Romanos 4

Didzaʼ cub rucáʼn tsahuiʼ (ZSRNT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 ¿Bizxa caz gnaruꞌ naꞌa? ¿Bizxa bdél‑liꞌnëꞌ Abraham, xuz xtauꞌtuꞌ netuꞌ, nactuꞌ judío?
1 Do ponto de vista humano, Abraão foi o fundador de nossa nação. O que descobriu ele?
2 Laꞌnaruꞌ böaquëꞌ tsahuiꞌ Abraham le zoa le benczëꞌ lëꞌ, gunn gun ba zxön cuinëꞌ, san clëg lahuëꞌ Dios.
2 Se suas boas obras o tivessem tornado justo, ele teria motivo para se vangloriar, mas não perante Deus.
3 Ca nac lë ni nayúj lu guich laꞌy, rna: “Abraham gyejlëꞌë Dios, atiꞌ qui lë ni naꞌ Dios benëꞌ ga böaquëꞌ tsahuiꞌ lahuëꞌ Lëꞌ.”
3 Pois as Escrituras dizem: “Abraão creu em Deus, e assim foi considerado justo”.
4 Chquiꞌ zoa nu bönniꞌ runëꞌ xchinruꞌ, le rguizxjruꞌ‑nëꞌ cutu nac tu le ruzáꞌ ládxiꞌruꞌ queëꞌ, san nac tu le rál‑laꞌruꞌ queëꞌ bönniꞌ naꞌ.
4 O salário daquele que trabalha não é um presente, mas um direito.
5 Lëzcaꞌ cni chquiꞌ rejlëꞌë Dios bönniꞌ, zal‑laꞌ cutu bi dxin benëꞌ bönniꞌ naꞌ, Dios, Nu run ga luhuöác tsahuiꞌ bunách cunacgac tsahuiꞌ, rnëꞌ naquëꞌ tsahuiꞌ lahuëꞌ Lëꞌ bönniꞌ naꞌ, le rejlëꞌë Lëꞌ.
5 Contudo, ninguém é considerado justo com base em seu trabalho, mas sim por meio de sua fé em Deus, que declara justos os pecadores.
6 Lëzcaꞌ cni bëꞌë didzaꞌ David ca naquëꞌ bicaꞌ ba bönniꞌ, Dios rnëꞌ naquëꞌ tsahuiꞌ zal‑laꞌ cutu bi dxin nunëꞌ bönniꞌ naꞌ.
6 Davi também falou a esse respeito quando descreveu a felicidade daqueles que são considerados justos sem terem trabalhado para isso:
7 Cni gnëꞌ David:
7 “Como são felizes aqueles cuja desobediência é perdoada, cujos pecados são cobertos!
8 Bicaꞌ ba bönniꞌ naꞌ, Dios cutu ruspaguëꞌë lëꞌ zxguiaꞌ niꞌa qui dul‑laꞌ benëꞌ bönniꞌ naꞌ.
8 Sim, como são felizes aqueles cujo pecado o Senhor não leva mais em conta!”.
9 ¿Naruꞌ nacquëꞌ bicaꞌ ba cni tuzquëꞌ bönniꞌ naꞌ narugu lu xpë́laꞌquëꞌ, o ba nacquëꞌ caꞌ cni bönniꞌ naꞌ cunarugu lu xpë́laꞌquëꞌ? Chgnaczruꞌ böaquëꞌ tsahuiꞌ Abraham lahuëꞌ Dios le gyejlëꞌë Dios.
9 Por acaso essa bênção é apenas para os judeus, ou se estende também aos gentios incircuncidados? Já dissemos que Deus considerou Abraão justo por meio de sua fé.
10 ¿Batx böaquëꞌ tsahuiꞌ cni Abraham? ¿Naruꞌ guc catiꞌ niꞌ chnarugu lu xpëlëꞌë lë naꞌ nac bëꞌ, o ba guc ziꞌal? Cutu guc catiꞌ chnarugu lu xpëlëꞌë, san ziꞌal guc.
10 Mas como isso aconteceu? Ele foi considerado justo somente depois de ter sido circuncidado, ou antes disso? Está claro que foi antes de ele ser circuncidado.
11 Abraham gyejlëꞌë Dios catiꞌ niꞌ cutu narúguni lu xpëlëꞌë lë naꞌ nac bëꞌ. Gdöd naꞌ grugu lu xpëlëꞌë lë naꞌ nac bëꞌ, le ruluíꞌz chnuhuöaquëꞌ tsahuiꞌ lahuëꞌ Dios. Guc cni quië gaquëꞌ Abraham ca xuzquëꞌ bönniꞌ laꞌyejlëꞌë Dios zal‑laꞌ cunarugu lu xpë́laꞌquëꞌ lë naꞌ nac bëꞌ. Le taꞌyejlëꞌë Dios, huac gnëꞌ Dios nacquëꞌ tsahuiꞌ lahuëꞌ Lëꞌ.
11 A circuncisão era um sinal de que Abraão já possuía fé e de que Deus já o havia declarado justo, mesmo antes de ele ser circuncidado. Portanto, Abraão é o pai daqueles que têm fé mas não foram circuncidados. Eles são considerados justos por causa de sua fé.
12 Naquëꞌ Abraham xuz xtauꞌquëꞌ bönniꞌ judío taꞌyejlëꞌë Dios. Clëgz naquëꞌ xuzquëꞌ bönniꞌ naꞌ narugu lu xpë́laꞌquëꞌ lë naꞌ nac bëꞌ, san lëzcaꞌ naquëꞌ xuzquëꞌ bönniꞌ naꞌ tunëꞌ ca benëꞌ Abraham, taꞌyejlëꞌë Dios ca naꞌ benëꞌ Abraham catiꞌ niꞌ cutu narúguni lu xpëlëꞌë lë naꞌ.
12 E Abraão também é o pai daqueles que foram circuncidados, mas somente se tiverem o mesmo tipo de fé que Abraão tinha antes de ser circuncidado.
13 Gzxiꞌ lu nëꞌë Dios bi unödzjëꞌ quequëꞌ Abraham len zxiꞌn xsoëꞌ, gataꞌ quequëꞌ laꞌ yödzlyú niz. Gac cni, clëg le tunëꞌ ca rna bëꞌ zxba queëꞌ Dios, san le nuhuöacquëꞌ tsahuiꞌ lahuëꞌ Lëꞌ le taꞌyejlëꞌë Dios.
13 A promessa de que Abraão e seus descendentes herdariam toda a terra não se baseou em sua obediência à lei de Deus, mas sim no fato de ele ter sido considerado justo quando teve fé.
14 Laꞌnaruꞌ gataꞌ quegacz nup tun ca rna bëꞌ zxba queëꞌ Dios yödzlyú ni, cutu gun bayúdx nu tsejlëꞌ Lëꞌ, atiꞌ daduz gac le gzxiꞌ lu nëꞌë Dios.
14 Portanto, se a herança prometida é apenas para aqueles que obedecem à lei, a fé é desnecessária, e a promessa, anulada.
15 Ruluíꞌi rëꞌu zxba queëꞌ Dios nabágaꞌruꞌ zxguiaꞌ, le run ga gchuguëꞌ queëruꞌ Dios. Ga niꞌ cutu rdxini zxba queëꞌ naꞌ, cutu gac laꞌdáꞌbagaꞌ bunách le rna bëꞌ zxba naꞌ.
15 Pois a lei traz ira sobre aqueles que tentam obedecer a ela. A única forma de não quebrar a lei é não ter lei nenhuma para quebrar!
16 Qui lë ni naꞌ uziꞌruꞌ xbey le gzxiꞌ lu nëꞌë Dios le réjlëꞌruꞌ Lëꞌ, quië gac bëꞌ nac tu le ruzáꞌ ladxëꞌë queëruꞌ. Cni nac, quië gac bëꞌtsca gataꞌ quegac yúguꞌtë zxiꞌn xsoëꞌ Abraham lë naꞌ gzxiꞌ lu nëꞌë Dios, clëgz quequëꞌ bönniꞌ naꞌ dë lu naꞌquëꞌ zxba queëꞌ Dios, san lëzcaꞌ quegac nup taꞌyejlëꞌ Dios ca naꞌ gyejlëꞌë Dios Abraham. Abraham naꞌ naquëꞌ ca xuz xtauꞌruꞌ yúguꞌtëruꞌ rëꞌu, réjlëꞌruꞌ‑nëꞌ Dios.
16 É por isso que a promessa vem pela fé, para que ela seja segundo a graça e, assim, alcance toda a descendência de Abraão, não somente os que vivem sob a lei, mas todos que têm fé como a que teve Abraão. Pois ele é o pai de todos que creem.
17 Cni naquëꞌ ca naꞌ nayúj lu guich laꞌy, rna:
17 Conforme aparece nas Escrituras: “Eu o fiz pai de muitas nações”. Isso aconteceu porque Abraão creu no Deus que traz os mortos de volta à vida e cria coisas novas do nada.
18 Cni nac le gudxëꞌ Abraham Dios: “Ziantër laꞌcuáꞌ zxiꞌn xsuꞌ.” Gyejlëꞌë Dios Abraham len benëꞌ löz lë naꞌ gzxiꞌ lu nëꞌë Dios, zal‑laꞌ cutu guc gléꞌinëꞌ lë naꞌ runëꞌ löz, atiꞌ cni guc, bdél‑liꞌnëꞌ naquëꞌ xuzgac bunách gdutë yödzlyú.
18 Mesmo quando não havia motivo para ter esperança, Abraão a manteve, crendo que se tornaria o pai de muitas nações. Pois Deus lhe tinha dito: “Esse é o número de descendentes que você terá!”.
19 Cutu guc chop ladxëꞌë Abraham ca naꞌ rejlëꞌë Dios, zal‑laꞌ chyuꞌë ca tu gayuáꞌ iz len yajneynëꞌ ca nac qui gdu ca nayáꞌ nabanëꞌ, chnatcz le chnagultsquëꞌ, lencaꞌ ca nac queënu Sara queëꞌ, nacnu ngul huödx.
19 E sua fé não se enfraqueceu, embora ele soubesse que, aos cem anos, seu corpo, bem como o ventre de Sara, já não tinham vigor.
20 Cutu guc chop ladxëꞌë, len cutu guquëꞌ curejlëꞌ ca nac le gzxiꞌ lu nëꞌë Dios gunëꞌ queëꞌ, san bdip ladxëꞌë le gyejlëꞌë Dios, atiꞌ gluꞌë Dios yöl‑laꞌ ba.
20 Em nenhum momento a fé de Abraão na promessa de Deus vacilou. Na verdade, ela se fortaleceu e, com isso, ele deu glória a Deus.
21 Gdu ladxëꞌë benëꞌ löz Dios, napëꞌ yöl‑laꞌ huac gunëꞌ gdutë lë naꞌ gzxiꞌ lu nëꞌë.
21 Abraão estava plenamente convicto de que Deus é poderoso para cumprir tudo que promete.
22 Qui lë ni naꞌ, le gyejlëꞌë Dios Abraham, Dios buzóëꞌ queëꞌ naquëꞌ tsahuiꞌ.
22 Por isso, por sua fé, ele foi considerado justo.
23 Nayúj lu guich laꞌy, rna: “Dios buzóëꞌ queëꞌ naquëꞌ tsahuiꞌ.” Nayúj lu guich cni, clëgz quië uziꞌë xbey Abraham
23 E, quando Deus considerou Abraão justo, não o fez apenas para benefício dele. As Escrituras dizem
24 san quië uziꞌruꞌ xbey caꞌ rëꞌu. Rëꞌu ni, Dios gunëꞌ ga huöacruꞌ tsahuiꞌ lahuëꞌ Lëꞌ chquiꞌ huayéjlëꞌruꞌ Lëꞌ, buspanëꞌ Xanruꞌ Jesús lu yöl‑laꞌ gut.
24 que foi também para nosso benefício, pois elas garantem que também seremos considerados justos por crermos naquele que ressuscitou dos mortos a Jesus, nosso Senhor.
25 Jesús naꞌ, Dios budödëꞌ Lëꞌ gutiëꞌ niꞌa qui dul‑laꞌ nabágaꞌruꞌ, atiꞌ buspanëꞌ Lëꞌ lu yöl‑laꞌ gut, quië gac gunëꞌ ga huöacruꞌ tsahuiꞌ lahuëꞌ Lëꞌ.
25 Ele foi entregue à morte por causa de nossos pecados e foi ressuscitado para que fôssemos declarados justos diante de Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.