Gênesis 37
Achuar Peru OT Por and NT 2019 4th edition (ACUNT) vs NAA
1 Jacobka Canaán nungkanam yaanchuik ni apari pujuya nuni pujusmiayi.
1 Jacó habitou na terra das peregrinações de seu pai, na terra de Canaã.
2 Juwaitai Jacob ni uchiri ainaujai turamuri: Jacobo uchiri José dieciciete musachrintin asa, ni kaná yachi ainaujai oveja wainuyayi. Tura ni kaná yachi nukuri Bilha tura Zilpa armiayi. Nu jimiar nuwaka Jacobo nuwari inatiri armiayi. Tura Joséka ni yachi ainau pase turamurin aparin ujakmiayi.
2 Esta é a história de Jacó. Quando José tinha dezessete anos, apascentava os rebanhos com os seus irmãos. Sendo ainda jovem, acompanhava os filhos de Bila e os filhos de Zilpa, mulheres de seu pai; e trazia más notícias deles a seu pai.
3 Kame, Israelsha timiá juuntach ayat yajutmaru asa, chikich uchiri ainaun nangkamasang Josén timiá aneemiayi. Tura asa entsati nekas sarman tura shiirman najatamiayi.
3 Ora, Israel amava mais José do que todos os seus outros filhos, porque era filho da sua velhice; e mandou fazer para ele uma túnica talar de mangas compridas.
4 Tura asamtai José yachi ainau nuna wainkar: —¿Warukamtai aparka Josén timiá aneawa? Antsu iinka miatka anenmatsji tusar, Josénka suwirpiaku jiinak kajerkarmiayi. Tura asar aujnaitsuk pengkerka awajsacharmiayi.
4 Quando os seus irmãos viram que o pai o amava mais do que todos os outros filhos, odiaram-no e já não podiam falar com ele de forma pacífica.
5 — ausente —
5 José teve um sonho e o contou aos seus irmãos; por isso, o odiaram ainda mais.
6 — ausente —
6 Ele lhes disse: — Peço que ouçam o sonho que tive.
7 — ausente —
7 Sonhei que estávamos amarrando feixes no campo, e eis que o meu feixe se levantou e ficou em pé, enquanto os feixes de vocês o rodeavam e se inclinavam diante do meu.
8 — ausente —
8 Então os irmãos lhe disseram: — Você pensa que vai mesmo reinar sobre nós? Pensa que realmente dominará sobre nós? E com isso o odiavam ainda mais, por causa dos seus sonhos e de suas palavras.
9 Nunia José ataksha karamramiayi. Tura yachii ainaun ujaak: —Wi karanam wainkaja nuka nekaataram. Karanam tsaasha tura nantusha tura yaa once aina nusha wina tsuntsumrutawarun wainkajai,
9 José teve ainda outro sonho, que ele contou aos seus irmãos, dizendo: — Sonhei também que o sol, a lua e onze estrelas se inclinavam diante de mim.
10 —aparin tura yachii ainaun ujakmiayi. Tamati apari chicharak: —¿Ame karamramuram warimpita? ¿Wiyaash nukurmijai tura yachim ainaujiash amin tsuntsumruataij? —timiayi.
10 Quando José contou esse sonho ao pai e aos seus irmãos, o pai o repreendeu, dizendo: — Que sonho é esse que você teve? Você está querendo dizer que eu, a sua mãe e os seus irmãos iremos e nos inclinaremos até o chão diante de você?
11 Nunia ni yachii ainauka Josén nukap suwirpiaku jiisarmiayi. Antsu Jacobka: —¿Warukakung tuusha karamra? —tusa nukap nintimias pujumiayi.
11 Os irmãos tinham inveja dele; o pai, no entanto, guardou aquilo no coração.
12 Chikich kintiati José yachii ainau apari ovejari ainau yuwatniurin eakartas, Siquem nungkanam wearmiayi.
12 Como os irmãos foram apascentar o rebanho do pai, em Siquém,
13 Tura nuni pujuinai, Israel Josén chicharak: —Anturtukta. Yachim ainau Siquemnum ovejan waininak pengkerash pujuina tusam nekauta, —timiayi. Tama José ayu timiayi.
13 Israel perguntou a José: — Os seus irmãos não estão apascentando o rebanho em Siquém? Venha, pois vou mandar você até eles. José respondeu: — Eis-me aqui.
14 Ayu tamati, Israel chicharak: —¿Yachim ainau tura oveja ainausha pengkerash pujuina tusam jiisam, ataksha tame ujatkata, —tusa Hebrónka pakarinia akupkam, José Siquemnum jeamiayi.
14 Israel continuou: — Vá, agora, e veja se está tudo bem com os seus irmãos e com o rebanho; e traga-me notícias. Assim, o enviou do vale de Hebrom, e ele foi a Siquém.
15 Tura yachii ainau pujuinamunam jeatatkama, waak wekai aints wainak: —¿Warí eakmea wekaame? —tu iniam,
15 E um homem encontrou José, que andava errante pelo campo, e lhe perguntou: — O que você está procurando?
16 José ayaak: —Yatsur ainaun eakun wekaajai. ¿Antsu tuni ovejan waininak pujuina tusam nekatsmek?
16 Ele respondeu: — Estou procurando os meus irmãos. Por favor, pode me dizer onde eles estão apascentando o rebanho?
17 —tama ayaak: —Yachim ainauka juniangka jiinkiar, Dotannum wearmi tinaun anturkarmajai, —tu tama, Joséka yachii ainaun eaak wekaas Dotannum pujuinaun wainkamiayi.
17 O homem respondeu: — Foram embora daqui. Ouvi quando disseram: “Vamos a Dotã.” Então José seguiu atrás dos irmãos e os encontrou em Dotã.
18 Tura José winamtai, yachii ainauka Josén arák winaun wainkar, maatniun chichaman najanawarmiayi.
18 De longe eles o viram e, antes que chegasse, conspiraram contra ele para o matar.
19 Tura mai nuwamtak chichainak: —¡Jiistaram, karamin winawai!
19 Disseram uns aos outros: — Lá vem o grande sonhador!
20 Watska, tati. Tura taamtai maar, waanam ajuarmi. Turar ii aparin jearir ujaakur: ¿Pachim yuwachiash? timi. Tura ni karamramurisha warukating? —tiarmiayi.
20 Venham, pois, agora, vamos matá-lo e jogar o corpo numa destas cisternas. Diremos que um animal selvagem o devorou. Vejamos em que vão dar os sonhos dele.
21 Tinamtai Rubén nuna antuk Josén ayamruktas wakerau asa, yachii ainaun chicharak: —Atsa, maachmi.
21 Mas Rúben, ouvindo isso, livrou-o das mãos deles e disse: — Não lhe tiremos a vida.
22 Antsu maatsuk waa yumi atsamunam engkeataram. Kame, maami timauka inaisataram, —timiayi. Tura arum jiikin apar pujamunam akupkatjai, tu nintimias nunaka timiayi.
22 Rúben disse mais: — Não derramem sangue. Joguem o rapaz naquela cisterna que está no deserto, e não lhe façam mal. Rúben disse isto para o livrar deles, a fim de levá-lo de volta ao pai.
23 Nunia José ni yachii pujuinamunam tamiayi. Tura taamtai, achikiar wejmakri shiirman aitkar jurukiar,
23 Mas, logo que José chegou a seus irmãos, despiram-no da túnica, a túnica talar de mangas compridas que trazia,
24 waa yumi atsamunam ujuararmiayi.
24 e o jogaram na cisterna. A cisterna estava vazia, sem água.
25 Turawar yurumkan yuwatasar keemsarmiayi. Tura yuwinak pujuinai, Galaad nungkanmaya ismaelita ainau perfume, tura bálsamo ainauncha, tura mirra Ejiptonam surukmi tusar, camellonam aantsar wininaun wainkarmiayi.
25 Depois sentaram-se para comer. Levantando os olhos, viram que uma caravana de ismaelitas vinha de Gileade. Seus camelos traziam especiarias, bálsamo e mirra, que levavam para o Egito.
26 Tura wainkar Judá ni yachii ainaun chicharak: —Ii yachi maarkia tura uukrikia, ¿warijing kuikiasha achiktaij?
26 Então Judá disse aos irmãos: — O que vamos ganhar se matarmos o nosso irmão e depois escondermos a sua morte?
27 Antsu maatsuk ismaelita ainamunam surukmi. ¿Wari? ¿Ii yachiinchukait? —timiayi. Tamati ni yachii ainau ayu tiarmiayi.
27 Venham, vamos vendê-lo aos ismaelitas. Não lhe façamos mal, pois é nosso irmão, é do nosso sangue. Seus irmãos concordaram.
28 Tura ismaelita ainau Madian nungkanmaya winiarmia nuka nangkaaminamtai, Josén waanmaya jiikiar, veinte kuikiajai surukarmiayi. Tura surukaram, Josén Ejiptonam jukiarmiayi.
28 E, quando os mercadores midianitas passaram, os irmãos de José o tiraram da cisterna e o venderam aos ismaelitas por vinte moedas de prata. E os ismaelitas levaram José para o Egito.
29 Turawaru ai, Rubén nuni pujachu asa, ataksha waanam waketki, Josén wainkachmiayi. Tura napchau nintimias entsatirin jaakmiayi.
29 Quando Rúben voltou à cisterna, eis que José não estava nela; então rasgou as suas roupas.
30 Nunia ni yachii pujuinamunam we chichaak: —¡Yatsurka waanmangka atsawai! ¿Tura asamtai aparnasha warí titajak? —timiayi.
30 E, voltando aos seus irmãos, disse: — O rapaz não está mais lá! E agora, o que eu vou fazer?
31 Nunia cabra uchirin maawar, nuna numpejai José entsatirin yakararmiayi.
31 Então pegaram a túnica de José, mataram um bode e molharam a túnica no sangue.
32 Tura aparin José entsatirin akuptinak: —Ju wainkamji. Tenapkesam nekaata. ¿Nekas uchirmi entsatirinchukai? —tusar chichaman akuptukarmiayi.
32 E enviaram a túnica de mangas compridas ao pai com este recado: — Achamos isto. Veja se é ou não a túnica de seu filho.
33 Tura chichaman akupkaramtai, Jacob entsatin wainak nekaa: —Nekas uchiru entsatirintai. ¿Pachim yuwachiash? —timiayi.
33 Ele a reconheceu e disse: — É a túnica de meu filho. Um animal selvagem o devorou. Certamente José foi despedaçado.
34 Tura uchir jakayi tusa, wake mesek wejmakrin jaak, jakmarar entsatin entsar, untsuri kintia juutmiayi.
34 Então Jacó rasgou as suas roupas, vestiu-se de pano de saco e lamentou o filho durante muitos dias.
35 Tu pujai, ni uchiri ainau tura nawantri ainausha mash jikiamtan nutsumtikrartas wakeriarmiayi. Antsu nakitau asa: —Wikia uchir jakamun pachisan juu juutkan nunia jakan, niijai iruntran inaisatjai —timiayi.
35 Todos os seus filhos e todas as suas filhas vieram, para o consolar; ele, porém, recusou ser consolado e disse: — Chorando, descerei à sepultura para junto do meu filho. E continuou a chorar pelo filho.
36 Nunia Madianmaya ainauka Ejiptonam jear, suntara apuri Potifar naartinnum Josén surukarmiayi. Nu Potifarka Ejipto apuri faraónka yaintri ayayi.
36 Enquanto isso, no Egito, os midianitas venderam José a Potifar, oficial de Faraó, comandante da guarda.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.