Atos 22
Dillꞌ wen dillꞌ Kob C̱he Jesucrístonaꞌ (ZADNT) vs NTLH
1 ―Le' beṉ' bish', na' le' beṉ' gol, ḻi wzenag dill' c̱ha'ni wi'a.
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Na' beṉ'ka', ka bengakile' chṉe Páblona' dill' hebrewa' na' wlle'gake' llizə. Na' Páblona' chi'e ḻegake':
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 ―Nad' nak' beṉ' Israel na' golj' yell Társona' gana' mbani Cilíciana', per bgol' Jerusalénni, na' bli' bsedi maestro Gamaliela' nad' kwasḻoḻ ka na ley c̱he dii x̱ozxto'choka', na' toshiizi choe'ḻ-lallaa chon' ka chazlall' Chioza' do yic̱hj do lallaa, ka chonkzle le' ṉaanlla.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Na' bc̱hi' bsakaa beṉ'ka' ba wyoo lo nez ḻi nez shao' c̱he Jesucrístona' na' goklallaa guetgake'. Na' bex̱aa ka nool ka beṉ' byo, na' wlo'a ḻegake' lillyana'.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Beena' nak bx̱oz choo bx̱oz xen na' yog' beṉ' golka' chṉabia' beṉ' Israelka' ṉezgakile' ka ben'. Na' ḻegake' beṉgake' nad' yish daa bex̱aa ka wzaa zyaa yell Damáscona', gokid' lljex̱aa yog'ḻoḻ beṉ'ka' nogake' xtill' Jesucrístona' na' yic̱he'gakee Jerusalénni kwenc̱he sak'zi'gake'.
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 ’Na' ka do gobill, ka ba zoa illin' Damáscona', tokonganzi wyalj to yi' dii za' yabana' lo neza' gana' zyaa.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Na' to wzoatishz' lo yona'. Na'ch benid' shii to beṉ' wne' nad': “Saulo, Saulo, ¿berac̱he chc̱hi' chsak'zo' nad'?”
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Na' wṉabidee, chepee: “¿No li', beṉ'?” Na' wne': “Nadaan Jesús, beṉ' Nazareta', beena' chc̱hi' chsakoo.”
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Na' beṉ'ka' zyaalen' txen ble'gakile' yi'na' daa wyalj na' bllebgake', per aga bengakile' daa wna beena' nad'.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 Na'ch goshee: “¿Beran chiyaḻ' gon', X̱an'?” Na' wne' nad': “Biyas na' wyaj Damáscona', na' na' iṉagake' li' yog' daa chiyaḻ' gono'.”
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Na' beeni' wala' bc̱hoḻan nad', na' beṉ'ka' zyaalen' txen biyox̱'gake' na'na' na' bc̱he'gake' nad' Damáscona'.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 ’Na' Damáscona' zoa to beṉ' le Ananías, na' zoe' chone' yog' daa na leya', na' yog' beṉ' Israelka' zoa Damáscona' nagake' c̱he' nake' to beṉ' chon dii wen.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 Na' Ananíaza' bide' bidwie' nad', na' ka blee, wne' nad': “Saulo, beṉ bish', ṉaa yile'ilo' sto shii.” Na' kate wne' ka', lii bile'teid', na'ch gok ble'idee.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 Na'ch wne' nad': “Chioza', beena' be'la'o dii x̱ozxto'choka', ba wleje' li' kwenc̱he gombi'o daa cheenile' gono', na' kwenc̱he ble'ilo' beena' nak ḻiizelozi beṉ' wen, na' benteilo' kwine'n ba bshaljlene' li'.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 Na' li' wi'o xtilleena' doxen yell-lioni, na' we'leno' beṉ' dill' yog'ḻoḻ diika' ba ben ble'ilo'.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Na' ṉaa, bibi wsej wllonan c̱hoatego' nisa' na' wṉabi X̱ancho Jesúza' yisol yiṉite' saaxya c̱ho'ka'.”
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 ’Na' ka biyed' Jerusalénni, wyaa yoodo'na' je'ḻwill' Chioza', na' Chioza' bene' ka ble'do'id'.
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 Na' ble'id' Jesúza', beena' nak X̱an', na' wne' nad': “Btalalloo bchej Jerusalénni, ḻa' aga no wzenag xtillaana' daa we'lengako'ne'.”
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 Na'ch chepee: “X̱an', ḻegake' ṉezgakile' ka wya' to to gana' chdop chllagnto' choe'ḻwillnto' Chioza' jex̱aa beṉ'ka' nonḻilall' li', na' bet wdingakee na' bic̱he'gakee ni, bsejgakee lillyana'.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Na' kana' betgake' dii Estébanna' beena' be' xtilloona', len' bi'a latj betgake'ne', na' wdap' xa beṉ'ka' bet ḻe'.”
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 Na' Jesúza', beena' nak X̱an', wne' nad': “Wloo nez, wyaj yell zit'ka' na' je'len beṉ'ka' bi nak beṉ' Israel xtillaana'.”
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Zeelo diika'z bzenaggake' c̱he Páblona', na'ch wzolo chosyaagake' che'gake':
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Na' bikzə bsangake' chosyaagake' daa ḻe chllaagake'. Ax̱t no xe'ka' chzaḻ'gake' ka'lə na' no bishte yona' chashgake'n chzaḻ'gake'n cha'lə.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Na' beṉ' wṉabia' c̱he soldadka' bene' mandad wloogake' Páblona' gana' zoa lill soldadka' na' wit c̱hingake'ne' kwenc̱he wi'e dill' bin bene' daa zi'te chllaa beṉ'ka' ḻe'.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Na' ka ba nc̱hejgake'ne' kwenc̱he wit c̱hingake'ne', Páblona' golle' x̱an soldadka':
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Na' ka goll Páblona' x̱an soldadka' ka', na'ch jelle' beṉ' wṉabia' c̱he'ka':
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Na' beṉ' wṉabia' c̱he soldadka' wyaje' kwit Páblona' na' wṉabile'ne', chi'ene':
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Na'ch beṉ' wṉabia' c̱he soldadka' chi'e Páblona':
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Na' daa goll Páblona' ka', beṉ'ka' nan wit c̱hingake'ne' lii bikwastegake' kwite'na'. Na' ax̱t beena' chṉabia' soldadka', ka gokbe'ile' Páblona' ndie' kwent yell Rómana', ḻe bllebe' daa bene' mandad bc̱hejgake'ne' gdenka'.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Na' betiyo, beṉ' wṉabia' c̱he soldadka' btope' bx̱ozka' chṉabia' na' yog'ḻoḻ beṉ'ka' chṉabia' beṉ' Israelka'. Na' bselle' gdenka' daa nchej ṉi'a na' Páblona', na' wleje'ne' bzie'ne' lao beṉ'ka' daa cheenile' iṉezile' bic̱he chao beṉ' Israelka' xya c̱he'.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.