Romanos 9

GɛnÞ PobÞrÞ, Gɛbono Wurubuaarɛ Gi Yɛgɛ Mɔ-rɛ Anyamesɛ Mɛ Wɔra Mɔ (ACD) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Kyu lii me‑rɛ Kirisito ginyamesɛ kolon mɔ so mɔ, n nyi yɛɛ ilaa ibono nan baa tɔgɛ faa i gyɛ gɛsintin. Meŋ kya kɛɛ abon. Wurubuaarɛ Oduduu mɔ kee kya yɛgɛ nꞌ bii me-gisen dɔ yɛɛ i gyɛ gɛsintin.
1 Digo-lhes a verdade, tendo Cristo como testemunha, e minha consciência e o Espírito Santo a confirmam.
2 — ausente —
2 Meu coração está cheio de amarga tristeza e angústia sem fim
3 — ausente —
3 por meu povo, meus irmãos judeus. Eu estaria disposto a ser amaldiçoado para sempre, separado de Cristo, se isso pudesse salvá-los.
4 Isirale awura ne Wurubuaarɛ gi lɛɛ yii yɛɛ mɛꞌ wɔra mɔ-asonbo. Mɔmɔ kee ne ɔ lɛɛ mɔ-nyisigyi mɔ gɛwi nyiile. Ɔ yɛgɛ mɔ‑rɛ mɔmɔ mɛ wɔra gɛnɔ gikpadɔ gifonɛɛ, ne mɔmɔ-abaa dɔ ne o kyu mɔ-nbara mɔ kyu wɔra. O nyiile mɔmɔ gɛnɔɔbono mɛꞌ kyu son mɔ mɔ. Ɔ ka ilaa dɛnsɛ yela sa mɔmɔ.
4 Eles são o povo de Israel, escolhidos para serem filhos adotivos de Deus. Ele lhes revelou sua glória, fez uma aliança com eles e lhes deu sua lei e o privilégio de adorá-lo e receber suas promessas.
5 Mɔmɔ-adedaabo gyangbarasɛ mɛ wɔra asa gbaaꞌgbaa Wurubuaarɛ asɛ. Mɔmɔ-ɔpaa dɔ ne mɛ korogɛ ɔbono ɔ kya yɛgɛ asa mɛꞌ nyɛ Wurubuaarɛ asɛ gɛkyena mɔ. Ɔ gyɛ Wurubuaarɛ ɔbono ɔ kya gyi gɛwura ilaa kamaasɛ so. Ayenbi aꞌ wɔra mɔ-lɛɛ gɛkpaa-gɛkpaa. Iꞌ ba gɛnen.
5 Do povo de Israel vêm os patriarcas, e o próprio Cristo, quanto à sua natureza humana, era israelita. E ele é Deus, aquele que governa sobre todas as coisas e é digno de louvor eterno! Amém.
6 To! Imɔso Wurubuaarɛ maŋ baa wɔra ilaa ibono ɔ ka yela sa Isirale awura mɔ? Ɔ laa wɔra! Iŋ gyɛ mɔmɔ pɛwu berɛ ne ɔ laa wɔra imɔ sa. I lii fɛɛ i mɛŋ gyɛ Isirale anaanabi mɔ pɛwu ne n gyɛ Isirale awura gɛsintin.
6 Acaso Deus deixou de cumprir sua promessa a Israel? Não, pois nem todos os descendentes de Israel pertencem, de fato, ao povo de Deus.
7 I mɛŋ gyɛ Aberaham ɔpaa dɔ pɛwu kee ne n gyɛ mɔ-anaanabi gɛsintin. I lii fɛɛ Wurubuaarɛ gi tɔgɛ sa Aberaham yɛɛ,
7 Só porque são descendentes de Abraão não significa que são, verdadeiramente, filhos de Abraão. Pois as Escrituras dizem: “Isaque é o filho de quem depende a sua descendência”.
8 Agyɛbi adɛ gɛsɛ ne n gyɛ yɛɛ Wurubuaarɛ mɛŋ kalɛ nbii nbono Aberaham gi korogɛ mɔ pɛwu yɛɛ mɛ gyɛ mɔ Wurubuaarɛ mɔ-biana gɛsintin. Nbii nbono Wurubuaarɛ gi wolaa ka yela sa Aberaham mɔ wolɛ ne Wurubuaarɛ gi kyu yɛɛ mɛ gyɛ Aberaham mɔ-biana gɛsintin.
8 Isso significa que os descendentes físicos de Abraão não são, necessariamente, filhos de Deus. Apenas os filhos da promessa são considerados filhos de Abraão.
9 Wurubuaarɛ gɛnɔ dɔ agyɛbi abono o ka yela sa Aberaham mɔ ne n gyɛ yɛɛ,
9 Pois Deus havia prometido: “Voltarei por esta época, e Sara terá um filho”.
10 Iŋ gyɛ imɔ idɛ wolɛ. Gɛnen gɛbii nyensɛɛ mɔ ne n gyɛ aye-naana Ayisiki. Aye-naana Ayisiki baarɛ gi kyu ɔkyii, mɛ kya terɛ mɔ yɛɛ Rebɛka. Rebɛka gi korogɛ ataana sa mɔ. Mɛ gyɛ anyen. Yɛgɛ nbii mɔ gi dabɔlɛ gi gyɛ onyi kolon ɔsɛ kolon faa mɔ,
10 Esse fato não é único. Também Rebeca ficou grávida de nosso antepassado Isaque e deu à luz gêmeos.
11 — ausente —
11 Antes de eles nascerem, porém, antes mesmo de terem feito qualquer coisa boa ou má, ela recebeu uma mensagem de Deus. (Essa mensagem mostra que Deus escolhe as pessoas conforme os propósitos dele
12 — ausente —
12 e as chama sem levar em conta as obras que praticam.) Foi dito a Rebeca: “Seu filho mais velho servirá a seu filho mais novo”.
13 Mɛ ŋmarasɛ Wurubuaarɛ agyɛbi ako kyu lii nbii ndɛ so yela yɛɛ,
13 Nas palavras das Escrituras: “Amei Jacó, mas rejeitei Esaú”.
14 Imɔ idɛ faa mɔ, nnɛ ne a laa tɔgɛ ne? Aꞌ tɔgɛ yɛɛ Wurubuaarɛ mɛŋ kya wɔra mɔ-ilaa imɔ-ɔkpa so abɛɛ? I mɛŋ gyɛ gɛnen.
14 Estamos dizendo, então, que Deus foi injusto? Claro que não!
15 I dɛ daa fɛɛ gɛnɔɔbono Wurubuaarɛ gi tɔgɛ sa Mosisi mɔ. Wurubuaarɛ gi tɔgɛ sa mɔ yɛɛ,
15 Pois Deus disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser, e mostrarei compaixão a quem eu quiser”.
16 Imɔso i mɛŋ gyɛ nyamesɛ gɛlaarɛ ilaa abɛɛ mɔ-ilaa wɔrasɛ so ne Wurubuaarɛ kya kerɛ de ɔꞌ kpaa mɔ. I kya lii daa Wurubuaarɛ ɔbono ɔ kya su asa gitolon mɔ asɛ.
16 Portanto, a misericórdia depende apenas de Deus, e não de nosso desejo nem de nossos esforços.
17 Wurubuaarɛ agyɛbi dɔ mɔ mɛ ŋmarasɛ ilaa ibono Wurubuaarɛ gi tɔgɛ sa Igyipiti wura ɔko yɛɛ,
17 Pois as Escrituras afirmam que Deus disse ao faraó: “Eu o coloquei em posição de autoridade com o propósito de mostrar em você meu poder e propagar meu nome por toda a terra”.
18 Imɔso asa abono Wurubuaarɛ gi tɔgɛ yɛɛ ɔ laa su mɔmɔ gitolon mɔ, mɔmɔ ne ɔ kya su gitolon, ne abono ɔ tɔgɛ yɛɛ mɛꞌ wɔra gisoɔlon mɔ, mɔmɔ ne nan wɔra gisoɔlon.
18 Como podem ver, ele escolhe ter misericórdia de alguns e endurecer o coração de outros.
19 Fɛye dɔ ɔko laa taasɛ me yɛɛ, “Ne gɛnen ne i dɛ berɛ mɔ, nnɛ so ne Wurubuaarɛ laa baa tɔgɛ yɛɛ a bo ilaa nyɛnyɛn? I lii fɛɛ anɛ ne n bo no ɔ laa taalɛ kine Wurubuaarɛ gɛlaarɛ?”
19 Mas algum de vocês dirá: “Então por que Deus os culpa? Não estão apenas cumprindo a vontade dele?”.
20 Nꞌ kisee taasɛ kaasɛ mɔ kee yɛɛ, “Fo nyamesɛ fo ne n gyɛ anɛ, fo laa sɔɔ akyɔɔlɛ de Wurubuaarɛ?” Gɛlɔbi gɛ maŋ taalɛ taasɛ gɛmɔ-ɔpɔrɔbo yɛɛ, “Menɛ n wɔra ne fo pɔrɔ me gɛnen?”
20 Ora, quem é você, mero ser humano, para discutir com Deus? Acaso o objeto criado pode dizer àquele que o criou: “Por que você me fez assim?”
21 Ɔpɔrɔbo mɔ bo ɔkpa gɛbɔlɛ mɔ so de ɔꞌ taalɛ yɛ gɛmɔ-gisodoo kolon dɔ de oꞌ kyu gibaafon kyu pɔrɔ ilaa ibono mɛ kya kyu gyi nkɛ belɛ mɔ de oꞌ kyu gibaafon nyɔsɛ mɔ kyu pɔrɔ ilaa ibono mɛ kya keda nkɛ yanyansɛ mɔ.
21 O oleiro não tem o direito de usar o mesmo barro para fazer um vaso para uso especial e outro para uso comum?
22 Gɛnen kee ne Wurubuaarɛ ilaa wɔrasɛ i dɛ ne. Ɔ bo ɔkpa de ɔꞌ lɛɛ mɔ-ginyadon de mɔ-ɔlon nyiile asa. Imɔ gɛnen gbaa mɔ, ɔ nyɛ gisen belɛ sa asa abono ɔ dɛ ɔmɔ ginyadon ne nkana mɛ kaaborɛ ɔꞌ biidɛ mɔmɔ-giso gɛkpaa-gɛkpaa mɔ.
22 Da mesma forma, Deus tem o direito de mostrar sua ira e seu poder, suportando com muita paciência aqueles que são objeto de sua ira, preparados para a destruição.
23 Ɔ nyɛ gisen gɛnen daa de ɔꞌ nyɛ lɛɛ mɔ-nyisigyi belɛ nyiile asa abono ɔ laa su mɔmɔ gitolon mɔ. Ɔ wolaa lɔrɔ gɛnen asa abono yela yɛɛ ɔ laa sa mɔmɔ mɔ-nyisigyi belɛ.
23 Ele age desse modo para que as riquezas de sua glória brilhem com esplendor ainda maior sobre aqueles dos quais ele tem misericórdia, aqueles que ele preparou previamente para a glória.
24 Aye ne n gyɛ gɛnen asa abono ɔ tɔgɛ yɛɛ aꞌ kyu aye-nyoro sa mɔ. I mɛŋ gyɛ yɛɛ aye gɛnen asa abono pɛwu a gyɛ Gyuda awura. Aye dɔ ako mɛ gyɛ asa kpɛi-kpɛi kee.
24 E nós estamos entre os que ele chamou, tanto dentre os judeus como dentre os gentios.
25 Wurubuaarɛ gi tɔgɛ gɛnen ilaa idɛ ɔnan sa mɔ-ikalan ɔtɔgɛbo Hoseeya, ne ɔ ŋmarasɛ imɔ yela mɔ-ɔwolɛ dɔ yɛɛ,
25 A esse respeito, Deus diz na profecia de Oseias: “Chamarei ‘meu povo’ aqueles que não eram meu povo, e amarei aqueles que antes eu não amava”.
26 Hoseeya gi kii ŋmarasɛ mɔ-ɔwolɛ mɔ dɔ kee yɛɛ,
26 E também: “No lugar onde lhes foi dito: ‘Vocês não são meu povo’, eles serão chamados ‘filhos do Deus vivo’”.
27 Isaya gi wu Isirale awura ilaa tɔgɛ yela yɛɛ,
27 E, a respeito de Israel, o profeta Isaías clamou: “Embora o povo de Israel seja numeroso como a areia do mar, apenas um remanescente será salvo.
28 Wura Wurubuaarɛ laa gyi anyamesɛ pɛwu nbɛlɛ mɔ,
28 Pois o Senhor executará sua sentença sobre a terra de modo rápido e decisivo”.
29 I dɛ daa fɛɛ ilaa ibono Isaya gi wolaa wu tɔgɛ kee mɔ. Ɔ tɔgɛ yɛɛ,
29 E, como Isaías tinha dito em outra passagem: “Se o Senhor dos Exércitos não houvesse poupado alguns de nossos filhos, teríamos sido exterminados como Sodoma e destruídos como Gomorra”.
30 Imɔso aꞌ baaꞌ tɔgɛ yɛɛ menɛ? Nkana asa abono mɛ mɛŋ gyɛ Gyuda awura mɔ mɛŋ kya laarɛ ɔkpa ɔbono so Wurubuaarɛ laa kyu mɔmɔ yɛɛ mɔmɔ-asen dɔ i boran. Idɛ kon mɔ, kyu naa de mɔmɔ-gikagyan gibono mɛ ka gyan Kirisito so mɔ, mɛ nyɛ Wurubuaarɛ gi kyu mɔmɔ yɛɛ mɔmɔ-asen dɔ i boran.
30 Que significa tudo isso? Embora os gentios não buscassem seguir as normas de Deus, foram declarados justos, e isso aconteceu pela fé.
31 Gyuda awura mɔ berɛ, owi kamaasɛ dɔ mɔ, mɛ kpɛ mɛ kya pɛɛrɛ ansi daa nbara gigyi so de Wurubuaarɛ ɔꞌ kerɛ de oꞌ kyu mɔmɔ yɛɛ mɔmɔ-asen dɔ i boran. Mɛ mɛŋ kii nyɛ gɛnen.
31 Já o povo de Israel, que se esforçou tanto para cumprir a lei a fim de se tornar justo, nunca teve sucesso.
32 I wonɛ so? I kya nyiile yɛɛ mɛ nyi yɛɛ mɔmɔ-nbara gigyi so ne Wurubuaarɛ laa kyu mɔmɔ yɛɛ mɔmɔ-asen dɔ i boran. Mɛ mɛŋ naa de gikagyan gibono mɛ laa ka gyan Kirisito so mɔ. Mɔ ne n gyɛ gibui gibono Wurubuaarɛ gi tɔgɛ akpalɛ dɔ yɛɛ gi laa yɛgɛ de asa mɛꞌ sidi mɔ. Gɛsintin mɔ, i wɔra fɛɛ Gyuda awura mɔ mɛ sidi de gɛnen gibui mɔ ne.
32 Por que não? Porque tentaram se tornar justos por meio de suas obras, e não pela fé. Tropeçaram na grande pedra em seu caminho,
33 Wurubuaarɛ gi tɔgɛ mɔ-agyɛbi mɔ dɔ yɛɛ,
33 e a esse respeito as Escrituras afirmam: “Ponho em Sião uma pedra que os faz tropeçar, uma rocha que os faz cair. Mas quem confiar nele jamais será envergonhado”.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.