herodes, vestido em traje real, sentou-se no tribunal e lhes dirigiu uma alocução.
22 Dedeku a ↄg dad ninɛ: «Na nyàm anake am dad odad a, kↄ ow elm ɛgŋ.»
22 O povo aplaudia: É a voz de um deus, e não de um homem!
23 Kↄ, kpru ɛm, Ɛs Kↄtↄkↄ ecʼafr ɛrm ɛs nyam kok Erↄd low, aŋke anygbɛl a ekʼel Nyam ecʼa lʼɛgŋm nʼↄↄm ow, ɛtŋ sɛgŋ bɛb bʼɛc a sisŋ ijʼr lʼuw.
23 No mesmo instante, o anjo do Senhor o feriu, por ele não haver dado honra a Deus. E, roído de vermes, expirou.
24 Nyam ecʼodad a gbɛ am eb es obn.
24 Entretanto, a palavra de Deus crescia e se espalhava sempre mais.
25 Eke Barnabas lele Sↄl ab uwar ɛl e juma Jerusalɛm a, -lʼoc Jan Mark -lʼɛwl mɛny ab -nʼim Antiↄs.
25 Tendo Barnabé e Saulo concluído a sua missão, voltaram de Jerusalém {a Antioquia}, levando consigo João, que tem por sobrenome Marcos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.