2 Coríntios 2
Didzaʼ cub rucáʼn tsahuiʼ (ZSRNT) vs NTLH
1 Qui lë ni naꞌ bëꞌ ladxaꞌa cu guidteaꞌ queëliꞌ leyúbl, cui gunaꞌ ga huíꞌniliꞌ.
1 Portanto, para não entristecê-los de novo, eu resolvi não ir ver vocês.
2 Chquiꞌ gunaꞌ nedaꞌ ga huíꞌniliꞌ, ¿nuzxa caz gun ga udzijdaꞌ nedaꞌ? ¿Naruꞌ guntsaꞌ ga huiꞌni nu ral‑laꞌ gun ga udzijdaꞌ nedaꞌ?
2 Pois, se eu entristeço vocês, então quem vai me alegrar? Somente vocês, a quem tenho entristecido!
3 Qui lë ni naꞌ buzujaꞌ queëliꞌ lu guich ziꞌal. Cutu guꞌndaꞌ guidaꞌ ga zoaliꞌ, cui gunliꞌ ga huiꞌndaꞌ, le ral‑laꞌ gunliꞌ lbiꞌiczliꞌ ga udzijdaꞌ nedaꞌ. Le ruzxöni ladxaꞌa lbiꞌiliꞌ, nözdaꞌ udzíjiliꞌ yúguꞌtëliꞌ chquiꞌ udzijdaꞌ nedaꞌ.
3 Foi por isso que escrevi aquela carta . O motivo foi que eu não queria ir e ser entristecido pelas próprias pessoas que deveriam me alegrar. Pois eu tenho a certeza de que, quando estou feliz, vocês todos também estão.
4 Catiꞌ niꞌ buzujaꞌ queëliꞌ lu guich lë naꞌ, gsë́bitsqui ladxaꞌa, len buíꞌnitsqui ladxaꞌa ga bdxintë grödxaꞌ. Buzujaꞌ cni lu guich, clëg quië gunaꞌ ga huíꞌniliꞌ san quië gnö́ziliꞌ ca nadxíꞌitsquidaꞌ lbiꞌiliꞌ.
4 Eu escrevi aquela carta muito preocupado e triste e derramando muitas lágrimas. Porém não escrevi para fazer com que vocês ficassem tristes, mas para que soubessem do grande amor que tenho por todos vocês.
5 Chquiꞌ zoëꞌ niꞌ bönniꞌ naꞌ bushuiꞌnnëꞌ rëꞌu, clëg nedaꞌz bushuiꞌnnëꞌ, san yúguꞌtëliꞌ lbiꞌiliꞌ bushuiꞌnnëꞌ latiꞌ. Rniaꞌ: Latiꞌ, cui töd bëꞌi gchugu bëꞌa queëꞌ bönniꞌ naꞌ.
5 Mas, se alguém fez com que alguma pessoa ficasse triste, não fez isso a mim, mas sim a vocês ou, pelo menos, a alguns de vocês. Escrevo assim para não ser muito duro com esse homem.
6 Tscatiꞌ gaz zxguiaꞌ chbenliꞌ queëꞌ bönniꞌ naꞌ yelatiꞌz cunuhuöátëliꞌ.
6 Basta o castigo que a maioria já deu a ele.
7 Naꞌa, ral‑laꞌ unít lauliꞌ bönniꞌ naꞌ len utipliꞌ ladxëꞌë, cui töd bëꞌi huiꞌnnëꞌ len cui gac tsaz chop ladxëꞌë.
7 Agora vocês devem perdoá-lo e animá-lo para que ele não fique tão triste, que acabe caindo no desespero.
8 Qui lë ni naꞌ rátaꞌyuaꞌ lauliꞌ gunliꞌ le gac bëꞌ nadxiꞌiliꞌ‑nëꞌ gdu ládxiꞌliꞌ.
8 Por isso peço que façam com que ele tenha a certeza de que vocês o amam.
9 Qui lë ni naꞌ caꞌ buzujaꞌ queëliꞌ lu guich lë naꞌ. Guꞌndaꞌ siꞌ bëꞌa lbiꞌiliꞌ quië gnözdaꞌ chquiꞌ rúnteczliꞌ ca rna xtidzaꞌa.
9 E foi por isso também que escrevi aquela carta . Eu queria pôr vocês à prova e saber se estão sempre prontos a obedecer aos meus ensinos.
10 Catiꞌ nu runít lauliꞌ lbiꞌiliꞌ, nedaꞌ caꞌ runít lahuaꞌ nu naꞌ. Catiꞌ nu runít lahuaꞌ, chquiꞌ bi ben nu naꞌ runít lahuaꞌ, runaꞌ cni uláz queëꞌ Cristo quië gac bi uziꞌliꞌ xbey.
10 Quando vocês perdoam alguém, eu também perdoo. Porque, quando eu perdoo, se é que, de fato, tenho alguma coisa a perdoar, faço isso por causa de vocês, na presença de Cristo,
11 Cni runaꞌ, cui saquiꞌ Satanás tuꞌ xöhuiꞌ uxícj rëꞌu, le chnö́ziruꞌ yuguꞌ le rëꞌni gun queëruꞌ.
11 a fim de que Satanás não se aproveite de nós; pois conhecemos bem os planos dele.
12 Catiꞌ bdxinaꞌ lu yödz Troas quië gunaꞌ lban qui didzaꞌ dxiꞌa queëꞌ Cristo, benntsquëꞌ nedaꞌ latj Xanruꞌ gunaꞌ lban niꞌ.
12 Quando cheguei à cidade de Trôade para anunciar o evangelho de Cristo, vi que o Senhor me havia aberto o caminho para o trabalho ali.
13 Zal‑laꞌ guc cni, gröꞌa baguíꞌi le cutu yajxacaꞌa‑biꞌ niꞌ biꞌi bö́chiꞌruꞌ Tito. Qui lë ni naꞌ buzáꞌlenaꞌ bunách niꞌ, gyijaꞌ luyú Macedonia.
13 Mas eu estava muito preocupado porque não tinha conseguido encontrar o nosso irmão Tito. Por isso me despedi dos irmãos dali e fui para a província da Macedônia.
14 Xclenëꞌ Dios, rchë́ꞌteczëꞌ rëꞌu ca tu le nac bëꞌ bdél‑liꞌnëꞌ Cristo yöl‑laꞌ ruslá queëruꞌ. Dios rugunëꞌ dxin rëꞌu quië ruluꞌë lahui ca gac lunbëꞌ Cristo bunách. Le nacruꞌ nac ca tu le rlaꞌ zxix, le rguis gátiꞌtëz.
14 Mas dou graças a Deus porque, unidos com Cristo, somos sempre conduzidos por Deus como prisioneiros no desfile de vitória de Cristo. Como um perfume que se espalha por todos os lugares, somos usados por Deus para que Cristo seja conhecido por todas as pessoas.
15 Nacruꞌ ca tu nör rlaꞌ zxix, le ruzéguiꞌë Cristo lahuëꞌ Dios, len le rguisiëꞌ laugac nup nulagac len nup nanitgac.
15 Porque somos como o cheiro suave do sacrifício que Cristo oferece a Deus , cheiro que se espalha entre os que estão sendo salvos e os que estão se perdendo.
16 Laugac nup naꞌ nanitgac nacruꞌ ca tu le rlaꞌ zgut le nac bëꞌ latiëꞌ, san laugac nup naꞌ nulagac nacruꞌ ca tu le rlaꞌ zxix le nac bëꞌ gbánteczruꞌ. ¿Nuzxa caz nac lsacaꞌ gun cni?
16 Para os que estão se perdendo, é um mau cheiro que mata; mas, para os que estão sendo salvos, é um perfume muito agradável que dá vida. Então, quem é capaz de realizar um trabalho como esse?
17 Cutu runtuꞌ ca tun zian bunách tuꞌgún dxin xtidzëꞌë Dios ca tu le tutiꞌ len taꞌu bunách, san le nasölëꞌë netuꞌ Dios, gdu ládxiꞌtuꞌ ruiꞌtuꞌ didzaꞌ lahuëꞌ Lëꞌ le nactuꞌ tuz len Cristo.
17 Nós não somos como muitas pessoas que entregam a mensagem de Deus como se estivessem fazendo um negócio qualquer. Pelo contrário, foi Deus quem nos enviou, e por isso anunciamos a sua mensagem com sinceridade na presença dele, como mensageiros de Cristo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.