2 Coríntios 7

Diʼll danʼ nsaʼa yel nban (El Nuevo Testamento en el Zapoteco de Yalálag) (ZPUNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Kanꞌ naken beꞌnn biꞌchaꞌ ak nllieꞌraꞌ, ba nnézkzere kanꞌ bne Diosenꞌ goneꞌ kello da wen naꞌ. Ke len naꞌ bill llayaꞌl gonllo da xhinnj danꞌ ll-lleyiꞌ xpeꞌrllonꞌ naꞌ danꞌ ll-lleyiꞌ lo yichjraꞌlldaꞌollonꞌ. Llayaꞌl llebllo Diosenꞌ wzenayllo keꞌe yeo lla, naꞌ gakllo beꞌnn xhiraꞌll kanꞌ lleꞌnreꞌ naꞌ.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Lellieꞌ netoꞌ. Ni tore bibi bénetoꞌ. Ni tore bi bzejnieꞌtoꞌ krere, naꞌ ni tore bi bxhiyeꞌtoꞌ.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Kere niaꞌ kaꞌ nench wxoaꞌ doꞌl koꞌllrenꞌ, le kaꞌn ba bnekzaꞌ kanaꞌ, nllieꞌraꞌ reꞌ, laꞌkze banllo o laꞌkze gatllo.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Do yichj do raꞌllaꞌ lloeꞌrenaꞌ reꞌ diꞌll, naꞌ llaweraꞌ ba bnnezraꞌ ka wen naꞌ llonre. Naꞌ ba bayakxhenraꞌllaꞌ, naꞌ nbaraz zoaꞌ laꞌkze da zan da llak kello.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Kanꞌ ballintoꞌ ganꞌ nziꞌi Macedonia naꞌ, bibi latj goꞌt yeziꞌraꞌlltoꞌ, le bxhaꞌkziꞌtoꞌ. Bniꞌt beꞌnne bchachrén akeꞌ netoꞌ, naꞌ lekze blleb lo yichjraꞌlldaꞌotoꞌ.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Naꞌ Dios beꞌnnenꞌ llayoeꞌ yel llxhenraꞌll ke beꞌnne, bayonneꞌ netoꞌ yel llxhenraꞌll kanꞌ baraꞌ Titonꞌ ganꞌ zotoꞌn.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Kere danꞌ baraꞌ Tito naꞌzenꞌ baxhenraꞌlltoꞌ, renkze danꞌ badieꞌ diꞌll naꞌn, llawereꞌ kanꞌ llonre naꞌ. Naꞌ beꞌe diꞌll zeraꞌllre kwis yedwiatoꞌ reꞌ da yobre. Naꞌ neꞌe, llákere ka da kaꞌ ba goken, naꞌ ngoꞌ yichjre gonre kanꞌ bniaꞌn. Naꞌllenꞌ bawellraꞌ bnnezraꞌ kaꞌ.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Naꞌ llakbeꞌraꞌ gokyaꞌchere kanꞌ bniaꞌ leꞌ yichenꞌ bzojaꞌ reꞌ naꞌ. Naꞌ bdere gokyaꞌchraꞌ kanꞌ benaꞌn danꞌ gokyaꞌchere naꞌ, naꞌ nnaꞌ bill llakyaꞌchraꞌ danꞌ bseꞌlaꞌ yichenꞌ, le chollzenꞌ gokyaꞌchere.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Nnaꞌ llaweraꞌ le gokrenen reꞌ, nench naꞌ gókere ka da xhinnjenꞌ benre, naꞌ bayátere, le bzoyaꞌchre kanꞌ lleꞌne Diosenꞌ. Naꞌ benkzen wen ke naken bzojaꞌ reꞌ naꞌ.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Le kat llzoyaꞌchllo kon kanꞌ lleꞌne Dios naꞌ, llonen nench llayátello, naꞌ llaꞌt yel wasrá kello, naꞌ billbi de gakyaꞌchello. Zan bal beꞌnn kate llak akreꞌ, naꞌ bi llayat akreꞌ xtoꞌl akeꞌn, leakeꞌn llbeyiꞌ.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Llawé Diosenꞌ kanꞌ benre gókere, le gokrenen reꞌ bzeraꞌllre benre kanꞌ bne Diosenꞌ. Naꞌ bill benre txhen beꞌnnenꞌ ben da xhinnjenꞌ, naꞌ gokrenre nadaꞌ, naꞌ gokllaꞌre ka da xhinnjenꞌ beneꞌn. Bllebre, naꞌllenꞌ bzeraꞌllre yedwiaꞌ reꞌ, naꞌ do raꞌllre bnaore benre kanꞌ lleꞌne Diosenꞌ. Naꞌllenꞌ beꞌre yel llzaꞌkziꞌ ke beꞌnnenꞌ ben da xhinnjenꞌ. Nakbieꞌkze billbi doꞌl keré de kanꞌ benre naꞌ.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Naꞌ ka nak yichenꞌ bzojaꞌ reꞌ naꞌ, kere to ke beꞌnnenꞌ ben da xhinnj naꞌzenꞌ blleꞌ yichjaꞌ, leskaꞌ kere to ke beꞌnnenꞌ bene leꞌe kaꞌ. Renkzrenꞌ blleꞌ yichjaꞌ nench gakbeꞌre rao Diosenꞌ, nna nllieꞌtoꞌ reꞌ.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Naꞌ nnaꞌ ba llaxhenraꞌlltoꞌ le ba bzenayre ketoꞌ.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Bi bayeꞌraꞌ gollaꞌ Titonꞌ nakre beꞌnn wen, le nnezraꞌ gonre wen. Le da linꞌ nake yeolol da kaꞌ llzejnieꞌtoꞌ reꞌ naꞌ, lekze kaꞌ da li gok danꞌ golltoꞌ Titonꞌ, zotoꞌ nbaraz ka da wen naꞌ llonrenꞌ.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Naꞌ nllieꞌllreꞌ reꞌ le lljadinraꞌlleꞌ kanꞌ bzenayre keꞌen, naꞌ danꞌ gopreꞌ baraꞌnne.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Ke len naꞌ llaweraꞌ, naꞌ nnezraꞌ yeyoll gonre ka danꞌ lleꞌne Diosenꞌ gonre.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.