Atos 27
Xtiidx Dios cun ditsa (ZABNT) vs NAA
1 Chi guniideb aixiaalddeb dunnɨ Italia, chiy baandeb entriagu Pablɨ cun stuudx de pres lo capitán ni lá July, laab ni rnabeeb lo tuby cuaa de suldad ni lá Augusto.
1 Quando foi decidido que devíamos navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, do Batalhão Imperial.
2 Ax Cesarea bdxúun láani tuby barcu ni zá Adramitio, barcu ni aidiia chia de guɨdx xte Asia. Né Aristarco bionén, bniety Tesalónica, guɨdx ni ná lo estad xte Macedonia.
2 Embarcando num navio de Adramítio, que estava de partida para costear a província da Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Chi bragueel bdzɨnnɨ Sidón, rut quesentiand güen guc July cun Pablɨ, bsaanbɨ güetixlo Pablɨ de xmiguni láani guɨdxqui ax bdeeddeb ni rquiinbɨ.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom. Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu que ele fosse ver os amigos e obter assistência.
4 Chi bdiian Sidón bcuagüeltnɨ isla ni lá Chipre, bsáannɨ islaqui lad rbes par quɨt cuenzi ichalon bi, te pur nez lon zá bi.
4 Partindo dali, navegamos ao abrigo da ilha de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Bdeednɨ lo nisdoo gax de nez Cilicia cun Panfilia ax bdzɨnnɨ Mira, tuby guɨdx xte Licia.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Ruy bdxial capitán xte de suldad tuby barcu xte Alejandría ni chia par Italia, ax guniib idxúun láanqui.
6 Nesse porto, o centurião encontrou um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Chay xquel biion zienzi dxi, quesentiand trabaju par bdzɨnnɨ nez rut lá Gnido. Ne cun zeczi zá bi nez lon, ax güenru bioteednɨ nez Salmón, bcuagüeltnɨ isla ni lá Creta.
7 Navegando vagarosamente muitos dias, foi com dificuldade que chegamos às imediações de Cnido. Não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos ao abrigo de Creta, na altura de Salmona.
8 Caante ruu islaqui zoon lo nisdoo, per quesentiand trabaju, axtquɨ bdzɨnnɨ tuby lat rut lá Buenos Puertos, gax nez rut ná guɨdx ni lá Lasea.
8 Costeando a ilha com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Chiy zecti ni agucldaan, ax anuu riezgu par chalaaru choon lo nisdoo, te pur abdzɨngax tiamp xte guelnald. Ningui gunii Pablɨ,
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, Paulo os aconselhou,
10 raipbɨ laadeb:
10 dizendo: — Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Per capitán xte de suldad mazru baanbɨ cuend bniety ni ná xtenni barcu cun capitán xte láani barcuqui, quɨt baantib cuend ni gunii Pablɨ.
11 Porém o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Ne cun quɨtga náti ruy güenpac par iteednɨ tiamp xte guelnald, parzi casi iradeb baandeb xgab güenru idiian ruy, idxannɨ pur idzɨnnɨ Fenice, tuby guɨdx xte Creta rut quɨt cuenzi rbíiti bi, ax ruy iteednɨ guelnald.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que deviam partir dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, que olha para o noroeste e para o sudoeste.
13 Chiy guzulo rbíi tuby bi ldas ni zá lad sur, parzi rlilodeb dec agüelee zec ni ná xgabdeb, ax bdiian zoon lo nisdoo caante ruu isla xte Creta.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Per duudxzi guc zoon chi bdiia tuby bidux ni lá Euroclidón lo nisqui,
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão.
15 ax guzulo rlayaa biqui barcu. Ne cun nez lon zá biqui parzi quɨtru xo nialaati nia barcuqui nez rut ná par, ax cuntisy bsaandeb güené barcuqui dunnɨ nez rut blayaa biy.
15 O navio foi arrastado com violência e, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Chiy bdeednɨ nez dets tuby isla bichiin ni lá Clauda, rut aquɨt cuenzi rbíiti birooqui, ax ruy canua ni cá llaa barcuqui quesentiand trabaju par bldiiepnɨy láani barcuqui.
16 Passando ao abrigo de uma ilhota chamada Cauda, com dificuldade conseguimos recolher o bote.
17 Chiyru chi gulull bldiiepnɨ canuaqui láani barcu, ax bzaadeb de duu barcuqui par quɨt ibiliy. Chiy cun rdxibdeb yaazy barcu láani yiully ni lá Sirte, ax bldiatdeb de lón xte barcuqui te par cuntisy zéne barcuqui dunnɨ nez rut rlayaa biy.
17 Tendo içado o bote, os marinheiros usaram de todos os meios para reforçar o navio com cabos de segurança. E, temendo que fossem encalhar nos bancos de areia de Sirte, desceram as velas e foram à deriva.
18 Chi bragueel ziytiziac biroo nuu lo nisdooqui, ax guzulo btɨɨchdeb de carguɨ xte barcuqui lo nisdoo.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Ni rion dxi, laadeb cuáadeb irate de cos ni rlliú par barcuqui bcuaadebɨy lo nisdoo.
19 E, no terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Zieny dxi quɨt bíenti gubidx niclɨza de balgui pur biroo ni nuu lo nisdooqui, chiy dunnɨ aquɨtru bionelaaztin ldán lo nisqui.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Ne cun aguc zieny dxi quɨt xi caquiintin, ax güesuldí Pablɨ glaynɨ, guniib:
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: — Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Per anre quɨt xi gúnti, quɨt idxibtit, te pur nic tubytɨ quɨt gatyti, barcutisquɨ teru ibily.
22 Mas agora aconselho que tenham coragem, porque nenhuma vida se perderá, mas somente o navio.
23 Te pur Dios ni rnabee nare, laany ni cayuna sirvɨ lony bxiaaldny tuby ánglɨ xtenny bedliulo luaa nuch,
23 Porque, esta mesma noite, um anjo do Deus a quem pertenço e a quem sirvo, esteve comigo,
24 chiy gunii ánglɨqui nare: “Quɨt idxibtiu, Pablɨ, te pur nápac par ibiiu nez lo rey César, ne pur liú nic tuby de ni zedníu láani barcuquɨ quɨt isaanti Dios gatydeb.”
24 dizendo: “Paulo, não tenha medo! É preciso que você compareça diante de César, e eis que Deus, por sua graça, lhe deu todos os que navegam com você.”
25 Pur ningui, de xmiguaa, gulchuzaclaaz, te pur nare reldilaaza Dios ne nánpaca dec zac zec ni gunii ánglɨqui nare.
25 Portanto, senhores, tenham coragem! Pois eu confio em Deus que tudo vai acontecer conforme me foi dito.
26 Per teru chagaag barcuquɨ nez ruu tuby isla.
26 Porém é necessário que sejamos arrastados para alguma ilha.
27 Chi guc tsangubidx ni zoon lo nisdooqui, guxinqui bdzɨnnɨ de nez lo nisdoo ni lá Adriático, zé zéed barcu lo nisqui pur bi. Chiy de bniety ni ná xcuendni barcuqui, guxinqui zecti gueel gucbeedeb dec amer idzɨnnɨ lo guɨchliu.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite os marinheiros pressentiram que se aproximavam de alguma terra.
28 Chiyru brɨɨxdeb xati guét nisqui, ax treinta y seis metrɨ xquel guétni. Delantruqui gubíi brɨɨxdebni ax agaldbigadz metrɨ xquel guétni.
28 E, lançando a sonda, viram que a profundidade era de trinta e seis metros. Passando um pouco mais adiante, tornando a lançar a sonda, viram que a profundidade era de vinte e sete metros.
29 Chiy rdxibdeb chacuatop barcuqui de guia, ax nez llaa barcuqui bzaalddeb tap ganch guiib lo nisdooqui te par chalee sudxí barcuqui, ne ójlapacza laadeb abragueel.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 De bniety ni ná xcuendni barcuqui, digaizlezy baandeb zec ni cacuaaru de ganch guiib lo nisdoo nez lo barcuqui ne parzi caldetdeb canua ni chúudeb láanni par illuuindeb.
30 Nisto os marinheiros tentaram escapar do navio. Arriaram o bote no mar, a pretexto de que iam largar âncoras da proa.
31 Per Pablɨ gudixteeb lo capitán ne lo de suldad raipbɨ laadeb:
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: — Se estes não permanecerem a bordo, vocês não poderão se salvar.
32 Chiyru btiuu de suldad de ni liiby canuaqui par biab canuaqui lo nisdoo.
32 Então os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Deni cayiáany lo yiu, Pablɨ raipbɨ laadeb iquiindeb. Raipbɨ laadeb:
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: — Hoje é o décimo quarto dia em que, esperando, vocês estão sem comer, não tendo provado nada.
34 Nare rniia laat, gulquiiny belati rcaaztɨ ibányrut, te pur iratectɨ per niclɨ tuby guichquiat quɨt inittit.
34 Por isso peço que comam alguma coisa, pois disto depende a sobrevivência de vocês. Porque nenhum de vocês perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 Chi gunii Pablɨ ziy, cuáab tuby guechtily laznaab, ax bdeedbɨ gracy Dios nez lo iratedeb, chiy bllullbɨ guechtilqui guzulo caquiinbɨ.
35 Tendo dito isto, pegando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Chiyru guzaclaaz iratedeb guzulo caquiinzadeb.
36 Todos ficaram mais animados e se puseram também a comer.
37 Tiop gayuaa setenta y seis nan pur iratecnɨ ni ziopnɨ láani barcuqui.
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Chi gulull bquiindeb zecti ni bialdeb, chiyru btɨɨchdeb trigu lo nisdoo te par bsesru barcu.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, jogando o trigo no mar.
39 Chi bragueel, de bniety ni ná xcuendni barcuqui, laadeb ni ládeb de mariner quɨt bambeetideb calí lo guɨchliuqui aidzɨnnɨ. Per gunádeb dec nuu tuby lluuc nisdoo rut nuu yiully iduibrdontec, ax baandeb xgab idzɨɨdeb barcu ruy.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia uma praia. Então consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Chiy btiuudeb de ni liiby de ganch guiib ni racné zudxí barcuqui lo nis, bsáanacdeb de ganchqui láani nisdoo ne bxaicquideb yag ni racné rza barcuqui te par sulo say. Chiyru bldesdeb lón xte nez lo barcuqui par inaaziy bi, ax guzulo zé barcu par ruxchu nisdoo.
40 Cortando os cabos das âncoras, deixaram que ficassem no mar. Soltaram também as amarras do leme. E, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Per güeyaaziy láani tuby yiullyroo rut güegaagɨy. Nez quiay bieezy láani yiully niclɨ quɨtru rzeesiy, chiy nez llaaniy guzulo rbily pur tant juers ni rla nisdooy.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se despedaçava pela violência das ondas.
42 Parzi rcaaz de suldad niguinxúdeb de pres, te par quɨt cueebdeb nis ax illuuindeb.
42 O parecer dos soldados era que os presos deviam ser mortos, para que nenhum deles fugisse nadando.
43 Per capitán ni rnabee de suldadqui quɨt bsaantib niac ziy pur ni quɨt rcaaztib gaty Pablɨ, ax güenru gunabeeb dec de ni relee rbeeb nis, nidoote laadeb yiiudeb lo nis gúndeb pur idiiadeb ruxchu nisdooqui.
43 Mas o centurião, querendo salvar Paulo, impediu-os de fazer isso. Ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Chiyru azanald irarudeb lo de bred o lo de yag ni gubily barcuqui. Ziy xquel gulán, iratecnɨ bdzɨnnɨ ruxchu nisqui.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.