Atos 27
yns (YNS) vs NVT
1 Mpal bàtsül mbar naa bi iwal an'swà mukyà Itali, ba bàpɛ Pɔl anà baar a bɔlokà amwɛy akà kaptɛn mwɛy ikɔb ande Zülyüs, umwɛy uboo a itsuŋ a Lɔmà bàfàbel naa Itsuŋ a Sɛzar.
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 Bi kàbilà kà an'swà a Adalamit màyilyaaŋà à kun'kɔɔl a Azi, waa kàkyen. Un'nsi Masɛdwan a Tɛsalɔnikà mwɛy ikɔb ande Aristark kàkäl anà bi.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 Taaŋtyà, bi kàmbär u Sidɔn. Zülyüs kàwɛlà Pɔl unsà ubwaŋ banswà, nde kun'pɛɛ mbwo mukàler asam ande ban'kwo mukun'bay.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 Kan'lwomà bi apan, bi kàläb kà an'dà, kàlyaaŋ kà un'kɔɔl a Shipɛlɛ ntɔn un'pöb kiyeelà lisà.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 Apan bi kàbwel ngyäl a kölàköl tsütsü a Silisi anà Pamfili, waa kàtɔlà u Mira a Lisi.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Akun, kaptɛn kàmɛn an'swà a Alɛksandri màmukyà Itali, laa kibiil nde.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 Bi kàkyer ilä mbɔɔn ntɔn an'swà màyikyeenà ikye ikye, a mpay yanswà bi, kàkàtöl bi tsütsü a Snide. Ntɔn un'pöb kàyee wa lisà, bi kàlyaaŋ u ngyɛl a isaŋ a Krɛte, tsütsü a Salmɔnɛ.
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 Bi kya kàlyaaŋ a mpay yanswà tii kàkàtol bi kà ikal mwɛy bàfàbel Bo Pɔr, tsütsü a bul làmwɛy ikɔb a la Lasàyà.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 Taaŋ làmwɛy làbwɛlàbwɛl làlyaaŋ, nkyeen udu a an'dà yàbulà yà bɔɔmà, ntɔn ilä a ukin udyà a Ayudà kyàkäl aŋàlyaaŋ itaan, Pɔl waa kakyään,
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 kàtɛn naa: « Asam amɛ, mɛ in'manà naa nkyeen udu a an'dà itwaal ube mbɔɔn, indiir mbɔɔn ikyà bwà, kànà isaa anà an'swà mpɛl anki, wɛɛ anà mɔ̈ɔ̈ a baar abi sye. »
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Wɛɛ mfum a nsaab a Lɔmà mpem ande kàpɛ akà kaptɛn a an'swà anà akà ŋan'swà, akwànaa akà ndaa a Pɔl.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Yumwɛy ayi: làbuŋ alà làkwe anki naa baar bàkäl paa u paŋà a mpye. Lalan baar mbɔɔn bàkäl ba an'kyän mwɛy naa ba bàläb mbwo aba anà muleŋ mukɔlà Fɛniksi, làbuŋ làmwɛy là Krɛt bàduub mper làfàminà taaŋ ntɔn isà ilyaaŋ kwo.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 Kipöb kyàfü ngyɛl, waa kyàlyaaŋà, apan ba bàsii naa ma màkäl an'kyän aŋàbwaŋ, ba bàtsuuŋ an'swà, bàsɛmà muyikyà ukɔl a isaŋ a Krɛt.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 Wɛɛ ungö a kitaaŋ, un'pöb a ngwal awà bàfàbel naa Örakilɔn, kàfü isaŋ akin, waa kàyabweel,
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 kàsyen an'swà, ma màkwe anki munwaan a un'pöb, laa kàwɛy bi naa wa kisyen.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 Bi kàlyaaŋ u ngyɛl a kisaŋ bàfàbel Kɔda, bi kàböŋ a mpay muwal itiir a un'sɛŋ.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 Ungö mufuur kya uboo, unsà bɔɔmà mukàböl kà anseŋ a Sirt, ba bàbäm an'swà in'siŋ asànaa nkwɛl, waa bàtɔɔm löŋ. Ba bàläb muyiwɔŋ abun.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 Un'pöb a ngwal kàkäl mukàyisiinà a ngwal, lalan taaŋtyà bàtɔɔm ba indiir kan'dà.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 Kà ilä kyàtär, ba bàtɔɔmà anà an'kɔɔ aba ŋakwo indiir a isal a an'swà.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Ilä mbɔɔn, itàkal taaŋ, itàkal mbwaar myàmɛnà anki, un'pöb a ngwal kàkäl mbɔɔn, lalan mpa kàkäl bi anà làkyän muwà mɔ̈ɔ̈.
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 An'taaŋ mbɔɔn baar badi anki. Apan, Pɔl kàmbarà uboboo a ba, waa kàtɛn naa: « Ɔɔ asam amɛ, yàlàkal ubwaŋ naa bɛ làwem lwɛŋ amɛ mukɔɔn ambarà u Krɛt, ntɔn mukɔɔn ayàman nkweel ayi anà bwà alà.
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 Wɛɛ apanà, mɛ amàlalɔm musà un'kanà, ntɔn akà mbuur mwɛy uboo a bɛ ukwà anki, wɛɛ an'swà mpɛl ikyà bwà.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 U mpib aŋàbà, un'kyeey mwɛy wà Nzam in'wà mɛ uboo ande anà in'fàsyääl mɛ ayàmɛnà akà mɛ,
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 waa kan'kyään naa: "Pɔl, twon an'man bɔɔmà! Yubwaŋ naa ngye akàsà un'lɔɔn u mii a Sɛzar, waa Nzam kàmapà sye mɔ̈ɔ̈ a atɔŋ angye abà musabà anà ngye."
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 Lalan, asam amɛ, làkäl ngwal, ntɔn mɛ in'we anà làkwikilà amu Nzam naa ya iyàkal balàbal asànaa kan'kyään nde.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 Wɛɛ bi ikàtsüüŋ kà un'kɔɔl a isaŋ mwɛy. »
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 U mpib yà kwem aŋinà, un'pöb kisyen u Adriyatik. Uboboo a mpib, baar a isal a an'swà bàmɛn asànaa bi kàkäl tsütsü a nkankyel.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 Apan ba bàsii indübà a an'dà a lwaŋ, ba bàmɛn mɛtre an'kwem an'tär aŋinsambwaar. U kikwɛl, ba bàfàtɔɔm lwaŋ, waa bàmɛn mɛtre an'kwem mɔ̈ɔ̈l aŋinaan.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Ba bàmɛn bɔɔmà naa bi ikyer akàböl udu a in'kul, lalan bàtɔɔm ba an'löŋ an'nà kà an'dà ungö anà bàkäl musyäär naa taaŋ làyaanà.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Wɛɛ, baar a isal a an'swà bàleŋà mbwo yanswà mutiin an'swà, ba bàtɔ̈ɔ̈l itiir un'sɛŋ kà an'dà anà bàkür naa ba bàkàbäm an'löŋ kusà a an'swà.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 Pɔl kàtɛn a kaptɛn anà aŋità naa: « Isàkal naa baar bà bàkal anki uboo a an'swà, bɛ, bɛ làwà anki mɔ̈ɔ̈. »
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Lalan aŋità bàtsül ba in'siŋ a itiir a un'sɛŋ, waa bàtyeey kya.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 Kusà a mwäänà mubalà, Pɔl kàlɔ̈m akà baar banswà mudyà isaa anà mutɛn naa: « Ŋàbà ilä kyàkwem aŋinà làdilà bɛ, ukɔɔn adyà anà mpa làkwen bɛ musà akà undiir mwɛy u mun.
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 Lalan mɛ amàlalɔm mudyà ndam a isaa ntɔn bya byà ndöŋ ntɔn bɛ làwü mɔ̈ɔ̈. Akà làtswe a un'tswe a umwɛy uboo a bɛ làyàkyà anki bwà. »
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 Ungö mutɛn abwɛy, nde kàwɛl làmpà, kàkömà Nzam u mii a baar banswà, kàtsül la, waa kàsɛmà mudyà.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 Apan, ba banswà bàwɛl ngwal, waa bàdi sye.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 Bi banswà uboo a an'swà kàkäl baar nkam yweel a an'kwem nsambwaar aŋisyaam.
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Ungö muyuur a isaa, ba bàtyeey buur a an'swà mutɔɔm blɛ kà an'dà.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 Mpal làyaanà taaŋ, baar a isal a an'swà bàmɛn anki nkankyel, wɛɛ ma màkäl ansɛŋ a an'dà anà un'soo, ba bàbön musiinà an'swà kwo, kya mbwo yàlàkal.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Apan ba bàtsuuŋ an'löŋ, bàwɛy ma uboo a an'dà, ba bàtsuuŋ sye in'siŋ myàfàkwaar an'swà. Ungö ba bàmbaar ipfɛy kusà a an'swà ntɔn un'pöb kasyen kà un'kɔɔl a an'dà, kya mbwo yàlàkal.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Wɛɛ ba bàkàböl kà ansɛŋ màkäl uboboo a indek myeel, ba bàsiinà an'swà u nkankyel, usà bàteen kà ansɛŋ anà bàsàkwo anki mubar, wɛɛ akà ngö a an'swà, ibɔ a an'dà byàkäl mupay ya a ngwal.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Apan, aŋità bàwɛl an'kyän mudwa baar a bɔlokà ntɔn uman naa umwɛy uboo a ba utääb anà utiin.
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 Wɛɛ kaptɛn kàkwen mutswà Pɔl mɔ̈ɔ̈, waa katsüŋ musyääl an'kyän aba. Nde kàswɛŋ baar bàyöb utääb mukal baar atàtwɛb mutɔɔmà kà an'dà anà musabà u nkankyel.
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 Bumwɛy bàlàsabà udu a an'bää anà udu a ikaam a an'swà. Undiiràwun, ba banswà bàtöl nkankyel anà mɔ̈ɔ̈.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.