2 Coríntios 7
Xtiidx Dios cun ditsa (ZABNT) vs VC
1 Niy ná de promes ni abaany Dios cun dunnɨ de saniroldilaaznɨ Jesucrist. Pur ningui ná par idxannɨ pur ibánnɨ nania, isáanɨ tuby lad de duld, de mal xgab, ne iraizru de ni quɨt illiú. Chiy dxi pur dxi idxannɨ pur ibánnɨ zec ni rcaaz Dios pur didxdoo ni rdxapnɨny.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 ¡Gulgac güen cun dunnɨ! Dunnɨ xíteete gady xi idxannétin laat, gady xi malti ne gady xi enganyti idxannɨ laat.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Quɨt gúntit xgab dec cadildnía laat, te pur zec ni aguniia laat desde gulo dec dunnɨ rcaaznɨ laat, ax masquɨ gatynɨ o masquɨ ibányrun per tubyzi nan cun laat.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Quesentiand napa confianz laat ne rzaclaaznézaca laat. Masquɨ de guelziitisy ni rdeednɨ, per zec ni rguzaclaaztɨ dunnɨ ax quesentiand rzaclaaznɨ, quɨt xi gúnti ni cadeedtisnɨ.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Te pur desdɨ chi bdzɨnnɨ nez Macedonia xíteete gady xi izilaaztin pur iralote ni cadeednɨ, zeclɨ pur de ni runné de bniety dunnɨ ne pur de guelnadxiby ni rziiennɨ.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Per Dios laany ni rguzaclaazny de ni nuu nalas, laany guluzaclaazny dunnɨ chi bdzɨny Tito ruré.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Ne gati purzíti ni bdzɨnbɨ sino que pur ni rzaclaazbɨ pur laat. Laab guniib dunnɨ dec quesentiand nuut gan iniát nare, ne ziyza dec ruut guelrsaa ne nalas pur naa. Niy ná ni rzaclaaza dec runquɨt xgab pur naa.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Nare nánna dec rnia bziientɨ pur cart ni bcuáa lot, per quɨt rialaaztia bcuáa cartqui. Masquɨ la nalas bziienia chi bxiaaldani pur ni nánna dec saclastɨ tuby tiop dxi,
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 per anre ax rzaclaaza, gati purti guzaclastɨ sino que pur guelnalasqui ax aguluxneztɨ laat. Laat bziientɨ nalas ne belaaztɨ zec ni rcaaz Dios, ax quɨt xi malti bdxannɨ laat.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Te pur chi rziieny bniety guelnalas zec ni rcaaz Dios, guelnalasqui racné rialaaz bniety xtuldni ax ziy xquel rlá bniety lo castigu, ne quɨt chúuti dxi yialaazbɨ guláb lo castiguqui. Per pur guelnalas ni rziientisy bniety ne quɨt runbɨ pur yiiub lo xnez Dios, ax quɨt xo gaptib guelnabány nez lo Dios.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Per laat gulguiaa zec ni agucné guelnalas ni bziientɨ ne belaaztɨ zec ni rcaaz Dios. Pur guelnalasqui gueeld baantɨ pur gulexneztɨ ni guniia laat cayun tuby de saat, ne ziyza bdxiichtɨ ne bdxibtɨ pur ni cayunbɨ. Chiy ójla laat xo nizuguaníaa laat, ne ziyza ax baantɨ castigubɨ zec ni riáldbɨ. Pur irate ni baantɨqui, ziy xquel ríeny dec quɨt xi duldti naptɨ pur ziy.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Cart ni bcuáa lot, quɨt bcuáatiani purzi ni runa xgab pur bniety ni cayun duldqui o purzi ni runa xgab pur ni cadeed guelzii pur xtuld bnietqui. Nare bcuáa cartqui lot par iliuut Dios dec zénectɨ cuend dunnɨ.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Niy ná ni rguzaclaaz dunnɨ dec ziyquɨ baantɨ.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Ax quɨt bsanxtiutit nare pur irate zec ni bzubyaa laat nez lob. Te pur irate ni guniia pur laat ná didxldí zecquɨ ni nántɨ dec dunnɨ púrzi didxldí rniin, ax ziyzaquɨy didxldíc ná ni rdxaipnɨ Tito pur laat.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Anre quesentiand zenelaazbɨ laat pur ni renelaazbɨ zec ni bcuadiagtɨ diidx ne pur irate didxdoo ni gúptɨb chi guzuguanéb laat.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Nare rzaclaaza pur ni napa confianz laat par irate.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.