Lucas 15

yns (YNS) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Yàmɛnà naa afüür a itɛr anà baar asin babe, ba banswà bàsin tsütsü apà Yɛsu ntɔn mukun'wem.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Amfarisi anà alɔɔŋ a in'kɔɔn bàŋüŋün anà bàtɛn naa: « Mbuur wà ayiwal baar abɛ anà ayidyà ikal imwɛy anà ba. »
2 E murmuravam os fariseus e os escribas, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Wɛɛ Yɛsu katɛɛl nsim yi:
3 Então, lhes propôs Jesus esta parábola:
4 « Nà uboo abɛ we amyà in'kɔk nkam, wɛ umwɛy udiimà, nkye nde usàwɛy anki in'kɔk an'kwem wà aŋiwà u nsye ntɔn mukàleŋ umwɛy kan'diimà wà tii mpal usàman nde wa?
4 Qual, dentre vós, é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Mpal usàman nde wa, unsà un'sak nde, nde wa asàsà kà an'pɛy.
5 Achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo.
6 Mpal uyàfurà nde ndwà ande, nde abel asam ande anà baar a tsütsü, waa utɛn naa: "Làsäŋ anà mɛ, ntɔn un'kɔk amɛ kàdiimà kan'mɛnà."
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Abun sye, mɛ ndandaa alàkyään, un'sak mbɔɔn asàkal u du isàkal naa mbuur un'be mwɛy kan'buul mpem, wɛɛ kà ntɔn an'kwen wà aŋiwà mpa bàwe anà mfun a mbuul a mpem. »
7 Digo-vos que, assim, haverá maior júbilo no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 « Itàkal naa, nà un'kaar mwɛy we abyà itɛr a ngim kwem, wɛɛ imwɛy kyan'diimà. Nkye nde ukyää anki mwinà, ukɔ̈ɔ̈m ndwà anà uyaal ntsü yanswà tii mpal uyàfàman nde kya?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma, não acende a candeia, varre a casa e a procura diligentemente até encontrá-la?
9 Wɛɛ umpal uman nde kya, nde abel asam ande anà baar a tsütsü anà mutɛn naa: "Làsäŋ anà mɛ, ntɔn itɛr a ngim amɛ kyàdiimà kyan'mɛnà."
9 E, tendo-a achado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.
10 Abun sye, mɛ alàkyään naa un'sak mbɔɔn afàkal akà akyeey a Nzam isàkal naa mbuur un'be mwɛy kan'buul mpem. »
10 Eu vos afirmo que, de igual modo, há júbilo diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Yɛsu waa kàfàtɛn naa: « Mbuur mwɛy kàkäl abà baan abaal bɔ̈ɔ̈l.
11 Continuou: Certo homem tinha dois filhos;
12 Mwan wà umbɛy kàtɛn a taarànde naa: "Taa, mpɛ kab a indiir làmɛ." Taaràba kakääb indiir ande.
12 o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me cabe. E ele lhes repartiu os haveres.
13 Ungö a ilä, mwan umbɛy awun kàwɛl indiir ande byanswà, laa kàyälà nde bya, waa kàkyen nsi a kwɛl. Wɛɛ akun nde kàtay un'naaŋ ande uboo a lingyoomà.
13 Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá dissipou todos os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Mpal kàmay nde indiir ande byanswà, ngyal a ngwal yàbilà u nsi ayin, laa kàsɛmà nde muleŋ udyà.
14 Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Apan, nde kàkàleŋ isal akà mbuur mwɛy wà nsi ayin. Mbuur awà kun'töm u nsye mukàdii ngul ande.
15 Então, ele foi e se agregou a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a guardar porcos.
16 Wɛɛ an'kyän ande màkäl naa nde udi itàkal isaa a ngul, wɛɛ mbuur un'pà bya kàkäl anki.
16 Ali, desejava ele fartar-se das alfarrobas que os porcos comiam; mas ninguém lhe dava nada.
17 Apan, nde kàfuur an'kyän, waa kàtɛn naa: "Asyääl a taa akwe bàfàdyà asànaa bàkwen ba, wɛɛ mɛ kà in'wà mukwà a ngyal.
17 Então, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui morro de fome!
18 Mɛ in'kyer ambarà, in'kyer akyà akà taa, waa in'kàtɛn a nde naa: Taa, mɛ an'kyer man'be akà Nzam anà akà ngye.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com o meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Mɛ in'kwe anki mufàkal mwan angye. Ngwɛl asànaa umwɛy uboo a asyääl angye."
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus trabalhadores.
20 Apan laa kambarà nde, kàfurà nde akà taarànde. Nde kàkäl anki ŋàtàtol, mpal kun'mɛn taarànde ukwɛl, laa kun'wem nde ngyɛb mbɔɔn, kàkyen nde ntiin, kun'bwirà nde, waa kundüür.
20 E, levantando-se, foi para seu pai. Vinha ele ainda longe, quando seu pai o avistou, e, compadecido dele, correndo, o abraçou, e beijou.
21 Mwan laa kàtɛn nde a taarànde naa: "Taa, mɛ kàkyer man'be akà Nzam anà akà ngye, mɛ in'kwe anki mufàkal mwan angye …"
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Wɛɛ taarànde kàswɛŋ asyääl ande: "Làkyen agyägyä, kàlaleŋ ipfɛy kyan'söön ntwɛn, lun'bwää, lun'si làpɛr u làpin, lun'bwää an'sàbar aŋàbwaŋ.
22 O pai, porém, disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, vesti-o, ponde-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés;
23 Wɛɛ làtwääl un'tö a ngɔɔmà a may, làdwä wa. Bi ikyer adyà, bi ikyer ataam
23 trazei também e matai o novilho cevado. Comamos e regozijemo-nos,
24 ntɔn mwan amɛ kàkäl awàŋàkwà, nde kan'wiyà, nde kàkyer adiimà, wɛɛ mɛ amun'man." Laa bàsɛmà ba mutaam.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 Taaŋ nsil alan, mwan wà nswɛm kàkäl kà an'ywaŋ. Mpal kàkäl nde u mbwo muyàfurà, kàkɔlà nde tsütsü a ndwà, laa kàwem nde an'diim anà an'kyen.
25 Ora, o filho mais velho estivera no campo; e, quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Nde kàbel umwɛy uboo a asyääl, waa kun'fuul naa ndaa nà ikalyaaŋà.
26 Chamou um dos criados e perguntou-lhe que era aquilo.
27 Un'syääl kun'fuur abà: "Un'kɔm angye an'yàfurà. Taaràŋà kan'dwa un'tö a ngɔɔmà a may ntɔn nde an'yàfurà anà mɔ̈ɔ̈."
27 E ele informou: Veio teu irmão, e teu pai mandou matar o novilho cevado, porque o recuperou com saúde.
28 Lalan, mwan wà nswɛm kàwen nde nkyɛl, waa kàtön mubilà u ndwà. Taarànde laa kàyàtoo nde, waa kun'lɔ̈ɔ̈m mubilà.
28 Ele se indignou e não queria entrar; saindo, porém, o pai, procurava conciliá-lo.
29 Wɛɛ nde kàtɛn a taarànde naa: "Le, mɛ an'kyer mbul anà mbul musyääl ngye: mɛ ndaa angye mwɛy akà ikikye in'fàbɛy anki. Wɛɛ, akà mbalà mwɛy ngye un'tö a ntab kan'pɛ anki ntɔn mutaam anà asam amɛ.
29 Mas ele respondeu a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem jamais transgredir uma ordem tua, e nunca me deste um cabrito sequer para alegrar-me com os meus amigos;
30 Wɛɛ mwan angye, mbuur kan'kàtay indiir angye byanswà anà akaar a pasàsɛ kan'yàfurà, ntɔn nde, ngye an'dwa un'tö a ngɔɔmà a may!"
30 vindo, porém, esse teu filho, que desperdiçou os teus bens com meretrizes, tu mandaste matar para ele o novilho cevado.
31 Taarànde naa: "Mwan amɛ, ngye awà anà mɛ taaŋ lanswà, indiir amɛ byanswà byà byàngye.
31 Então, lhe respondeu o pai: Meu filho, tu sempre estás comigo; tudo o que é meu é teu.
32 Wɛɛ, yubwaŋ naa bi ikäl kà un'sak, ntɔn un'tɔŋ angye wà asànaa mbuur kàkü waa kan'wiyà, ntɔn nde kàkyer adiimà, waa kan'mɛnà." »
32 Entretanto, era preciso que nos regozijássemos e nos alegrássemos, porque esse teu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.