Atos 27
Diidz ne rdeed guielmban (ZPMNT) vs NVT
1 Bdziṉ dzew, laa Fest bnabey tsie Pabl nëz Roma, dzigo laa zho psaṉ Pabl ladznia ti meṉ ne rnabey lo meṉguiib lë Jul, gza Pabl zlalaa zha ne no ladzguiib ga. Lëë Jul co rnabey lo tib dii meṉguiib ne rnee zho “Augusto César”.
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 Ye no zionaḻ zhits Pabl grop no Aristarco, laa no bziaab ti xbarcw zha Adramit zie grë guiedz ne ndxie ro nis nëz Asia, laa no pcaa nëz laa no zio.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 Biini liu co laa no bdziṉ guiedz Sidón. Zeeṉe bdziṉ no ga, wen goc Jul lo Pabl bdeed me diidz güey Pabl güeyquiaabdiuzh Pabl grë zha ne ruṉbey Pabl ga, grëse zho rleynie zho me blëzlo zho me.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 Ga briee no bdieed no tib ro guidzliu win ne lë Chipr, psaac guidzliu co palal, sac psilo rriee me rtsire me barcw ne zio no ga.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 Laa no zio, bdieed no gax ro guidzliu ne nac xtan zha Cilis ni xtan zha Panfil, bdziṉ no ti guiedz ne ndxie xtan Licia lë Mira;
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 ga bdzieet no barcw ne zio no ga. Lëëtaaque noguib Jul sti barcw ne guio no, laa ti xbarcw zha Alejandrí no griee ga tsie nëz Italia, dzigo bziaab no barcw co laa no zio stib.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 Tsow ga zie barcw co, nzian dze goca, nen dzigoraa bdziṉ no gax guiedz Gnid; ib rbëzdaque me, nacne bguib zho dieṉ pa nëz zhi rcaaṉ me, dzigo güeynie zho barcw co nëz Cret. Tib ro guidzliu win co zio no bdieed no Salmon;
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 nen bdziṉ no zaatne rnee zho Buenos Puertos, gaxle ga riaaṉ ti guiedz lë Lasé.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 Nrooble dze goc no no lo nis, leṉ dze co laa mëë naḻ psilole ni zëëb diidz gacd së barcw leṉ mëë co, nacne bnee Pabl lo grë zha ne zienie no ga,
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 rëb me lo zho:
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Laa ne niacnie Jul Pabl niac miṉe rëb Pabl ga, leḻ mazdraa bliladz me xtiidz zha ne rsëë barcw ni meṉ ne nac bizhuana.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Stiba, zaatne nac Buenos Puertos ga rapda zaatne zaacse cuëz miech leṉ mëë naḻ, nacne nzian zho rëb mazd gdziṉ guiedz Fenice, ga zac gbiaaz no gdipse leṉ mëë naḻ. Ro guidzliu win co riaaṉ Fenice, nligaa zhi rcaaṉ me ga.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 Zeeṉe laa ti me win ne znu ziaadquia psilo briee lo nis co, zootle na nli grieedraa me. Nacne lëëlëd bnabey zho bziaab no barcw, blisglaa zho lar nroob ne rcaaṉ me rzëw, laa no zio, gax gax ro guidzliu co zienie zhow.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 Zhisaque goca zeeṉe laa ti me dox ne rnee zho Nordest psilo briee, laa me co psilo rtsire barcw.
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 Niicle racladz zho tsienie zhow nëz ne no guio no ga, per rsaand me; goṉse zho led ncuaaṉe gacda, mazd psaan zho zienie mew nëz ne racladztaa me.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 Scale zienie me barcw ne no no ga, biotieed no gax ro guidzliu win ne lë Clauda, ga në në brieelo blis zho grë canó win ne naḻ zhits barcw ga bzëëba nëz leṉ barcw;
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 dzigo blibdoo zho barcw co zeeṉa gbiḻda, ni blit zho lar nroob ne rcaaṉ me rzëw, sac rdzieb zho rëb zho teḻne scaquia lar co nend tsieniezhoo mew nëz ro nis, pa tsiesobnagwa lo yuzh.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 Zeeṉe biini sti liu co mazdraa rriee me, ni guiexoo ne ziaadnie me, nacne blee zho grë yo ne no leṉ barcw blaaḻ zhow lo nis.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 Goc bioṉ ngbidz scataa zo guie dox co, bnabeyaque zho blee no grëse ncuaaṉe ruṉxtsiiṉ zho leṉ barcw blaaḻ now lo nis.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Goc bla ngbidza rbëzdaque guie dox co, rludraa lo mel per ni lo ngbidz rludraa, dzigotaa rdzieets no nlidraa griequiaa no.
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 Niicle wagw choot rsoladzdraa, dzigo bnee Pabl lo grë zha ne ziogrë no ga, rëb me:
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 Per laa ne znule bzhiaac zha dziuuṉraa ne. ¡Gdziebde to! ¡Peet gacd ne! Niicle nitlo barcw rii, per choot peet gacd.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 Led naṉle to gaṉle, xnëz Dios no naa ni xtsiiṉ me noyuṉ naa, nieewdze pxeeḻ me ti xanjl me
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 në lo naa: “Gdziebd luu goṉ Pabl, peet gacd luu, sac ib none laa luu gdziṉ lo rey ne zob Roma. Niicle grë zha ne ziadgrëë luu leṉ barcw i peet gacd zho, sac bin me miṉe rnab luu.”
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 Gane rne naa lo to peet tsienied guic to, naṉle naa csaand Dios ne, ible zac miṉe në anjl co lo naa.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 Ib tedsod, no pa ti lo guidzliu win ne no lo nis rii tsiezo me rii ne.
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 Zeeṉe goc tsiida ngbidz sca nëzrii nëzrec zienie me no, laa no no lo Nisdoo Adriático. Wdze co, zig groḻ guieela, bieṉ grë zha ne rsëë barcw ga gaxle ti ro guidzliu ga nonie barcw no;
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 dzigo ptiix zho dieṉ palal guiet nis ga, goṉ zho loxaque gaḻ yas guieta. Bzë zho spalal biire ptiix zhow stib, gale guieta loxaque tsiiptib yas.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Gataa laa zho bdzieb rëb zho nend pa tsiecaaṉ barcw lo quie, dzigo psilëë zho lo doo ne zob gza tap guiib cruz nroob ne quia nëz zhits barcw, broṉ zho gza guiib co lo nis, zeeṉa tsowga së barcw; rzac zho tebaa laa liu biinile.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Grë zha ne ruṉ dziin leṉ barcw, gocladz zho nzhooṉ zho, psilo zho noxadz zho grë canó win ne ney barcw, rquiaalo zho zig nac zeeṉe guiib cruz nroob ne ney barcw nëz quiaw quialit zho csëëb zho leṉ nis.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 Zeeṉe goṉ Pabla, rëbchaa me lo Jul ni lo grë xmeṉguiib Jul:
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Dzigo pchug grë meṉguiib co doo ne zob grë canó win co, broṉ zhow lo nis.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 — ausente —
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 — ausente —
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 Blozhse sca bnee Pabl lo zho, bzheṉ Pabl ti guietxtil, squi ndxie zho grë zho bdeed me xquizh lo Dios, dzigo beeṉgroḻ me guietxtil co laa me psilo wagw.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 Dzigoraa peet güeyniedraa guic zho, ye zho laa zho psilo dow.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 Lo grë no zig zio no leṉ barcw co rgaa no chop gayoo tsoṉgaḻtsiimtib.
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Blozhse bdioow no, dzigo laa zho blee grë zhobxtil ne zie leṉ barcw ga blaaḻ zhow lo nis, zeeṉa gnitnë barcw spalal.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 Zeeṉe laa liu blozh biini, goṉ grë zha ne rsëë barcw ga laa ti lë ro guidzliu rlu gax ga, per rieṉd zho dieṉ paw. Natlaa nac ro guidzliu co, rlu zac gdziṉ barcwa, nacne rëb zho dieṉ pe grieelod gdziṉnie zho barcw ga.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Dzigo pchug zho doo ne zob guiib cruz nroob ne no leṉ nis ga, biaaṉse guiib co ga. Psilëë zho doo ne naaz yag nlag ne rchug nis rzë barcw, ni blisglaa zho lar nroob ne rcaaṉ me rzëw; zeeṉa csëë mew gdziṉa gax ro guidzliu co.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Per ziese zho, lëëtse lo yuzh ne zobli leṉ nis co güeytsiba, loxaque güeysëëbguica ga laa nëz zhitsa psilo nobiḻaque, sac grëse nis ne rias riecaaṉ choo co.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Dzigotaa laa grë meṉguiib co gocladz niut grë zha ne zie ga guey ladzguiib, rëb zho nend znuse xoobnis zho xooṉ zho.
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 Per bdeete meṉ ne rnabey lo zho diidz, sac racladzd me gut zho Pabl. Mazd bnabey me zha ne rac rzhoobnis, zac ner zho xoobnis zho grieequia zho ro nis co;
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 laa grë zha ne gacd xoobnis, zac maase grë yag biats ne nobiḻ barcw xoobnisnie zho. Sca bdeeda diidz brieequia no ro nis grëse no.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.