Mateus 13
Yakan Bible (YKA_WBT) vs NTLH
1 Ellew miyaˈan hap pī si Isa si higad lamew Jalil ningkoloˈ magtoloˈ.
1 Naquele mesmo dia Jesus saiu de casa, foi para a beira do lago da Galileia, sentou-se ali e começou a ensinar.
2 Banes aˈa patipun si iye laˈi. Hangkan pasakey iye duk ningkoloˈ iye dem bangkaˈ. Meˈ aˈa mabanesin nengge laˈi si higad lamew.
2 A multidão que se ajuntou em volta dele era tão grande, que ele entrou num barco e sentou-se; e o povo ficou em pé na praia.
3 Magusihat iye si meˈ aˈahin duk ekka usihatne si dalilan. Paˈinne, “Niyaˈ aˈa pī si tanaˈne magsabulak binihiˈ.
3 Jesus usou parábolas para ensinar muitas coisas. Ele disse:
4 Pagsabulakne, niyaˈ binihiˈ tapisik si 1ān. Manjari pī meˈ manuk-manukin manganne.
4 Quando estava espalhando as sementes, algumas caíram na beira do caminho, e os passarinhos comeram tudo.
5 Meˈ binihiˈ sinduwehin laboˈ diyataˈ batu pānas, gaˈi lalem bulaknen. Mura tomoˈ binihiˈin peggeˈ gaˈi lalem bulaknen.
5 Outra parte das sementes caiu num lugar onde havia muitas pedras e pouca terra. As sementes brotaram logo porque a terra não era funda.
6 Pagsilak ellewin magtawus ngingking duk peggeˈ gaˈi lalem gamutnen, manjari lanes.
6 Mas, quando o sol apareceu, queimou as plantas, e elas secaram porque não tinham raízes.
7 Laboˈ binihiˈ sinduwehin dem kasampinitan. Samet nulig sampinitin duk katalungan tinanemin.
7 Outras sementes caíram no meio de espinhos, que cresceram e sufocaram as plantas.
8 Na, binihiˈ sinduwehin laboˈ si kahāpan bulak duk moˈo buwaˈne. Jarinen niyaˈ ne ekka manamal, niyaˈ ne ekka, duk niyaˈ isab sarang-sarang.
8 Mas as sementes que caíram em terra boa produziram na base de cem, de sessenta e de trinta grãos por um.
9 Amey-amey pakalehun bi bang niyaˈ pinaˈin si kaˈam.”
9 E Jesus terminou, dizendo:
10 Manjari hap pī si iye meˈ tindegnen duk paˈinde, “Weˈey kew magdalilan bang kew magtoloˈ?”
10 Então os discípulos chegaram perto de Jesus e perguntaram: — Por que é que o senhor usa
11 Sambungan si Isa siye, paˈinne, “Kaˈurungan ne kaˈam kataˈu supaya tahātibi meˈ tinapukan Tuhan dem pikilannen sabab bang saˈingge pagbayaˈne si meˈ aˈanen. Saguwaˈ meˈ aˈa sinduwehin gaˈ kaˈurungan.
11 Jesus respondeu:
12 Peggeˈ aˈahin, bang pakale pahāp-hāp, pasōng pangahātinen. Saguwaˈ bang aˈahin gaˈi pakale pahāp-hāp, bisan niyaˈ kataˈuhanne kuweˈahat, ujud tahalaˈ du amban iye.
12 Pois quem tem receberá mais, para que tenha mais ainda. Mas quem não tem, até o pouco que tem lhe será tirado.
13 Inin sababnen hangkan ku magdalilan bang ku magtoloˈ si siye, peggeˈ mayam siye saguwaˈ gaˈi takitede, duk pakale siye saguwaˈ gaˈi takalede teˈed duk gaˈi tasabutde.
13 É por isso que eu uso parábolas para falar com essas pessoas. Porque elas olham e não enxergam; escutam e não ouvem, nem entendem.
14 Na, tuman ne tasulat Nabi Isaya dem kitabin, pinaˈin,
14 E assim acontece com essas pessoas o que disse o
15 — ausente —
15 Pois a mente deste povo está fechada:
16 Saguwaˈ bang kaˈam, asal hāp pe kaˈam,” paˈin si Isa, “peggeˈ takilalebi takitebin duk tahātibi takalebin.
16 Jesus continuou, dizendo:
17 Sabennal akahante kaˈam, ekka meˈ nabi duk meˈ aˈa sukuˈ si Tuhan awwalley mabayaˈ teˈed ngite takitebi kuweˈitu inin, saguwaˈ gaˈ inin takitede. Mabayaˈ teˈed isab takalede meˈ takalebi kuweˈitu inin, saguwaˈ gaˈ takalede.”
17 Eu afirmo a vocês que isto é verdade: muitos profetas e muitas outras pessoas do povo de Deus gostariam de ver o que vocês estão vendo, mas não puderam; e gostariam de ouvir o que vocês estão ouvindo, mas não ouviram.
18 “Kuweˈitu pakale teˈed kaˈam duk tasabutbi bang ine hāti dalilan sabab aˈa magsabulak binihiˈin.
18 — Então escutem e aprendam o que a
19 Meˈ binihiˈ tapisik si lānin dalil meˈ aˈa makakale lapal sabab pagbayaˈan Tuhanin bu gaˈ tasabutde. Manjari pī nakuraˈ seyitanin ngagew lapalin amban dem pikilan meˈ aˈa miyaˈan.
19 As pessoas que ouvem a mensagem do vem e tira o que foi semeado no coração delas.
20 Meˈ binihiˈ malaboˈ diyataˈ batu pānasin dalil meˈ aˈa makakale lapal Tuhanin duk magtawus kinahagad weˈ de duk kēgan siye.
20 As sementes que foram semeadas onde havia muitas pedras são as pessoas que ouvem a mensagem e a aceitam logo com alegria,
21 Saguwaˈ gaˈ nganggamut palalem lapal Tuhanin dem ateyde. Hangkan gaˈ siye makatatas tiggel. Pagtekka kasusehanin atawa bang bininasa siye sabab panuhutde lapalin, gaˈi ne siye kahagad.
21 mas duram pouco porque não têm raiz. E, quando por causa da mensagem chegam os sofrimentos e as perseguições, elas logo abandonam a sua fé.
22 Duk meˈ binihiˈ malaboˈ dem kasampinitanin dalil meˈ aˈa makakale lapal Tuhanin, saguwaˈ luwal siye mikil sabab kasusehande si dunyahin. Iye mamahalgaˈ si siyehin meˈ pangalataˈden. Hangkan bang dalil tinanemin, katalungan lapal Tuhan bakas takaleden duk gaˈ magbuwaˈ.
22 Outras pessoas são parecidas com as sementes que foram semeadas no meio dos espinhos. Elas ouvem a mensagem, mas as preocupações deste mundo e a ilusão das riquezas sufocam a mensagem, e essas pessoas não produzem frutos.
23 Duk meˈ sinabulakan dem bulak mahāpin, siye dalil meˈ aˈa makakale lapal Tuhanin duk kinahagad weˈ de. Bang dalil tinanemin, lapal Tuhan bakas takaleden magbuwaˈ diyalem ateyde. Sinduwehin buwaˈnen ekka manamal, sinduwehin ekka, duk sinduwehin sarang-sarang.”
23 E as sementes que foram semeadas em terra boa são aquelas pessoas que ouvem, e entendem a mensagem, e produzem uma grande colheita: umas, cem; outras, sessenta; e ainda outras, trinta vezes mais do que foi semeado.
24 Manjari magdalilan ne isab si Isa si meˈ aˈahin, paˈinne, “Pagbayaˈ Tuhan si meˈ aˈanen kuweˈ dalil binihiˈ sabulakan aˈa dem tanaˈne.
24 Jesus contou outra parábola . Ele disse ao povo:
25 Dambuwaˈ sangem sasang tuli ne kēmon aˈahin, hap pī bantanen bu binubudan weˈ ne bigi sabet pinaturul si binihiˈin, ubus bu tahalaˈ iye.
25 Certa noite, quando todos estavam dormindo, veio um inimigo, semeou no meio do trigo uma erva ruim, chamada joio, e depois foi embora.
26 Manjari pagtomoˈ ne binihiˈin duk nagnaˈ ne buwaˈ, takite isab meˈ sabetin.
26 Quando as plantas cresceram, e se formaram as espigas, o joio apareceu.
27 Meˈ daraˈakannen pī si dapuˈ tanaˈin duk paˈinde, ‘O Tuwan, hāp hep meˈ binihiˈ tinanemnu si tanaˈnun. Amban meˈ sabet miyaˈan?’
27 Aí os empregados do dono das terras chegaram e disseram: “Patrão, o senhor semeou sementes boas nas suas terras. De onde será que veio este joio?”
28 Nambung dapuˈ tanaˈin, paˈinne, ‘Hinangan bantakun iyan.’ Paˈin meˈ daraˈakannen, ‘Mabayaˈ ke kew bang kami harap pī meddutan meˈ sabet miyaˈan?’
28 — “Foi algum inimigo que fez isso!”, respondeu ele.
29 ‘Daˈa,’ paˈinne, ‘peggeˈ bang beddutbi sabetin, kaw tabeddut tinanemin isab.
29 — “Não”, respondeu ele, “porque, quando vocês forem tirar o joio, poderão arrancar também o trigo.
30 Ambat siye nulig kaduwe sampay pagani. Manjari pagtaˈabut ne pinagani, paˈinku saˈ si meˈ mamaganihin: Beddutun bi dahuˈ meˈ sabet iyan duk pekkesun bi bu bi ne ngeggasne. Ubus bu paganihun bi ne buwaˈ tanaˈin duk ennaˈun bi dem kamaligku.’”
30 Deixem o trigo e o joio crescerem juntos até o tempo da colheita. Então eu direi aos trabalhadores que vão fazer a colheita: ‘Arranquem primeiro o joio e amarrem em feixes para ser queimado. Depois colham o trigo e ponham no meu depósito.’ ”
31 Ubus magdalilan iye balik si siye, paˈinne, “Pagbayaˈ Tuhan si meˈ aˈanen kuweˈ dalil da bayuˈ bigi dikiˈ-dikiˈ tinanem weˈ aˈa si tanaˈne.
31 Jesus contou outra parábola . Ele disse ao povo:
32 Nahut manamal bigi inin saguwaˈ bang nulig ne, ngahadje amban kēmon jambangan duk manjari kayu ne. Hangkan makajari meˈ manuk-manukin pī ngahinang sabakande diyataˈ meˈ pangene.”
32 Ela é a menor de todas as sementes; mas, quando cresce, torna-se a maior de todas as plantas. Ela até chega a ser uma árvore, de modo que os passarinhos vêm e fazem ninhos nos seus ramos.
33 Magdalilan pe iye seddili, paˈinne, “Pagbayaˈ Tuhan si meˈ aˈanen kuweˈ dalil pasulig ineddoˈ weˈ dende bu pinasaget weˈ ne dem tirigu duwempuk-lime kilu. Ubus inaddun weˈ ne. Ubus nulig ne kēmon addunin.”
33 Jesus contou mais esta parábola para o povo:
34 Kahabaˈ si Isa magtoloˈ si meˈ aˈa mabanesin, magdalilan hadja iye. Gaˈ iye missā si siye bang dumaˈin si dalilan.
34 Jesus usava parábolas para dizer tudo isso ao povo. Ele não dizia nada a eles sem ser por meio de parábolas.
35 Na, tuman ne sinulat dambuwaˈ nabi dem kitabin, pinaˈin,
35 Isso aconteceu para se cumprir o que o profeta tinha dito: “Usarei parábolas quando falar com esse povo e explicarei coisas desconhecidas desde a criação do mundo.”
36 Manjari inambanan weˈ si Isa meˈ aˈa mabanesin duk padiyalem iye dem lumaˈ. Hap pī isab meˈ tindegnen duk paˈinde si iye, “Pahātihanun koˈ kami dalilan sabab sabet si tanaˈin.”
36 Então Jesus deixou a multidão e voltou para casa. Os discípulos chegaram perto dele e perguntaram: — Conte para nós o que quer dizer a
37 Nambung iye, paˈinne, “Aku, Anak Manusiyaˈin, dalil aˈa magsabulak binihiˈ mahāpin.
37 Jesus respondeu:
38 Tanaˈin dunyahin. Hāti binihiˈ mahāpin, meˈ aˈa manuhut pagbayaˈan Tuhanin. Sabetin meˈ aˈa manuhut nakuraˈ seyitanin.
38 O terreno é o mundo. As sementes boas são as pessoas que pertencem ao .
39 Banta aˈahin, bakas mamubudan sabetin, iye nakuraˈ seyitanin. Waktu pagpaganihin, hātinen bang kiyamat ne dunyahin. Mamaganihin meˈ malaˈikatin.
39 O inimigo que semeia o joio é o próprio Diabo. A colheita é o fim dos tempos, e os que fazem a colheita são os anjos.
40 Na, bang sabetin, tinipun du hadja duk ineggas. Kuweˈ miyaˈan du isab maˈumantagin bang taˈabut ne ellew kiyamat.
40 Assim como o joio é ajuntado e jogado no fogo, assim também será no fim dos tempos.
41 Aku, Anak Manusiyaˈin, daˈakku du meˈ malaˈikatkun pitu dem dunya nipun kēmon meˈ aˈa makapaduse saweˈden duk kēmon meˈ aˈa maghinangan malaˈatin.
41 O Filho do Homem mandará os seus anjos, e eles ajuntarão e tirarão do seu Reino todos os que fazem com que os outros pequem e também todos os que praticam o mal.
42 Duk ilakasan du siye dem ebbut narkaˈ. Magmatey siye iyan laˈi duk magtageˈot meˈ impenden hawal pagsusunden.
42 Depois os anjos jogarão essas pessoas na fornalha de fogo, onde vão chorar e ranger os dentes de desespero.
43 Saguwaˈ meˈ aˈa sukuˈ si Tuhanin sahaya kuweˈ mata ellewin laˈi si pagbayaˈan Samade Tuhanin. Amey-amey pakalehun bi bang niyaˈ pinaˈin si kaˈam.”
43 Então o povo de Deus brilhará como o sol no Reino do seu Pai. Se vocês têm ouvidos para ouvir, então ouçam.
44 Magdalilan ne isab si Isa, paˈinne, “Pagbayaˈ Tuhan si meˈ aˈanen kuweˈ dalil alataˈ tinapukan dem bulak bu takasuwaˈ weˈ dambuwaˈ aˈa. Dinebbunan balik weˈ ne duk kēgan iye manamal hangkan pinabellihan weˈ ne kēmon-kēmonnen. Ubus bu binelli weˈ ne bulak palaˈihan alataˈ takasuwaˈne miyaˈan.”
44 — O
45 “Damikkiyan,” paˈin si Isa, “pagbayaˈ Tuhan si meˈ aˈanen kuweˈ dalil aˈa magpiha, batang melli meˈ mutsaˈ hāp.
45 — O
46 Bang iye ngasuwaˈ dambuwaˈ mutsaˈ mahalgaˈ manamal, pabellihanne kēmon-kēmonnen duk belline mutsaˈ dambuwaˈ miyaˈan.”
46 Quando encontra uma pérola que é mesmo de grande valor, ele vai, vende tudo o que tem e compra a pérola.
47 “Damikkiyan,” paˈin si Isa, “pagbayaˈ Tuhan si meˈ aˈanen kuweˈ dalil pokot tineppadan dem tahik duk makaˈeddoˈ ekka bayuˈ-bayuˈan kenna.
47 — O
48 Pagpennoˈ ne pokotin, onot meˈ aˈahin ne tudju higad tahik ubus ningkoloˈ siye bu peneˈde kennahin. Meˈ kenna mahāpin pinadem pangisihande duk meˈ manggaˈi mahāpin ilakasan hadja.
48 E, quando está cheia, os pescadores a arrastam para a praia e sentam para separar os peixes: os que prestam são postos dentro dos cestos, e os que não prestam são jogados fora.
49 Sa iyan du isab bang kiyamat ne. Paguwaˈ meˈ malaˈikatin duk paseddilide meˈ aˈa malaˈatin amban meˈ aˈa mabentelin.
49 No fim dos tempos também será assim: os anjos sairão, e separarão as pessoas más das boas,
50 Meˈ aˈa malaˈatin laboˈde dem ebbut narkaˈ. Magmatey siye iyan laˈi duk magtageˈot meˈ impenden hawal pagsusunden.”
50 e jogarão as pessoas más na fornalha de fogo. E ali elas vão chorar e ranger os dentes de desespero.
51 Tinilew weˈ si Isa meˈ tindegnen, paˈinne, “Tasabutbi ke kēmon binissāku si kaˈam miyaˈan?” “Aweˈ,” paˈinde.
51 Então Jesus perguntou aos discípulos: — Sim! — responderam eles.
52 Manjari paˈin si Isa, “Bang niyaˈ guru si saraˈ āgama bu nuhut ne iye pagbayaˈan Tuhanin, kuweˈ dalil aˈa dayahan iye, ekka alataˈne magbaˈahu-andang peggeˈ taˈu ne iye manoloˈ toloˈ matuˈuhin duk toloˈ baˈahuhin.”
52 Jesus disse:
53 Pagubus si Isa magdalilan inin, tahalaˈ iye amban lahat miyaˈan.
53 Quando Jesus acabou de contar essas parábolas , saiu dali
54 Hap pī iye balik si lahatne duk magusihat iye laˈi dem langgal. Ulaliˈ meˈ aˈahin, paˈinde, “Amban taˈeddoˈ aˈa inin kataˈunen duk balakatne paghinangne meˈ hinangan makaˈulaliˈin?
54 e voltou para a cidade de Nazaré, onde ele tinha morado. Ele ensinava na sinagoga , e os que o ouviam ficavam admirados e perguntavam: — De onde vêm a sabedoria dele e o poder que ele tem para fazer milagres?
55 Takilalete bi hep aˈa inin; iye inin anak kalpenterohin. Saˈinen si Mariyam. Pungtinaˈine hep disi Yakub duk si Yoses duk si Simon duk si Judas.
55 Por acaso ele não é o filho do carpinteiro? A sua mãe não é Maria? Ele não é irmão de Tiago, José, Simão e Judas?
56 Duk meˈ pungtinaˈine dendehin tiyaˈ du hep tuˈu si lahatte bi. Amban enteˈ taˈeddoˈne meˈ kataˈune inin?”
56 Todas as suas irmãs não moram aqui? De onde é que ele consegue tudo isso?
57 Duk peddiˈ ateyde pu si Isa. Manjari paˈin si Isa si siye, “Pagaddatan nabihin antag-antag. Saguwaˈ bang si lahatne duk si lumaˈne gaˈi iye pagaddatan.”
57 Por isso ficaram desiludidos com ele. Mas Jesus disse:
58 Gaˈi du ekka hinangan makaˈulaliˈ hininang si Isa si lahatnen peggeˈ meˈ aˈa malaˈihin gaˈi kahagad si iye.
58 Jesus não pôde fazer muitos milagres ali porque eles não tinham fé.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.