Romanos 4
Yakan Bible (YKA_WBT) vs NTLH
1 Manjari, ine paˈinte sabab Ibrahim, papuˈ kami meˈ Yahudihin?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Bang upama Ibrahim miyaˈan kinimmatan bentel weˈ Tuhanin sabab maghinangan iye hāp, niyaˈ siˈ miyaˈan jānne magabbu Ibrahim. Saguwaˈ gaˈ iye kapagabbu si matahan Tuhan.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Ine teˈ paˈin kitabin sabab Ibrahim? Paˈin kitabin weˈ kinahagad weˈ Ibrahim sanggup Tuhan si iyehin. Duk sabab pakahagadne miyaˈan inampun duk kinimmatan iye bentel weˈ Tuhanin.
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Kataˈuhante weˈ bang aˈahin maghinang, makasangka iye suweldo. Pagtasangkane ne suweldonen, gaˈi paˈinte weˈ lasa-lasahan miyaˈan si iye, saguwaˈ iye miyaˈan tangdan hinangnen.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Bang aˈahin maghinang hāp supaya, paˈinne, ampun Tuhanin du dusenen duk kimmatan Tuhanin du iye bentel, salaˈ teˈed iye. Peggeˈ dumaˈin sabab hinangante mahāpin saguwaˈ sabab sandelte si Tuhanin, iye magampun meˈ dusehin, hangkan kite bi inampun duk kinimmatan bentel weˈ Tuhanin.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Iye hep inin hāti pinaˈin si Daˈud ley pamissāne weˈ asal kēgan teˈed sasuku taˈampun dusenen duk kinimmatan bentel weˈ Tuhanin bu dumaˈin sabab hinanganne mahāpin.
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 Paˈinne,
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 — ausente —
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Kēg pinaˈin si Daˈud miyaˈan, si meˈ Yahudi bangsa magislamin ke hadja? Dumaˈin. Saguwaˈ paˈinne miyaˈan sampay si meˈ bangsa manggaˈi magislamin isab. Bakas paˈinku dehellu weˈ hangkan Ibrahim kinimmatan bentel weˈ Tuhanin peggeˈ kinahagad weˈ ne sanggup Tuhanin.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Sumiyan teˈ pangimmat Tuhanin weˈ bentel Ibrahim? Ubus ne ke iye magislam atawa gaˈ pe? Gaˈ pe iye miyaˈan magislam, andang ne iye kinimmatan bentel weˈ Tuhanin.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Pagkinahagad ne weˈ Ibrahim sanggup Tuhanin, manjari magislam ne iye, tandaˈ weˈ asal taˈampun ne iye duk takimmat ne iye bentel weˈ Tuhanin peggeˈ kinahagad weˈ ne Tuhanin. Hangkan Ibrahim miyaˈan kuweˈ ne matettoˈa meˈ aˈa makahagad si Tuhanin duk takimmat bentel weˈ Tuhanin bisan du siye gaˈ bakas magislam.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Duk Ibrahim kuweˈ ne isab matettoˈa meˈ aˈa bakas magislamin, dumaˈin hadja peggeˈ bakas magislam siye, saguwaˈ peggeˈ kahagad isab siye si Tuhan kuweˈ pakahagad si Ibrahim, papuˈ kami meˈ Yahudihin, masa gaˈ pe iye magislam.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Masa awwalley nanggup Tuhanin pu Ibrahim weˈ pangurungne tibuˈukan dunyahin si iye duk si meˈ tubuˈnen duk ujud tepe si siye du. Sanggup Tuhan inin pinangurung weˈ ne pu Ibrahim, dumaˈin peggeˈ tinuhut weˈ Ibrahim saraˈ Tuhanin, saguwaˈ peggeˈ kahagadne Tuhanin duk taˈampun duk takimmat iye bentel weˈ Tuhanin.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Peggeˈ bang saˈupama sanggup Tuhanin pangurung si meˈ manuhut saraˈin, na, gaˈ niyaˈ guna pakahagadte bi si Tuhanin duk gaˈ niyaˈ guna sanggup Tuhan miyaˈan peggeˈ gaˈ du niyaˈ makatuhut saraˈ Tuhanin.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Saraˈin jānante hadja kaˈastelan duk ilegga weˈ Tuhanin peggeˈ gaˈi du tatuhutte saraˈin. Luwal bang gaˈ niyaˈ saraˈ meke gaˈ niyaˈ ngalanggalan saraˈ.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Nanggup Tuhanin pu Ibrahim peggeˈ sandel Ibrahim si iye. Duk hangkan nanggup Tuhanin supaya tapabugtuˈne si meˈ tubuˈ Ibrahimin kēmon, weˈ kalasahanne duk kaˈaseˈanne siye. Duk sanggupne miyaˈan dumaˈin hadja si meˈ Yahudi, meˈ manuhut saraˈ sinulat si Musahin, saguwaˈ si kēmon sasuku masandel si Tuhan kuweˈ Ibrahimin. Peggeˈ Ibrahim hep kuweˈ matettoˈate bi meˈ masandel si Tuhanin.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Toˈo inin peggeˈ tasulat hep dem kitab pinaˈin Tuhan pu Ibrahimin. Paˈinne, “Pineneˈ kew weˈ ku hinang matettoˈa meˈ aˈa kabangsa-bangsahanin.” Bugtuˈ tuman du sanggup inin peggeˈ Tuhanin mananggup pu Ibrahimin. Duk iye kinahagad Ibrahimin peggeˈ iye Tuhan magpakellum meˈ pateyin duk ine-ine bissāne manjari du.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Kinahagad weˈ Ibrahim sanggup Tuhanin duk bisan du gaˈ niyaˈ ase-asene, asal ngase-ngase pe teˈed iye weˈ tuman du sanggup Tuhanin. Hangkan ujud tuman du duk manjari iye matettoˈa meˈ kabangsa-bangsahanin. Sa bakas pananggup Tuhan si iyehin, pinaˈin dem kitab, “Meˈ tubuˈnun ekka du iyan manamal kuweˈ meˈ poteˈanin.”
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Masa pananggup Tuhan pu Ibrahim inin, tapit ne da hatus tahun umulnen. Kataˈuhanne weˈ bahiˈ ne iye duk gaˈi ne iye makajari anakan. Bu si Sara isab, andanen, kataˈuhanne gaˈi nganak. Saguwaˈ bisan ne kuweˈ miyaˈan, gaˈ usaˈ sandelne si Tuhanin.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Kahagad ne paˈin iye weˈ ujud tuman du sanggup Tuhan si iyehin. Gaˈ Ibrahim duwe-duwehan saguwaˈ pasōng ngabasag sandelne si Tuhanin duk pinudji weˈ ne Tuhanin.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Kabugtuˈanne teˈed weˈ asal tahinang Tuhanin du bakas pananggupnen.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Hangkan hep peggeˈ kinahagad teˈed weˈ Ibrahim sanggup Tuhan si iyehin, “kinimmatan iye bentel weˈ Tuhanin,” sa tasulat dem kitabin.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Meˈ tasulat sabab Ibrahim miyaˈan dumaˈin hep para si iye hadja,
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 saguwaˈ sampay kite bi sakup du isab. Peggeˈ kite bi kēmon masandel pu si Isahin kimmatan Tuhanin du weˈ bentel peggeˈ kahagad kite bi si Tuhan, iye bakas mamakellum Panuhutanten bi, Isa Almasi, amban kamateynen.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Si Isa Almasi inin pinapatey sabab duseten bi duk pinakellum iye balik weˈ Tuhanin supaya kite bi taˈampun duk kinimmatan bentel weˈ Tuhanin.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.