Gênesis 37
Achuar Peru OT Por and NT 2019 4th edition (ACUNT) vs NVT
1 Jacobka Canaán nungkanam yaanchuik ni apari pujuya nuni pujusmiayi.
1 Jacó passou a morar na terra de Canaã, onde seu pai tinha vivido como estrangeiro.
2 Juwaitai Jacob ni uchiri ainaujai turamuri: Jacobo uchiri José dieciciete musachrintin asa, ni kaná yachi ainaujai oveja wainuyayi. Tura ni kaná yachi nukuri Bilha tura Zilpa armiayi. Nu jimiar nuwaka Jacobo nuwari inatiri armiayi. Tura Joséka ni yachi ainau pase turamurin aparin ujakmiayi.
2 Este é o relato de Jacó e sua família. Quando José tinha 17 anos, cuidava dos rebanhos de seu pai. Trabalhava com seus meios-irmãos, os filhos de Bila e Zilpa, mulheres de seu pai, e contava para seu pai algumas das coisas erradas que seus irmãos faziam.
3 Kame, Israelsha timiá juuntach ayat yajutmaru asa, chikich uchiri ainaun nangkamasang Josén timiá aneemiayi. Tura asa entsati nekas sarman tura shiirman najatamiayi.
3 Jacó amava José mais que a qualquer outro de seus filhos, pois José havia nascido quando Jacó era idoso. Por isso, certo dia Jacó encomendou um presente especial para José: uma linda túnica.
4 Tura asamtai José yachi ainau nuna wainkar: —¿Warukamtai aparka Josén timiá aneawa? Antsu iinka miatka anenmatsji tusar, Josénka suwirpiaku jiinak kajerkarmiayi. Tura asar aujnaitsuk pengkerka awajsacharmiayi.
4 Os irmãos de José, por sua vez, o odiavam, pois o pai deles o amava mais que a todos os outros filhos. Não eram capazes de lhe dizer uma única palavra amigável.
5 — ausente —
5 Certa noite, José teve um sonho e, quando o contou a seus irmãos, eles o odiaram ainda mais.
6 — ausente —
6 “Ouçam este sonho que tive”, disse ele.
7 — ausente —
7 “Estávamos no campo, amarrando feixes de trigo. De repente, meu feixe se levantou e ficou em pé, e seus feixes se juntaram ao redor do meu e se curvaram diante dele!”
8 — ausente —
8 Seus irmãos responderam: “Você imagina que será nosso rei? Pensa mesmo que nos governará?”. E o odiaram ainda mais por causa de seus sonhos e da maneira como os contava.
9 Nunia José ataksha karamramiayi. Tura yachii ainaun ujaak: —Wi karanam wainkaja nuka nekaataram. Karanam tsaasha tura nantusha tura yaa once aina nusha wina tsuntsumrutawarun wainkajai,
9 Pouco tempo depois, José teve outro sonho e, mais uma vez, contou-o a seus irmãos. “Ouçam, tive outro sonho”, disse ele. “O sol, a lua e onze estrelas se curvavam diante de mim!”
10 —aparin tura yachii ainaun ujakmiayi. Tamati apari chicharak: —¿Ame karamramuram warimpita? ¿Wiyaash nukurmijai tura yachim ainaujiash amin tsuntsumruataij? —timiayi.
10 Dessa vez, contou o sonho não apenas aos irmãos, mas também ao pai, que o repreendeu, dizendo: “Que sonho é esse? Por acaso eu, sua mãe e seus irmãos viremos e nos curvaremos até o chão diante de você?”.
11 Nunia ni yachii ainauka Josén nukap suwirpiaku jiisarmiayi. Antsu Jacobka: —¿Warukakung tuusha karamra? —tusa nukap nintimias pujumiayi.
11 Os irmãos de José ficaram com inveja dele, mas seu pai se perguntou qual seria o significado dos sonhos.
12 Chikich kintiati José yachii ainau apari ovejari ainau yuwatniurin eakartas, Siquem nungkanam wearmiayi.
12 Pouco depois, os irmãos de José levaram os rebanhos de seu pai para pastar junto de Siquém.
13 Tura nuni pujuinai, Israel Josén chicharak: —Anturtukta. Yachim ainau Siquemnum ovejan waininak pengkerash pujuina tusam nekauta, —timiayi. Tama José ayu timiayi.
13 Então Jacó disse a José: “Seus irmãos estão cuidando das ovelhas em Siquém. Apronte-se, e eu o enviarei até eles”. “Estou pronto para ir”, respondeu José.
14 Ayu tamati, Israel chicharak: —¿Yachim ainau tura oveja ainausha pengkerash pujuina tusam jiisam, ataksha tame ujatkata, —tusa Hebrónka pakarinia akupkam, José Siquemnum jeamiayi.
14 “Vá ver como estão seus irmãos e os rebanhos”, disse Jacó. “E traga-me notícias deles.” Jacó o enviou, e José viajou de sua casa no vale de Hebrom até Siquém.
15 Tura yachii ainau pujuinamunam jeatatkama, waak wekai aints wainak: —¿Warí eakmea wekaame? —tu iniam,
15 Quando José chegou a Siquém, um homem da região notou que ele andava perdido pelos campos. “O que você está procurando?”, perguntou o homem.
16 José ayaak: —Yatsur ainaun eakun wekaajai. ¿Antsu tuni ovejan waininak pujuina tusam nekatsmek?
16 “Estou procurando meus irmãos”, respondeu José. “O senhor sabe onde eles estão cuidando dos rebanhos?”
17 —tama ayaak: —Yachim ainauka juniangka jiinkiar, Dotannum wearmi tinaun anturkarmajai, —tu tama, Joséka yachii ainaun eaak wekaas Dotannum pujuinaun wainkamiayi.
17 O homem lhe disse: “Sim, eles foram embora daqui, mas eu os ouvi dizer: ‘Vamos a Dotã’”. Então José foi atrás de seus irmãos e os encontrou em Dotã.
18 Tura José winamtai, yachii ainauka Josén arák winaun wainkar, maatniun chichaman najanawarmiayi.
18 Quando os irmãos de José o viram, o reconheceram de longe. Antes que ele se aproximasse, planejaram uma forma de matá-lo.
19 Tura mai nuwamtak chichainak: —¡Jiistaram, karamin winawai!
19 “Lá vem o sonhador!”, disseram uns aos outros.
20 Watska, tati. Tura taamtai maar, waanam ajuarmi. Turar ii aparin jearir ujaakur: ¿Pachim yuwachiash? timi. Tura ni karamramurisha warukating? —tiarmiayi.
20 “Vamos matá-lo e jogá-lo numa dessas cisternas. Diremos a nosso pai: ‘Um animal selvagem o devorou’. Então veremos o que será dos seus sonhos!”
21 Tinamtai Rubén nuna antuk Josén ayamruktas wakerau asa, yachii ainaun chicharak: —Atsa, maachmi.
21 Mas, quando Rúben ouviu o plano, tratou de livrar José. “Não o matemos”, disse ele.
22 Antsu maatsuk waa yumi atsamunam engkeataram. Kame, maami timauka inaisataram, —timiayi. Tura arum jiikin apar pujamunam akupkatjai, tu nintimias nunaka timiayi.
22 “Por que derramar sangue? Joguem-no nesta cisterna vazia aqui no deserto e não toquemos nele.” Rúben planejava resgatar José e levá-lo de volta ao pai.
23 Nunia José ni yachii pujuinamunam tamiayi. Tura taamtai, achikiar wejmakri shiirman aitkar jurukiar,
23 Assim, quando José chegou, os irmãos lhe arrancaram a linda túnica que ele estava usando,
24 waa yumi atsamunam ujuararmiayi.
24 o agarraram e o jogaram na cisterna vazia, ou seja, sem água.
25 Turawar yurumkan yuwatasar keemsarmiayi. Tura yuwinak pujuinai, Galaad nungkanmaya ismaelita ainau perfume, tura bálsamo ainauncha, tura mirra Ejiptonam surukmi tusar, camellonam aantsar wininaun wainkarmiayi.
25 Mais tarde, quando se sentaram para comer, viram ao longe uma caravana de camelos vindo em sua direção. Era um grupo de negociantes ismaelitas, que transportavam especiarias, bálsamo e mirra de Gileade para o Egito.
26 Tura wainkar Judá ni yachii ainaun chicharak: —Ii yachi maarkia tura uukrikia, ¿warijing kuikiasha achiktaij?
26 Judá disse a seus irmãos: “O que ganharemos se matarmos nosso irmão e encobrirmos o crime?
27 Antsu maatsuk ismaelita ainamunam surukmi. ¿Wari? ¿Ii yachiinchukait? —timiayi. Tamati ni yachii ainau ayu tiarmiayi.
27 Em vez de matá-lo, vamos vendê-lo aos negociantes ismaelitas. Afinal, ele é nosso irmão, sangue do nosso sangue!”. Seus irmãos concordaram.
28 Tura ismaelita ainau Madian nungkanmaya winiarmia nuka nangkaaminamtai, Josén waanmaya jiikiar, veinte kuikiajai surukarmiayi. Tura surukaram, Josén Ejiptonam jukiarmiayi.
28 Então, quando os ismaelitas, que eram negociantes midianitas, se aproximaram, os irmãos de José o tiraram da cisterna e o venderam para eles por vinte peças de prata. E os negociantes o levaram para o Egito.
29 Turawaru ai, Rubén nuni pujachu asa, ataksha waanam waketki, Josén wainkachmiayi. Tura napchau nintimias entsatirin jaakmiayi.
29 Algum tempo depois, Rúben voltou para tirar José da cisterna. Quando descobriu que seu irmão não estava lá, rasgou as roupas.
30 Nunia ni yachii pujuinamunam we chichaak: —¡Yatsurka waanmangka atsawai! ¿Tura asamtai aparnasha warí titajak? —timiayi.
30 Voltou a seus irmãos e lamentou-se: “O menino sumiu! E agora, o que farei?”.
31 Nunia cabra uchirin maawar, nuna numpejai José entsatirin yakararmiayi.
31 Então os irmãos mataram um bode e mergulharam a túnica de José no sangue do animal.
32 Tura aparin José entsatirin akuptinak: —Ju wainkamji. Tenapkesam nekaata. ¿Nekas uchirmi entsatirinchukai? —tusar chichaman akuptukarmiayi.
32 Enviaram a linda túnica para o pai, com a seguinte mensagem: “Veja o que encontramos. Não é a túnica de seu filho?”.
33 Tura chichaman akupkaramtai, Jacob entsatin wainak nekaa: —Nekas uchiru entsatirintai. ¿Pachim yuwachiash? —timiayi.
33 O pai a reconheceu de imediato e disse: “Sim, é a túnica de meu filho. Um animal selvagem o deve ter devorado. Com certeza José morreu despedaçado!”.
34 Tura uchir jakayi tusa, wake mesek wejmakrin jaak, jakmarar entsatin entsar, untsuri kintia juutmiayi.
34 Jacó rasgou suas roupas e vestiu-se de pano de saco. Por longo tempo, lamentou profundamente a morte do filho.
35 Tu pujai, ni uchiri ainau tura nawantri ainausha mash jikiamtan nutsumtikrartas wakeriarmiayi. Antsu nakitau asa: —Wikia uchir jakamun pachisan juu juutkan nunia jakan, niijai iruntran inaisatjai —timiayi.
35 A família toda tentou consolá-lo, mas ele se recusava. “Descerei à sepultura lamentando a morte de meu filho”, dizia, e continuou a lamentar-se.
36 Nunia Madianmaya ainauka Ejiptonam jear, suntara apuri Potifar naartinnum Josén surukarmiayi. Nu Potifarka Ejipto apuri faraónka yaintri ayayi.
36 Enquanto isso, os negociantes midianitas chegaram ao Egito, onde venderam José a Potifar, oficial e capitão da guarda do faraó.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.