2 Coríntios 7
Diidz ne rdeed guielmban (ZPMNT) vs VC
1 Bets, bzian, gotsaa gwi ne gaṉle zha nactaa ncuaaṉe psaṉ Dios diidz ygaa ne. Gacxe waa, goḻgotsaa lozh griee ne lo grë zhgab yozh, lo grë ncuaaṉe ndzinlid ne ruṉctal xtoḻ ne. None zigse zie dze dzioxcoraa ne gban ne zigne rdziladz me.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Ne nligaa, zaacse goḻgac goḻcaania no stib. Teḻ pe guieḻnë ne noded to, teḻ zha rzac to, to bguiba; zig nac no, choot noquidiede to, choot nosacside to.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Guiabde to togo noquiago naa to nu, laa naa nile gaṉle dib zdoo no rleynie no to. Leṉ ngbidz ne gbantaa no lo guidzliu rii, ib csaand no to.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Laa naa rne grë miṉ rii lo to, sacne naṉpaa naa zha nac to, naṉpaa naa zac gne naa lo to zigne nose guic naa. Zeeṉe rsoladz naa to, haxta riaaṉladz naa grë miṉe nodeed naa, iṉe riaad tib guieḻbley zdoo naa; haxta riats naa ne ruṉbey naa to.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Wlal ne blanso no Macedon nu, ni tib lë notiblid guic no; lala noxtseeb no lo grë zha ne quianaḻ no, lala nonieque to guic no dieṉ yo to.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Per rsaand Dios zha ne no lo zhgab, me pchoobladz zdoo no; sac zeeṉe blanso Tit lo no nu,
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 blansonie me diidz zaacse pcaania to me. Per nli rley no bdzion ndzinlile mban to, në me bio to guieḻnë grë leṉ dze ne bded ga, ni në me nonie no guic to, quiambëz to tebaa zha gaṉniob to lo no stib.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Zeeṉe pxeḻ naa guits co lo to glo, mban goc zdoo naa sac bieṉ naa ib zgoguieḻnëw to, saṉgue niina racmbandraa zdoo naa; sac rieṉ naa niicle ne bio to guieḻnë tib bla dze, per na laa ncuaaṉ co bdedle.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Gacxe waa rley naa niina, per guiabde to togo rley naa bio to guieḻnë, sinque rley naa goṉ naa laa to wbiire wbig lo Dios por guieḻnë ne bio to ga. Ni sca nagoṉ racladz Dios guṉ grë zha ne ngab xnëz me zeeṉe ruṉctal zho xtoḻ zho, gane rieṉpaa naa led psacsid no to ga.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Zeeṉe Dios rdeed diidz sca rio miech guieḻnë, lo guieḻnë co laa zho rbig lo me rsaṉmbe me zho lo xtoḻ zho; rsaan zho teḻ pe nac ncuaaṉe ndzinlid ne noyuṉ zho. Zha ne sca rac-wen lo Dios, nodne gacmban zho guiab zho pe nacne bded zho guieḻnë co. Laa grëraa guieḻnë ne raṉ miech, zig nac zha ne nod xnëz Dios, loxaque rlozh ruṉmbana zho, laa zho bii zie nëz ne nitlo zho.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Goḻgaṉ gaṉle, pa lotaa bzhixcuaa to niina ne bio to guieḻnë co. Haxta biaa to biini, bioxco to blee to zha co lo doḻ ne quiayuṉ zho ga; bieṉ to gaṉle nonguieḻa rlisqui naaw. Gacxe waa, zeeṉe goṉ to pa lotaa nac doḻ co, güeyniew guic to ni wbiṉladz to; goṉdzedraa to zho. Niicle ne gocladz to tebaa i zo naa nedz naa rson dieṉ zha niuṉ to; per tibaque beeṉquizh to zho miṉe beeṉ zho ga. Wen ne sca beeṉ to, ga blu to gaṉle rdziguiende to doḻ ne beeṉ zho.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Ne nligaa tibaque noxco no zaacse gac to. Zeeṉe pxeeḻ no guits co lo to, guiabd ne togo zhizhgabpaa zha ne beeṉ doḻ co no no, zhizhgabpagaa pxoz zho; sinque laa no pxeeḻa sac tibaque noxco no zaacse gac to.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Gacxe waa, zeeṉe bdzion no bin to diidz beeṉ to miṉe rnee no lo guits co, per nli rley no.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Bzodiidzle naa lo me, ne squitaa wen miech nac to, gane rley naa psaṉde to naa guieḻto. Teḻ naa niapse diidzli rne naa, zig nac niina, zig repse naa lo Tit scase goṉ me rac to.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Rleynie me to, rzac zdoo me zeeṉe rsoladz me grëse to ndooladz goc to pcaania to me, ni bin to diidz beeṉ to miṉe bnabey me to.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 ¡Ne nligaa, rley naa niina bin naa squi zaacse rac to! ¡Nasi, naṉpaa naa racnie to naa zigne racnie naa to!
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.