Romanos 9
Yakan Bible (YKA_WBT) vs NTLH
1 Niyaˈ pe seddili batang bissāku si kaˈam duk inin asal bennal. Gaˈi ku magdustaˈ peggeˈ sukuˈ pu si Isa Almasi ku. Kataˈuhanku dem pikilanku teˈed weˈ bennal sōng pinaˈinku inin duk kataˈuhan isab inin weˈ Niyawa Sutsihin, iye magbayaˈ dem pikilankun.
1 O que eu digo é verdade. Sou de Cristo e não minto; pois a minha consciência, que é controlada pelo Espírito Santo, também me afirma que não estou mentindo.
2 Iye inin batang pinaˈinkun, weˈ asal bohat teˈed ateykun duk luwal ku suse manamal sabab meˈ pagkasiku bangsa Israˈilin peggeˈ gaˈi siye ngatu nuhut si Isa Almasi.
2 Sinto uma grande tristeza e uma dor sem fim no coração
3 Bang makajari siˈ hadja, atasku pasapeˈ amban Isa Almasi duk pī dem narkaˈ ngagantiˈan meˈ bangsakun, meˈ pagkasiku bangsa Israˈilin, supaya hadja siye gaˈi tapī si narkaˈ.
3 por causa do meu povo, que é minha raça e meu sangue. Para o bem desse povo, eu mesmo poderia desejar receber a maldição de Deus e ficar separado de Cristo.
4 Ekka kahāpan pangurung Tuhanin si siye. Siye bangsa tapeneˈ weˈ Tuhanin hinangne meˈ aˈane. Duk hininang isab siye weˈ ne meˈ anakne. Pinakitehan weˈ ne si siye sahayanen. Mimpiye ngajanjiˈ Tuhanin si siye. Siye pangurunganne saraˈnen. Tinoloˈan siye weˈ ne bang saˈingge subey pamahadjede iyehin. Ekka sanggupne si siye weˈ asal tabanganne siye.
4 Eles são o povo escolhido por Deus; ele os tornou seus filhos e repartiu a sua glória com eles. Deus fez suas alianças com eles e lhes deu a lei , a verdadeira maneira de adorar e as promessas.
5 Siye meˈ tubuˈ kapapuˈan kami mabangsahanin. Duk Isa Almasi tubuˈde du isab peggeˈ pagmanusiyaˈnen, bangsa Israˈil iye. Tuhanin, iye magbayaˈ si kēmon-kēmonin, pataˈ pinudji salama-lama. Amin.
5 Eles são descendentes dos patriarcas ; e, como ser humano, Cristo pertence à raça deles. Que Cristo, que é o Deus que governa todos, seja louvado para sempre! Amém !
6 Dumaˈin hep pinaˈinkun weˈ gaˈi tumanan Tuhanin sanggupne si meˈ bangsa Israˈilin, saguwaˈ iye pinaˈinkun weˈ dumaˈin hep kēmon tubuˈ Israˈilin bennal meˈ aˈa Tuhanin.
6 Eu não estou dizendo que a promessa de Deus tenha falhado. De fato, nem todos os israelitas fazem parte do povo de Deus.
7 Duk dumaˈin kēmon meˈ tubuˈ si Ibrahimin kaˈēnan tubuˈne teˈed. Toˈo inin peggeˈ paˈin Tuhanin hep pu Ibrahim, “Si meˈ anaknun, luwal hadja tubuˈ Isahakin kimmatanku meˈ tubuˈnun.”
7 Nem todos os descendentes de Abraão são filhos de Deus. Pois Deus disse a Abraão: “Por meio de Isaque é que você terá os descendentes que eu lhe prometi.”
8 Bisan ne siye meˈ tubuˈ Ibrahim, dumaˈin hātinen weˈ kinimmatan siye weˈ Tuhanin meˈ anakne. Saguwaˈ meˈ tubuˈ Ibrahimin, inanakan sa pananggup Tuhan si iyehin, siye miyaˈan meˈ tubuˈne teˈedin.
8 Isso quer dizer que os que são considerados como os verdadeiros descendentes de Abraão são aqueles que nasceram como resultado da promessa de Deus, e não os que nasceram de modo natural .
9 Iye hep inin pananggup Tuhan pu Ibrahimin, paˈinne, “Tahun dambuwaˈ pitu ku balik duk andanun si Sara nganak du iyan lella.”
9 Pois, quando fez a promessa, Deus disse a Abraão o seguinte: “No tempo certo eu voltarei, e Sara, sua mulher, terá um filho.”
10 Dumaˈin hadja inin. Bang si Rebeka, niyaˈ duwe anakne lella, si Esaw duk si Yakub. Dambuwaˈ du samaden, si Isahak, papuˈ kamihin.
10 E mais ainda: os dois filhos de Rebeca tinham o mesmo pai, o nosso antepassado Isaque. Mas, para que a escolha de um deles fosse completamente de acordo com o plano de Deus, o próprio Deus disse a Rebeca: “O mais velho será dominado pelo mais moço.” Disse isso antes de eles nascerem e antes de fazerem qualquer coisa, boa ou má. Assim ficou confirmado que é de acordo com o seu plano que Deus escolhe aqueles que ele quer chamar , sem levar em conta o que eles tenham feito.
11 Gaˈ pe meˈ anakne kambal miyaˈan inanakan, paˈin Tuhanin pu Rebeka, “Salihin magbayaˈ iyan si sakahin.” Pagpaˈin Tuhan miyaˈan, gaˈ pe kapaghinangan hāp atawa laˈat meˈ kambalin peggeˈ gaˈ pe siye miyaˈan inanakan. Saguwaˈ andang ne dambuwaˈin tapeneˈ weˈ Tuhanin supaya kataˈuhan weˈ amban bayaˈne bang niyaˈ tapeneˈne. Dumaˈin hangkan aˈahin peneˈ Tuhanin sabab meˈ hinanganne mahāpin saguwaˈ weˈ bayaˈ Tuhanin du.
11 — ausente —
13 Pasal inin bakas tasulat dem kitab, paˈin Tuhanin, “Si Yakub kinalasahankun, dumaˈin si Esaw.”
13 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu escolhi Jacó, mas rejeitei Esaú.”
14 Manjari bang kuweˈ iyan, kaw paˈinbi weˈ gaˈi bentel Tuhanin. Dumaˈin weˈ gaˈi bentel Tuhanin.
14 O que vamos dizer, então? Que Deus é injusto? De modo nenhum!
15 Saguwaˈ Tuhanin magbayaˈin bang sine pineneˈne hinangne meˈ aˈanen. Paˈinne pu si Musa, “Aku magbayaˈin bang sine kaˈaseˈankun. Aku magbayaˈin bang sine kaluˈuyanku ateyin.”
15 Pois ele disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser; terei pena de quem eu desejar.”
16 Hangkan kataˈuhante weˈ dumaˈin sabab bayaˈte atawa pagtuyuˈte maghinangan hāp hangkan kite kaˈaseˈan Tuhanin, saguwaˈ weˈ bayaˈ Tuhanin maˈaseˈ iye si kite.
16 Portanto, tudo isso depende não do que as pessoas querem ou fazem, mas somente da misericórdia de Deus.
17 Niyaˈ isab inaka sabab sultan si lahat Misil awwalley. Tasulat dem kitab weˈ paˈin Tuhanin si sultanin, “Hinangte kew sultan magbayaˈ tuˈu si lahat inin supaya sabab kaˈu tapakitehanku balakatkun duk supaya ngabantu ēnkun si tibuˈukan dunya.”
17 Porque, como está escrito nas Escrituras Sagradas, Deus disse a Faraó: “Foi para isto mesmo que eu pus você como rei, para mostrar o meu poder e fazer com que o meu nome seja conhecido no mundo inteiro.”
18 Hangkan takitete weˈ Tuhanin maˈaseˈ si sasuku kabayaˈanne kinaˈaseˈanin. Duk amban bayaˈne isab pasagadanne meˈ aˈahin magtuwas kōk.
18 Portanto, Deus tem misericórdia de quem ele quer e endurece o coração de quem ele quer.
19 Kaw dambuwaˈ kaˈam magpaˈin si aku, “Bang kuweˈ iyan, weˈey Tuhanin sallaˈne meˈ aˈahin. Gaˈ du niyaˈ makasaggaˈ kinabayaˈannen.”
19 Algum de vocês vai me dizer: “Se é assim, como é que Deus pode encontrar culpa nas pessoas? Quem pode ir contra a vontade de Deus?”
20 Daˈa iyan bissāhun. Sine kew weˈ tajampanu Tuhanin bu manusiyaˈ kew hadja? Makajari ke paliyukin magpaˈin si aˈa mangahinang iyehin, “Weˈey ku hinangnu sa inin?”
20 Mas quem é você, meu amigo, para discutir com Deus? Será que um pote de barro pode perguntar a quem o fez: “Por que você me fez assim?”
21 Kataˈuhante weˈ aˈa maghinang paliyukin taga kapatut maghinang ine-ine kabayaˈanne hininangin. Amban da kubbeng bulak ngahinang iye dambuwaˈ pangisihan hāp manamal duk mahalgaˈ duk dambuwaˈ isab gaˈi tantu hāp duk ginuna kahabaˈ ellew.
21 Pois o homem que faz o pote tem o direito de usar o barro como quer. Do mesmo barro ele pode fazer dois potes: um pote para uso especial e outro para uso comum.
22 Damikkiyan isab Tuhanin makajari iye magbayaˈ ine-ine batang hinangne si meˈ manusiyaˈin. Bisan Tuhanin astel si meˈ aˈa madusehanin duk batang leggane siye duk batang tapakitehanne balakatnen saguwaˈ sandalanne dahuˈ astelnen duk gaˈi ne siye leggane bisan du siye pataˈ ilegga.
22 E foi isso o que Deus fez. Ele quis mostrar a sua ira e tornar bem-conhecido o seu poder. Assim suportou com muita paciência os que mereciam o castigo e que iam ser destruídos.
23 Hangkan sandalan Tuhanin astelnen supaya kataˈuhan meˈ manusiyaˈin kēmon weˈ gaˈi takila-kila kahāpne si meˈ aˈa kaˈaseˈanne duk tapeneˈne pinahadje si pasōnganin.
23 Ele quis também mostrar como é grande a sua glória , que ele derramou sobre nós, que somos aqueles de quem ele teve pena e a quem ele já havia preparado para receberem a sua glória.
24 Kite bi hep meˈ tapeneˈnen. Dumaˈin hadja amban bangsa Yahudi kite bi, saguwaˈ amban meˈ bangsa dumaˈin Yahudi du isab.
24 Pois nós somos aqueles que Deus chamou , não somente os que são judeus, mas também os não judeus.
25 Pinasulat hep weˈ Tuhanin pu Nabi Hosea sabab inin. Paˈinne,
25 Isso é o que ele diz no Livro de Oseias: “Aqueles que não eram meu povo eu chamarei de ‘meu Povo’. A nação que eu não amava chamarei de ‘minha Amada’.
26 — ausente —
26 E no mesmo lugar onde foi dito: ‘Vocês não são o meu povo’, ali eles serão chamados de ‘os filhos do Deus vivo’.”
27 Duk Nabi Isaya bakas nulat isab sabab meˈ bangsa Israˈilin. Paˈinne, “Bisan pe bangsa Israˈilin ekka manamal kuweˈ umus si higad tahik gaˈi taˈitung, kuweˈahat du hadja iyan malumuwas amban pangaleggahan Tuhan siyehin.
27 E Isaías disse a respeito de Israel: “Mesmo que o povo de Israel seja tão numeroso como os grãos de areia da praia do mar, somente alguns deles serão salvos.
28 Peggeˈ bugtuˈ weˈ sōng legga Tuhanin du meˈ aˈa si dunyahin. Gaˈi iye magdayan ngalegga siye.”
28 Pois o Senhor julgará logo e de uma vez o mundo inteiro.”
29 Bakas pinaˈal isab weˈ Nabi Isaya awwalley sabab bangsa Israˈilin, paˈinne, “Bang Tuhanin, iye magbayaˈ si kēmon manusiyaˈin, gaˈ kite bi miyaˈan lebbihanne tubuˈ, kuweˈ siˈ kite bi miyaˈan meˈ aˈa si puweblo Sodom duk si puweblo Gomorahin, ubus ne kēmon matey.”
29 Como o próprio Isaías tinha dito antes: “Se o Senhor Todo-Poderoso não nos tivesse deixado alguns descendentes, seríamos agora como a cidade de Sodoma, estaríamos destruídos como Gomorra.”
30 Manjari, ine paˈinte sabab inin? Iye paˈinte weˈ meˈ aˈa dumaˈin Yahudihin, gaˈ siye ngapas weˈ inampun duk kinimmatan siye bentel si pagmatahan Tuhanin. Saguwaˈ siye ne inampun duk kinimmatan bentel weˈ Tuhanin sabab sandelde pu si Isa Almasihin.
30 O que vamos dizer, então? Vamos dizer isto: os não judeus, que não procuravam ser aceitos por Deus, foram aceitos por meio da fé.
31 Saguwaˈ meˈ bangsa Israˈilin, maggeˈes teˈed siye nuhut saraˈin supaya siye kinimmatan bentel weˈ Tuhanin saguwaˈ gaˈ tatuhutde saraˈin hangkan gaˈ siye kinimmatan bentel weˈ Tuhanin.
31 Porém o povo de Israel, que procurava uma lei para ser aceito por Deus, não encontrou o que estava procurando.
32 Na, weˈey sa miyaˈan? Peggeˈ meˈ bangsa Israˈilin ngandel si meˈ hinangande mahāpin. Gaˈi siye ngatu sandel pu si Isa Almasi supaya siye asal kinimmatan bentel weˈ Tuhanin. Paˈin kitabin weˈ Isa Almasi dalil batu duk meˈ bangsa Israˈilin kuweˈ sumampuk si batu miyaˈan sabab gaˈi siye ngatu sandel pu si Isa.
32 E por que não? Porque eles procuravam alcançar isso por meio das suas ações e não por meio da fé. Eles tropeçaram na “pedra de tropeço”,
33 Paˈin Tuhanin hep dem kitab,
33 como dizem as Escrituras Sagradas : “Vejam! Estou colocando em uma pedra em que eles vão tropeçar, a rocha que vai fazê-los cair. Mas quem crer nela não ficará desiludido.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.