Atos 22

Diidz ne rdeed guielmban (ZPMNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 ―Grëse to meṉ wladz, laa naa rzaac to zig ti bets naa zig pxozgaa naa, goḻquiaadiag miṉe gne naa nu gaṉle zeeṉa gacnaṉ to quiayuṉd naa miṉe rquiaqui to naa.
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Zeeṉe goṉ zho xtiidz zho rnee me, grëse zho dzese bre zho; dzigo rëb me:
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 ―Meṉ Israel nac naa, guiedz Tars xtan Cilis ga gol naa, per Jerusalén nu broob naa, nu bio naa wseed, maistr Gamaliel goc meṉ ne pseed naa. Pseed me naa grëse zigne nac xley xmeṉgol ne, grëse zigne nac zhiwseed zho; pseed me naa tibaque noxco naa ruṉnon naa lë Dios zigne noxcoque tow.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Miṉe beeṉ to nu nadze, ye naa blactaa squi beṉ naa ptsidiḻ naa grë zha ne rliladz Jesús, pquianaḻ naa ygaa zho guet zho; mgui wnaasaque razobdoo naa zho lidz zho rasaṉ naa zho ladzguiib.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Meṉ ne nac pxoz nroob ni grë meṉgol ne goc wxtis guiedz rii leṉ iz co, zha co naṉpaa gaṉle nli sca beṉ naa; sac zha bneedz ti xtiidz zho bi naa ndziṉnie naa lo zha ne rnabey xyadoo grë meṉ wladz ne no Damasc, zeeṉa niacnie zho naa nianaz naa grëraa zha ne no ga rliladz Jesús, niaḻnie naa zho Jerusalén nu nded zho caxtigw.
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 ’Miṉ copaa nagoṉ brie naa nu za naa nëz co. Zhile gdziṉ naa Damasc, zig rwe ngbidza tibaque zeeṉe ziaad ti biinidoo nëz zhan gbaa biab lo naa.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Biabgazh naa liu, ga nix naa bin naa ti tsi meṉ co rnee me lo naa: “Saul, Saul, ¿pe nacne quianaḻ luu naa?”
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 “¡Beeṉ guieḻnzaac bnë dieṉ cho luu!”, rep naa. Dzigo në meṉ co lo naa: “Naa nac Jesús meṉ Nazaret ne squi quiatsidiḻ luu.”
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 ’Grë zha ne zanie naa ga, bdzieb zho goṉ zho biini co, per bieṉd zho pe rnee meṉ co lo naa.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 Dzigo rep naa lo me: “Bzhiguieḻ bnë dieṉ, ¿pe racladz luu guṉ naa niina?” Nëchaa me: “Guche i, güey Damasc ga gnë zho gaṉle pe nac miṉe no guṉ luu.”
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 ’Dzigo bzheṉ zha ne zanie naa ga nia naa, bdziṉnie zho naa Damasc; sac lo biinidoo co pcow lo naa.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 Ga no ti mgui lë Ananí, zëëb diidz rioxco me grë miṉe rnabey ley, grëse meṉ wladz ne no ga naṉpaa zho ti meṉ wen nac me;
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 dzigo biaad me zaatne blëz naa ga, në me lo naa: “Saul, niinagazh goṉ bets laa luu gbiire gwi stib.” Zigne sca bnee me laa lo naa biac, goṉgazh naa me.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 Dzigo nëchaa me lo naa: “Dios meṉ ne bliladz grë pxozgol ne, ib meṉ co bzooblo luu gacnaṉ luu pe nac miṉe racladz me gac, me bzooblo luu guṉbey luu meṉ ne nacle diidz ga cxeeḻ me lo guidzliu, ni gon luu tsi meṉ co.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 Ib laa me bzo luu tsienee luu lo miech miṉe bzhaac luu ga, miṉe bin luu ga.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Guso i sca, zeeṉa chobnisgazh luu. Dib zdoo luu bredz Jesús, bnab lo me csaṉmbe me luu lo xtoḻ luu.”
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 ’Zeeṉe laa naa blanso Jerusalén nu, tib dze lëëtaque no naa yadoo nozodiidznie naa Dios,
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 tibaque blulo me lo naa në me: “Na zeeṉa biobladz briee Jerusalén nu, sac ib gliladzd grë miech rii miṉe gnee luu zeeṉe gnee luu xtidz naa lo zho.”
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 “Per ruṉbey zho naa waa”, rep naa lo me, “naṉpaa zho scataa ra naa grë yadoo raxizhoo naa grë miech ne rliladz luu, rnabey naa rguiṉ zho zho ni rio zho ladzguiib,
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 niicle zeeṉe beet zho Xteb meṉ ne bnee xtiidz luu ga, ye naa bded diidz beet zho me, haxta pquianaap naa xab grë zha ne bdeedquie me.”
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 Dzigo në me lo naa: “Na zeeṉa pcaaniob nëz briee nu, sac goṉ laa naa cxeḻ luu stib dan tsienee luu xtidz naa lo grë meṉzit.”
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Zeeṉe bin zho sca rëb me bdeetraa zho diidz nee me, psilo zho nguiedz roptsie rnee zho:
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Nguiedz zëëb tsi zho, ib rioogd ro zho, masaque rdzib zho xab zho ni rchooṉ zho yudie laglaa.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Dzigo psëëb meṉ rnabey co Pabl leṉ yu co, ni bnabey me grë meṉguiib co quiṉ zho Pabl, zeeṉa cueero Pabl dieṉ pe nac ncuaaṉe beeṉ Pabl, zha nac ne scataa rac grë miech co lo Pabl.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Laa zho blozhle pxidoo me, laa zho csilo quiṉ me, zeeṉe rëb me lo sti zha ne rnabey lo grë zhaguiib co:
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Zeeṉe bin zha co sca rëb Pabl, lëëlëd güeynie zho diidz lo meṉ ne rnabey zho ga, rëb zho:
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Dzigo güey meṉ rnabey co rëb me lo Pabl:
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Rzedz yaṉ meṉ rnabey co rëb me:
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Grë zhaguiib ne bzo nguiṉ Pabl ga parne cueero me, lëëlëd wbiche zho lo me, niicle meṉ rnabey cow bdzieb me zeeṉe goṉ me nli zha Roma nac Pabl, sac nrooble nac falt ne niuṉ me ga lega nabey me nguiṉ zho ti zha Roma.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Zeeṉe biini liu, bnabey meṉ rnabey co pcaalsa grë zhipxoz non zha Israel ni grë meṉ ne nac zhiwxtis zho, sac racladz me gacnaṉ me dieṉ pepaa nac ncuaaṉe rquiaqui rlëënie grë miech co Pabl. Dzigo pxadz me Pabl, blee me Pabl bzo me Pabl lo zho.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.