Lucas 15
Ayao amisy urairi wanyin (YVANT) vs VC
1 Masyote inta vatano wo pajak ranugande akarijo pemerinta aije inta nawe, vatano ayao kakaije no maije inta nawe ude no Yesusa nui indamu wo anaun.
1 Aproximavam-se de Jesus os publicanos e os pecadores para ouvi-lo.
2 Umba vatano Parisije nawe, kuruno makari mbaro Ananyao Musa raije nawe wo rantutibe ware, “Veanimaibe Yesus bekobe vatano awa ayao kakaije no maije mai muno pisyisyo matavon?”
2 Os fariseus e os escribas murmuravam: Este homem recebe e come com pessoas de má vida!
3 Maisyare omai ti, Yesus po ananeneae inta raura nanto mai.
3 Então lhes propôs a seguinte parábola:
4 Pare, “Ranivara vatane inta no no wapa yasyin apave domba tename radani mai umba intabo aumandi, weamo animaisye mirati po rave? Indati po domba abusyine kaimambisy eane kaimambisy mapaya ti una no anok, umba poroto po uma aumandijoe akani jao nanto ai.
4 Quem de vós que, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Arono nanto ai, weamo anayanambe rave, ti po aijaseo no apa ivam po akomboni,
5 E depois de encontrá-la, a põe nos ombros, cheio de júbilo,
6 umba po auga ti pakare. Arono siso no apa yavar, umba po apa arakove mawainde pare, ‘Wade ra wansanayanambe tenambe, weye sya domba aumandijoe opamo syo akanija syo aen to.’
6 e, voltando para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Regozijai-vos comigo, achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Maisyare omaisy tavon, Amisye pe apa naite awa manayanambe no no munijo ntiti manakoe rave weye vatane intabo sakinavo apa ayao kakaije rai, weti mo awa manayanambe vatano mansano abusyine kaimambisy eane kaimambisy mansai rakivan, nanawirati wo taune makarae ware onawamo manuga mamaisy ti ware usakinavo ayao kakai rai jewen kai.”
7 Digo-vos que assim haverá maior júbilo no céu por um só pecador que fizer penitência do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Maisyare somai tavon: wanya inta amave doije vasye abusyin ama mangke nseo, weramu vasye intabo aumandi. Weamo tugae mo yawainye raindi umba mo anaingkainyo yavaruga rayavir, mo akani mavabe yava nanto ai.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma delas, não acende a lâmpada, varre a casa e a busca diligentemente, até encontrá-la?
9 Nanto ai ti mo ama arakove mawainde, mo raura nanto mai mare, ‘Inanayanambe rave weye sya doijo akaniveowe inanto ai to, weti wade ra wansanayanambe tenambe.’
9 E tendo-a encontrado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Regozijai-vos comigo, achei a dracma que tinha perdido.
10 Maisyare omai tavon, naito Amisye una no munijo ntiti manayanambe arono vatano ayao kakaije no aije intabo sakinavo apa ayao kakaije rai.”
10 Digo-vos que haverá júbilo entre os anjos de Deus por um só pecador que se arrependa.
11 Yesus po ananeneae inta raura nakato pare, “Vatane inta apa arikainyo anya rurum.
11 Disse também: Um homem tinha dois filhos.
12 Masyote inta apa arikainyo rijate po raura nanto aja ai pare, ‘Injae, syare ririma ananugo nyare nyo raosoro ririnsai mamo nyo sya nake raunande rinai. Weye ribeker syare syaura sya nake rai no naiso kobe.’ Naije ajae umaso po apa ananugo manuije raosor, po inta raunanto apa arikainyo rijate ai, inta raunanto apa arikainyo anuije ai.
12 O mais moço disse a seu pai: Meu pai, dá-me a parte da herança que me toca. O pai então repartiu entre eles os haveres.
13 Masyote inta yai jakato, umba arikainyo rijate umaso po apa ananuge umawe rambayano vatane mansai ti mewen bintabo, umba po ama doije raugav umba pusyo ti to no munijo nggwaravainy. Nai ratuije apa doijo po raugave umawe po rambaon bayave ti mewen.
13 Poucos dias depois, ajuntando tudo o que lhe pertencia, partiu o filho mais moço para um país muito distante, e lá dissipou a sua fortuna, vivendo dissolutamente.
14 Weti apa doije mewen mbintabo ai, muno arono naije tavon munijo namije marore tami rai, weti arikainye umaso aarebe.
14 Depois de ter esbanjado tudo, sobreveio àquela região uma grande fome e ele começou a passar penúria.
15 Weti poroto po anakere raijaro vatano no no munije umaso inta ai indamu po doije inta ijaro ai. Umba apa akarije umaso po atutir ti to po apa ugeye maeranande.
15 Foi pôr-se ao serviço de um dos habitantes daquela região, que o mandou para os seus campos guardar os porcos.
16 Arikainye umaso marore po ave rave, weramu vatane inta po anaisye inta raunanto po raisye ramu, weti pare bekero po uge awa anaisyo kukupe inta raisyi.
16 Desejava ele fartar-se das vagens que os porcos comiam, mas ninguém lhas dava.
17 Umba apa ana datantona ngkov akato, po raurana pare, ‘Vatano wanapatambe sya injaya aije onawamo awa anaisye mawes, yara risyamo kavintare ikakaijo marore rai.
17 Entrou então em si e refletiu: Quantos empregados há na casa de meu pai que têm pão em abundância... e eu, aqui, estou a morrer de fome!
18 Weti syare syakato no injaya nui, umba syo raura ai syare, “Injae, sya ana idave ngkakaijo winai muno Amisye ai.
18 Levantar-me-ei e irei a meu pai, e dir-lhe-ei: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti;
19 Weti vemo nyo nya arikainye waino rinai jakato inya, weye risyamo imamaisye ramu, yara nyo inawainamo vatano syanapatambe naije pi risy inda nyo rinavae.” ’
19 já não sou digno de ser chamado teu filho. Trata-me como a um dos teus empregados.
20 Naije arikainye umaso nin ti pakato no aja nui. Pakato pararai rainya nene, umba apa aja po aen, muno aemeno ai, weti aja pansanan po apa kavo aijanande po anu.
20 Levantou-se, pois, e foi ter com seu pai. Estava ainda longe, quando seu pai o viu e, movido de compaixão, correu-lhe ao encontro, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Umba arikainye umaso po raura nanto aja ai pare, ‘Injae, sya ana idave ngkakaijo winai muno Amisye ai, weti winyamo vemo nyo nya arikainye waino rinai jakato inya.’
21 O filho lhe disse, então: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Weramu ajae umaso po vatano wanapatambe aije mawainde umba po raura nanto mai pare, ‘Wapavave, wapo ansuno ngko dave inta raugavere indamu sya arikainye so po rave muno wapo sinsinijo ngko dave inta rave apa kawije rai tavon. Umba wapo ajo kokome inta raunanto po rave tavon no ajoe rai.
22 Mas o pai falou aos servos: Trazei-me depressa a melhor veste e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e calçado nos pés.
23 Umba wapo sapijo kamuramo mani rave inta aotar inda wamo raisy muno wansanayanambe.
23 Trazei também um novilho gordo e matai-o; comamos e façamos uma festa.
24 Weye sya arikainye umaso pusyo ti to no munijo maran, ti syo amune raumandi maisyare muno kakaije wemaisy, weramu naisoamo pakare ti syo amune raen akato to maisyare muno kovakato wemaisy.’ Umba wo apa one rave, manayanambe.
24 Este meu filho estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado. E começaram a festa.
25 Arono naije apa kavo anuije pamo to po nawaisye raijar. Umba pakare ti pararaijo yavare rai, naije danito po vatane manamote ranauno ukinye muno usarer bovambe weye wo one rave.
25 O filho mais velho estava no campo. Ao voltar e aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Weti po vatano panapatambe umawe inta awainde po anajo pare, ‘Animaisye mi wapo rave no yavare wato?’
26 Chamou um servo e perguntou-lhe o que havia.
27 Umba vatano panapatambe umaso po raura nande ai pare, ‘Nya rijata pi pakare to, weti inya po matutir pare wo sapijo kamuramo mani rave inta aubai da wo aisyo one umaso rai, weye apa arikainye umawe pakare to muno anakea nsauman ivae.’
27 Ele lhe explicou: Voltou teu irmão. E teu pai mandou matar um novilho gordo, porque o reencontrou são e salvo.
28 Naije arikainyo anuije umaso pari, ti ponayo siso no yavaruga raiji. Umba aja pusyo payao memembe ai inda siso tavondijo one umaso rai.
28 Encolerizou-se ele e não queria entrar, mas seu pai saiu e insistiu com ele.
29 Weramu arikainyo anuije umaso po raura nanto ai pare, ‘Syanapatambe Injae naija tume manui rave to. Muno Injae, nyo anakere inta rauranamo, syo nya rawatambe ramu yara syo raijar. Weramu animaisye mi Injae nyo raunande rinai? Nyo kambine inta raunande rinai indamu risye sya arakove nawe reamo sya one inta rave ramu, jewen dave.
29 Ele, então, respondeu ao pai: Há tantos anos que te sirvo, sem jamais transgredir ordem alguma tua, e nunca me deste um cabrito para festejar com os meus amigos.
30 Yara nya arikainye uma wato pamo po nya ananugo nyo raunanto aije ma po raveti mpatimu wanya anaerere mai. Weramu arono pakare, nyo sapijo kamuramo mani rave aubai da nyo apa one rave!’
30 E agora, que voltou este teu filho, que gastou os teus bens com as meretrizes, logo lhe mandaste matar um novilho gordo!
31 Aja pare, ‘Sya arikainye, winyamo no inarijat tutir. Weti animaisye mi syaura rai omamo winyaura rai tavon ivae.
31 Explicou-lhe o pai: Filho, tu estás sempre comigo, e tudo o que é meu é teu.
32 Weramu syare wamo one rave wansanayanambe, weye sya arikainye umaso pusyo ti to no munijo maran ti syo amune raumandi maisyare muno kakaije wemaisy, weramu naisoamo pakare ti syo amune raen akato ti maisyare muno kovakato wemaisy.’ ”
32 Convinha, porém, fazermos festa, pois este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.