2 Coríntios 7
Tèstèman nèf-la: Épi an posyòn an liv samz-la (ACFNT) vs NAA
1 Zòt bon jan mwen — kon sé pwonmèt sala sé sa nou-an, annou tiwé an lavi nou tout sé bagay-la ki ka nwèsi lachè épi lèspwi nou. Épi annou fè fòs kò nou pou nou sa viv an lavi ki byen nèt paski nou ka pòté Bondyé wèspé an chay.
1 Portanto, meus amados, tendo tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Fè lè an tjè zòt ban nou. Nou pʼòkò fè pyèsonn anyen ki pa bon, ni nou pʼòkò ankouwajé pyèsonn fè sa ki pa bon, ni nou pʼòkò pwan lavantay asou pyèsonn.
2 Pedimos que vocês nos acolham em seu coração. Não tratamos ninguém com injustiça, não prejudicamos ninguém, não exploramos ninguém.
3 Mwen pa ka di sa pou kondanné zòt. Kon mwen ja di avan, zòt ni an tèlman bon plas an tjè nou, kon sa nou sa jik viv ében mò épi zòt.
3 Não falo para condenar vocês. Porque eu já disse que vocês estão em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Mwen ni an chay konfyans lè mwen ka palé bay zòt. Zòt ban mwen djèwté an tjè mwen. Zòt ja ankouwajé mwen an chay an tout twakasman-an nou pasé-a. An véwité mwen kontan tèlman!
4 Estou sendo bem franco com vocês e tenho muito orgulho de vocês. Sinto-me grandemente confortado e transbordo de alegria em meio a toda a nossa tribulação.
5 Dépi lè nou wivé isi-a Masédonnya, nou pʼòkò jwenn an chans pou pozé. I té ni twaka ka èspéyé nou an tout ti twou. Batay dèwò, pèwèz an tjè nou,
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum alívio. Pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 mé Bondyé-a ki ka ankouwajé moun ki dékouwajé-a ankouwajé nou lè i voyé Titòs ban nou.
6 Porém Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito.
7 Sé pa kon Titòs vini-an sèlman ki fè nou kontan kon sa, mé sa i di nou konsèné mannyè zòt ankouwajéʼy-la. I di nou mannyè zòt ka mò pou wè mwen, mannyè zòt igwété bagay-la ki té fèt-la, mannyè zòt pawé pou fè défans mwen, épi pou sa mwen té pli kontan.
7 E não somente com a chegada dele, mas também pelo consolo que recebeu de vocês. Ele nos falou da saudade, do pranto e do zelo que vocês têm por mim, aumentando, assim, a minha alegria.
8 Menm si lèt-la mwen ékwi-a fè zòt lapenn, mwen pa igwété mwen ékwiʼy. Wi, mwen té igwétéʼy lè mwen wè mannyè i mété zòt an lapenn, mé pa pou lontan.
8 Porque, mesmo que eu tenha entristecido vocês com a minha carta, não me arrependo — embora já tenha me arrependido, pois vi que aquela carta os deixou tristes, ainda que por breve tempo.
9 Mé mwen kontan mwen voyé lèt sala. Sé pa kon i fè zòt lapenn-an, mé sé kon i fè zòt chanjé mannyè zòt-la. Sé Bondyé ki fè lèt-la fè zòt lapenn kon sa. Nou menm pʼòkò fè anyen.
9 Mas agora me alegro, não porque vocês ficaram tristes, mas porque essa tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que, de nossa parte, não sofressem nenhum dano.
10 Bondyé sa sèvi lapenn an lavi nou pou fè nou tounen do nou asou péché épi gadé pou salvasyon. Nou pa sa janmen igwété kalité sé lapenn sala. Mé lapenn san wépantisman — sé kalité sala ki ka mennen lanmò.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Gadé ki sa lapenn sala Bondyé sèvi-a ja fè bay zòt. I lévé zòt an sonmèy. I fè zòt pawé pou fè défans kò zòt. I fè zòt faché kont sa ki fèt-la. I fè zòt vini pli sèwyé. I fè zòt ka mò pou wè mwen. I fè zòt mélé, i fè zòt vlé wè jistis fèt. An tout fasad zòt ja moutwé mannyè zòt pa té koupab.
11 Vejam quanto cuidado produziu em vocês o fato de serem entristecidos segundo Deus! Que defesa, que indignação, que temor, que saudade, que zelo, que desejo de punir o culpado! Em tudo vocês se mostraram inocentes neste assunto.
12 Kon sa menm si mwen ékwi, sé pa pou lapéti moun-an ki fè ditò-a ében moun-an i afèkté-a, mé mwen ékwi pou moutwé zòt an pwézans Bondyé mannyè zòt ni lanmityé pou nou.
12 Portanto, embora eu tenha escrito aquela carta, não foi por causa daquele que fez o mal, nem por causa daquele que sofreu a afronta, mas para que fosse manifesto entre vocês, diante de Deus, o cuidado que vocês têm por nós.
13 Sa ja ankouwajé nou an chay.
13 Foi por isso que nos sentimos consolados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, porque todos vocês trouxeram refrigério ao espírito dele.
14 Mwen té ja bavadé bay Titòs konsèné zòt épi zòt pa ladjé mwen. Mé menm kon tout bagay nou di zòt té vwé, sé kon sa tout bavadé-a nou bavadé konsèné zòt bay Titòs-la ja vini vwé osi.
14 Porque, se falei a ele com certo orgulho a respeito de vocês, não fiquei envergonhado. Pelo contrário, como tudo que falamos a vocês era verdade, também os elogios que, na presença de Tito, fizemos a respeito de vocês se mostraram verdadeiros.
15 Lè i chonjé mannyè zòt té ja pawé pou obéyi épi mannyè zòt wisivwéʼy épi an chay wèspé, lanmityéʼy pou zòt vini pli fò.
15 E o grande afeto que ele tem por vocês aumenta cada vez mais, quando ele se lembra da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
16 Mwen kontan mwen sa ni tout konfyans an zòt.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.