Atos 27
yns (YNS) vs ARA
1 Mpal bàtsül mbar naa bi iwal an'swà mukyà Itali, ba bàpɛ Pɔl anà baar a bɔlokà amwɛy akà kaptɛn mwɛy ikɔb ande Zülyüs, umwɛy uboo a itsuŋ a Lɔmà bàfàbel naa Itsuŋ a Sɛzar.
1 Quando foi decidido que navegássemos para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, da Coorte Imperial.
2 Bi kàbilà kà an'swà a Adalamit màyilyaaŋà à kun'kɔɔl a Azi, waa kàkyen. Un'nsi Masɛdwan a Tɛsalɔnikà mwɛy ikɔb ande Aristark kàkäl anà bi.
2 Embarcando num navio adramitino, que estava de partida para costear a Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Taaŋtyà, bi kàmbär u Sidɔn. Zülyüs kàwɛlà Pɔl unsà ubwaŋ banswà, nde kun'pɛɛ mbwo mukàler asam ande ban'kwo mukun'bay.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom, e Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu-lhe ir ver os amigos e obter assistência.
4 Kan'lwomà bi apan, bi kàläb kà an'dà, kàlyaaŋ kà un'kɔɔl a Shipɛlɛ ntɔn un'pöb kiyeelà lisà.
4 Partindo dali, navegamos sob a proteção de Chipre, por serem contrários os ventos;
5 Apan bi kàbwel ngyäl a kölàköl tsütsü a Silisi anà Pamfili, waa kàtɔlà u Mira a Lisi.
5 e, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Akun, kaptɛn kàmɛn an'swà a Alɛksandri màmukyà Itali, laa kibiil nde.
6 Achando ali o centurião um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, nele nos fez embarcar.
7 Bi kàkyer ilä mbɔɔn ntɔn an'swà màyikyeenà ikye ikye, a mpay yanswà bi, kàkàtöl bi tsütsü a Snide. Ntɔn un'pöb kàyee wa lisà, bi kàlyaaŋ u ngyɛl a isaŋ a Krɛte, tsütsü a Salmɔnɛ.
7 Navegando vagarosamente muitos dias e tendo chegado com dificuldade defronte de Cnido, não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos sob a proteção de Creta, na altura de Salmona.
8 Bi kya kàlyaaŋ a mpay yanswà tii kàkàtol bi kà ikal mwɛy bàfàbel Bo Pɔr, tsütsü a bul làmwɛy ikɔb a la Lasàyà.
8 Costeando-a, penosamente, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Taaŋ làmwɛy làbwɛlàbwɛl làlyaaŋ, nkyeen udu a an'dà yàbulà yà bɔɔmà, ntɔn ilä a ukin udyà a Ayudà kyàkäl aŋàlyaaŋ itaan, Pɔl waa kakyään,
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, admoestava-os Paulo,
10 kàtɛn naa: « Asam amɛ, mɛ in'manà naa nkyeen udu a an'dà itwaal ube mbɔɔn, indiir mbɔɔn ikyà bwà, kànà isaa anà an'swà mpɛl anki, wɛɛ anà mɔ̈ɔ̈ a baar abi sye. »
10 dizendo-lhes: Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Wɛɛ mfum a nsaab a Lɔmà mpem ande kàpɛ akà kaptɛn a an'swà anà akà ŋan'swà, akwànaa akà ndaa a Pɔl.
11 Mas o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Yumwɛy ayi: làbuŋ alà làkwe anki naa baar bàkäl paa u paŋà a mpye. Lalan baar mbɔɔn bàkäl ba an'kyän mwɛy naa ba bàläb mbwo aba anà muleŋ mukɔlà Fɛniksi, làbuŋ làmwɛy là Krɛt bàduub mper làfàminà taaŋ ntɔn isà ilyaaŋ kwo.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que partissem dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, o qual olhava para o nordeste e para o sudeste.
13 Kipöb kyàfü ngyɛl, waa kyàlyaaŋà, apan ba bàsii naa ma màkäl an'kyän aŋàbwaŋ, ba bàtsuuŋ an'swà, bàsɛmà muyikyà ukɔl a isaŋ a Krɛt.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Wɛɛ ungö a kitaaŋ, un'pöb a ngwal awà bàfàbel naa Örakilɔn, kàfü isaŋ akin, waa kàyabweel,
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão;
15 kàsyen an'swà, ma màkwe anki munwaan a un'pöb, laa kàwɛy bi naa wa kisyen.
15 e, sendo o navio arrastado com violência, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Bi kàlyaaŋ u ngyɛl a kisaŋ bàfàbel Kɔda, bi kàböŋ a mpay muwal itiir a un'sɛŋ.
16 Passando sob a proteção de uma ilhota chamada Cauda, a custo conseguimos recolher o bote;
17 Ungö mufuur kya uboo, unsà bɔɔmà mukàböl kà anseŋ a Sirt, ba bàbäm an'swà in'siŋ asànaa nkwɛl, waa bàtɔɔm löŋ. Ba bàläb muyiwɔŋ abun.
17 e, levantando este, usaram de todos os meios para cingir o navio, e, temendo que dessem na Sirte, arriaram os aparelhos, e foram ao léu.
18 Un'pöb a ngwal kàkäl mukàyisiinà a ngwal, lalan taaŋtyà bàtɔɔm ba indiir kan'dà.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte, já aliviavam o navio.
19 Kà ilä kyàtär, ba bàtɔɔmà anà an'kɔɔ aba ŋakwo indiir a isal a an'swà.
19 E, ao terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Ilä mbɔɔn, itàkal taaŋ, itàkal mbwaar myàmɛnà anki, un'pöb a ngwal kàkäl mbɔɔn, lalan mpa kàkäl bi anà làkyän muwà mɔ̈ɔ̈.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 An'taaŋ mbɔɔn baar badi anki. Apan, Pɔl kàmbarà uboboo a ba, waa kàtɛn naa: « Ɔɔ asam amɛ, yàlàkal ubwaŋ naa bɛ làwem lwɛŋ amɛ mukɔɔn ambarà u Krɛt, ntɔn mukɔɔn ayàman nkweel ayi anà bwà alà.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Wɛɛ apanà, mɛ amàlalɔm musà un'kanà, ntɔn akà mbuur mwɛy uboo a bɛ ukwà anki, wɛɛ an'swà mpɛl ikyà bwà.
22 Mas, já agora, vos aconselho bom ânimo, porque nenhuma vida se perderá de entre vós, mas somente o navio.
23 U mpib aŋàbà, un'kyeey mwɛy wà Nzam in'wà mɛ uboo ande anà in'fàsyääl mɛ ayàmɛnà akà mɛ,
23 Porque, esta mesma noite, um anjo de Deus, de quem eu sou e a quem sirvo, esteve comigo,
24 waa kan'kyään naa: "Pɔl, twon an'man bɔɔmà! Yubwaŋ naa ngye akàsà un'lɔɔn u mii a Sɛzar, waa Nzam kàmapà sye mɔ̈ɔ̈ a atɔŋ angye abà musabà anà ngye."
24 dizendo: Paulo, não temas! É preciso que compareças perante César, e eis que Deus, por sua graça, te deu todos quantos navegam contigo.
25 Lalan, asam amɛ, làkäl ngwal, ntɔn mɛ in'we anà làkwikilà amu Nzam naa ya iyàkal balàbal asànaa kan'kyään nde.
25 Portanto, senhores, tende bom ânimo! Pois eu confio em Deus que sucederá do modo por que me foi dito.
26 Wɛɛ bi ikàtsüüŋ kà un'kɔɔl a isaŋ mwɛy. »
26 Porém é necessário que vamos dar a uma ilha.
27 U mpib yà kwem aŋinà, un'pöb kisyen u Adriyatik. Uboboo a mpib, baar a isal a an'swà bàmɛn asànaa bi kàkäl tsütsü a nkankyel.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite, pressentiram os marinheiros que se aproximavam de alguma terra.
28 Apan ba bàsii indübà a an'dà a lwaŋ, ba bàmɛn mɛtre an'kwem an'tär aŋinsambwaar. U kikwɛl, ba bàfàtɔɔm lwaŋ, waa bàmɛn mɛtre an'kwem mɔ̈ɔ̈l aŋinaan.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Ba bàmɛn bɔɔmà naa bi ikyer akàböl udu a in'kul, lalan bàtɔɔm ba an'löŋ an'nà kà an'dà ungö anà bàkäl musyäär naa taaŋ làyaanà.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Wɛɛ, baar a isal a an'swà bàleŋà mbwo yanswà mutiin an'swà, ba bàtɔ̈ɔ̈l itiir un'sɛŋ kà an'dà anà bàkür naa ba bàkàbäm an'löŋ kusà a an'swà.
30 Procurando os marinheiros fugir do navio, e, tendo arriado o bote no mar, a pretexto de que estavam para largar âncoras da proa,
31 Pɔl kàtɛn a kaptɛn anà aŋità naa: « Isàkal naa baar bà bàkal anki uboo a an'swà, bɛ, bɛ làwà anki mɔ̈ɔ̈. »
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não permanecerem a bordo, vós não podereis salvar-vos.
32 Lalan aŋità bàtsül ba in'siŋ a itiir a un'sɛŋ, waa bàtyeey kya.
32 Então, os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Kusà a mwäänà mubalà, Pɔl kàlɔ̈m akà baar banswà mudyà isaa anà mutɛn naa: « Ŋàbà ilä kyàkwem aŋinà làdilà bɛ, ukɔɔn adyà anà mpa làkwen bɛ musà akà undiir mwɛy u mun.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: Hoje, é o décimo quarto dia em que, esperando, estais sem comer, nada tendo provado.
34 Lalan mɛ amàlalɔm mudyà ndam a isaa ntɔn bya byà ndöŋ ntɔn bɛ làwü mɔ̈ɔ̈. Akà làtswe a un'tswe a umwɛy uboo a bɛ làyàkyà anki bwà. »
34 Eu vos rogo que comais alguma coisa; porque disto depende a vossa segurança; pois nenhum de vós perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 Ungö mutɛn abwɛy, nde kàwɛl làmpà, kàkömà Nzam u mii a baar banswà, kàtsül la, waa kàsɛmà mudyà.
35 Tendo dito isto, tomando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Apan, ba banswà bàwɛl ngwal, waa bàdi sye.
36 Todos cobraram ânimo e se puseram também a comer.
37 Bi banswà uboo a an'swà kàkäl baar nkam yweel a an'kwem nsambwaar aŋisyaam.
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Ungö muyuur a isaa, ba bàtyeey buur a an'swà mutɔɔm blɛ kà an'dà.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Mpal làyaanà taaŋ, baar a isal a an'swà bàmɛn anki nkankyel, wɛɛ ma màkäl ansɛŋ a an'dà anà un'soo, ba bàbön musiinà an'swà kwo, kya mbwo yàlàkal.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia praia; então, consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Apan ba bàtsuuŋ an'löŋ, bàwɛy ma uboo a an'dà, ba bàtsuuŋ sye in'siŋ myàfàkwaar an'swà. Ungö ba bàmbaar ipfɛy kusà a an'swà ntɔn un'pöb kasyen kà un'kɔɔl a an'dà, kya mbwo yàlàkal.
40 Levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Wɛɛ ba bàkàböl kà ansɛŋ màkäl uboboo a indek myeel, ba bàsiinà an'swà u nkankyel, usà bàteen kà ansɛŋ anà bàsàkwo anki mubar, wɛɛ akà ngö a an'swà, ibɔ a an'dà byàkäl mupay ya a ngwal.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se abria pela violência do mar.
42 Apan, aŋità bàwɛl an'kyän mudwa baar a bɔlokà ntɔn uman naa umwɛy uboo a ba utääb anà utiin.
42 O parecer dos soldados era que matassem os presos, para que nenhum deles, nadando, fugisse;
43 Wɛɛ kaptɛn kàkwen mutswà Pɔl mɔ̈ɔ̈, waa katsüŋ musyääl an'kyän aba. Nde kàswɛŋ baar bàyöb utääb mukal baar atàtwɛb mutɔɔmà kà an'dà anà musabà u nkankyel.
43 mas o centurião, querendo salvar a Paulo, impediu-os de o fazer; e ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Bumwɛy bàlàsabà udu a an'bää anà udu a ikaam a an'swà. Undiiràwun, ba banswà bàtöl nkankyel anà mɔ̈ɔ̈.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.