Marcos 7
Yakan Bible (YKA_WBT) vs VC
1 Manjari magtipun meˈ Pariseohin pī pu si Isa magtuhut duk bang piyangan guru si saraˈ āgama amban Awrusalam.
1 Os fariseus e alguns dos escribas vindos de Jerusalém tinham sereunido em torno dele.
2 Takitede meˈ tindeg si Isahin mangan. Kaharaman siye peggeˈ meˈ tindeg si Isahin mangan bu gaˈ siye ngosoˈ tangan makasutsi nuhut addat duk panoloˈ meˈ Pariseohin.
2 E perceberam que alguns dos seus discípulos comiam o pão com as mãos impuras, isto é, sem as lavar.
3 Addat meˈ Pariseohin duk kēmon ne meˈ Yahudihin, gaˈi hep siye mangan bang gaˈi dahuˈ siye kapangosoˈ tangan nuhut biˈat-biˈatan meˈ kapapuˈanden.
3 {Com efeito, os fariseus e todos os judeus, apegando-se à tradição dos antigos, não comem sem lavar cuidadosamente as mãos;
4 Bang siye tekka amban tabuˈan, gaˈi siye mangan bang gaˈi dahuˈ siye kapangosoˈ kuweˈ miyaˈan. Duk ekka pe meˈ biˈat-biˈatan seddili tuhutde kuweˈ pagkosoˈ meˈ tikung, meˈ kaldero duk meˈ siliˈ.
4 e, quando voltam do mercado, não comem sem ter feito abluções. E há muitos outros costumes que observam por tradição, como lavar os copos, os jarros e os pratos de metal.}
5 Hangkan tinilew weˈ meˈ Pariseohin duk meˈ guru si saraˈ āgamahin si Isa, paˈinde, “Weˈey meˈ tindegnun gaˈi nuhut biˈat-biˈatan meˈ kapapuˈanten bi? Weˈey siye mangan bisan siye gaˈ bakas ngosoˈ tangan makasutsi?”
5 Os fariseus e os escribas perguntaram-lhe: Por que não andam os teus discípulos conforme a tradição dos antigos, mas comem o pão com as mãos impuras?
6 Nambung si Isa, paˈinne, “Kaˈam iyan magmā-mā nuhut Tuhan bu gaˈi du. Asal bennal teˈed bissā Tuhan sinulat Nabi Isaya sabab kaˈamin. Laˈi paˈin Tuhanin,
6 Jesus disse-lhes: Isaías com muita razão profetizou de vós, hipócritas, quando escreveu: Este povo honra-me com os lábios, mas o seu coração está longe de mim.
7 — ausente —
7 Em vão, pois, me cultuam, porque ensinam doutrinas e preceitos humanos {29,13}.
8 “Tinayikutan weˈ bi meˈ pangandaˈakan Tuhanin,” paˈin si Isa, “duk iye tinuhutbin meˈ biˈat-biˈatan aˈa.
8 Deixando o mandamento de Deus, vos apegais à tradição dos homens.
9 Asal pandey kaˈam,” paˈin si Isa. “Tinayikutan weˈ bi meˈ pangandaˈakan Tuhanin supaya tatuhutbi biˈat-biˈatan kapapuˈanbin.
9 E Jesus acrescentou: Na realidade, invalidais o mandamento de Deus para estabelecer a vossa tradição.
10 Peggeˈ, missā hep Tuhanin dem saraˈ pinangurungne pu si Musa para si meˈ aˈahin, paˈinne, ‘Pagaddatanun bi saˈi-samabin.’ Duk ‘Sine-sine missāhan saˈinen atawa samanen laˈatan, subey teˈed iye pinapatey.’
10 Pois Moisés disse: Honra teu pai e tua mãe; e: Todo aquele que amaldiçoar pai ou mãe seja morto.
11 Saguwaˈ kaˈam,” paˈin si Isa, “si saraˈ hininang-hinangbin hadja, paˈinbi weˈ bang niyaˈ aˈa magpaˈin si saˈi-samanen, ‘Gaˈ ne niyaˈ panabangku kaˈam, Ammaˈ atawa Inaˈ, kulban ne, hātinen tapangurungku ne alataˈkun si Tuhan,’
11 Vós, porém, dizeis: Se alguém disser ao pai ou à mãe: Qualquer coisa que de minha parte te pudesse ser útil é corban, isto é, oferta,
12 na, bang kuweˈ miyaˈan bissā aˈahin,” paˈin si Isa, “gaˈi ne iye pahinangbi ine-ine panabangne meˈ matettoˈanen.
12 e já não lhe deixais fazer coisa alguma a favor de seu pai ou de sua mãe,
13 Na, sa hinanganbi iyan, gaˈi du pinagmasi weˈ bi pangandaˈakan Tuhanin peggeˈ iye pamanoloˈbin meˈ biˈat-biˈatan kapapuˈanbin. Duk ekka pe hinanganbi sa miyaˈan.”
13 anulando a palavra de Deus por vossa tradição que vós vos transmitistes. E fazeis ainda muitas coisas semelhantes.
14 Puwas miyaˈan, ilinganan ne isab balik weˈ si Isa meˈ aˈahin pī si iye duk paˈinne si siye, “Pakale kaˈam kēmon si aku duk tahātibi bissāku inin:
14 Tendo chamado de novo a turba, dizia-lhes: Ouvi-me todos, e entendei.
15 Dumaˈin kinakan mapadiyalem si baran aˈahin makaharam iyehin. Saguwaˈ iye makaharam iyehin, meˈ mapaluwas amban ateynen.
15 Nada há fora do homem que, entrando nele, o possa manchar; mas o que sai do homem, isso é que mancha o homem.
16 Amey-amey pakalehun bi bang niyaˈ pinaˈin si kaˈam.”
16 {bom entendedor meia palavra basta.}
17 Pagtumahalaˈ ne disi Isa amban meˈ aˈahin, padiyalem siye dem lumaˈ. Tinilew iye weˈ meˈ tindegnen sabab panoloˈne miyaˈan.
17 Quando deixou o povo e entrou em casa, os seus discípulos perguntaram-lhe acerca da parábola.
18 Paˈinne si siye, “Sampay kaˈam isab, gaˈi tahātibi? Gaˈi ke tahātibi weˈ bisan kinakan ine padiyalem dem baran aˈa gaˈi makaharam iye?
18 Respondeu-lhes: Sois também vós assim ignorantes? Não compreendeis que tudo o que de fora entra no homem não o pode tornar impuro,
19 Peggeˈ gaˈi hep inin padiyalem dem ateyne saguwaˈ dem bettengne hadja, ubus bu pinaluwas du.” Bissā si Isa miyaˈan magpahāti weˈ gaˈ niyaˈ kinakan haram, kēmon halal.
19 porque não lhe entra no coração, mas vai ao ventre e dali segue sua lei natural? Assim ele declarava puros todos os alimentos. E acrescentava:
20 Paˈin si Isa pe, “Mapaluwas amban atey aˈahin, iye iyan makaharam iyehin.
20 Ora, o que sai do homem, isso é que mancha o homem.
21 Peggeˈ amban dem ateyne paguwaˈ meˈ pikilanne malaˈatanin, pagjinahin, pagtangkewin duk pagpapateyin.
21 Porque é do interior do coração dos homens que procedem os maus pensamentos: devassidões, roubos, assassinatos,
22 Damikkiyan amban dem atey aˈa, paguwaˈ pagnapsuhin, pagakkalin, pagbaˈisin, pagibegin, paglimut-limutin, paglangkew ateyin, pagkadupanganin, duk kēmon ne hinangan malaˈatin.
22 adultérios, cobiças, perversidades, fraudes, desonestidade, inveja, difamação, orgulho e insensatez.
23 Kēmon meˈ malaˈat inin paluwas amban dem atey aˈa duk iye makaharam iyehin.”
23 Todos estes vícios procedem de dentro e tornam impuro o homem.
24 Manjari tahalaˈ si Isa billaˈi duk hap pī iye si dambuwaˈ lahat tapit si puweblo Tiros. Paglaˈi iye, padiyalem iye si dambuwaˈ lumaˈ, duk laˈi iye patennaˈ. Kabayaˈannen weˈ gaˈ niyaˈ ngataˈu weˈ laˈi iye. Saguwaˈ ujud kataˈuhan du.
24 Em seguida, deixando aquele lugar, foi para a terra de Tiro e de Sidônia. E tendo entrado numa casa, não quis que ninguém o soubesse. Mas não pôde ficar oculto,
25 Niyaˈ dende laˈi bakas takalene sabab si Isa. Pagkalene weˈ īˈ laˈi si Isa, magtawus iye hap pī pasujud si bettis si Isa. Dende miyaˈan taga anak dende-dende pasayedan seyitan.
25 pois uma mulher, cuja filha possuía um espírito imundo, logo que soube que ele estava ali, entrou e caiu a seus pés.
26 Dumaˈin Yahudi dende miyaˈan saguwaˈ bangsa Penisiya iye, amban lahat Siriya. Na, manjari pabuyuˈ-buyuˈ iye pu si Isa pakipaluwasne seyitanin amban anaknen.
26 {Essa mulher era pagã, de origem siro-fenícia.} Ora, ela suplicava-lhe que expelisse de sua filha o demônio.
27 Missā si Isa si iye si dalilan, paˈinne, “Subey pinaˈesso dehellu meˈ anakin peggeˈ gaˈi patut ineddoˈ kinakan meˈ anakin bu ilakasan pī si meˈ asu.”
27 Disse-lhe Jesus: Deixa primeiro que se fartem os filhos, porque não fica bem tomar o pão dos filhos e lançá-lo aos cães.
28 “Bennal, Tuwan,” paˈin dendehin. “Saguwaˈ bisan du meˈ asu diyawaˈ lamisahanin, kakande du mapagpag weˈ meˈ mākanakin.”
28 Mas ela respondeu: É verdade, Senhor; mas também os cachorrinhos debaixo da mesa comem das migalhas dos filhos.
29 Manjari paˈin si Isa si iye, “Hap lumaˈ ne kew. Sabab bissānu iyan, paluwas ne seyitanin amban anaknun.”
29 Jesus respondeu-lhe: Por causa desta palavra, vai-te, que saiu o demônio de tua filha.
30 Hap lumaˈ ne dendehin duk kitene anaknen pabāk-bāk diyataˈ kantil. Ubus ne paluwas seyitanin amban iye.
30 Voltou ela para casa e achou a menina deitada na cama. O demônio havia saído.
31 Manjari tahalaˈ si Isa amban meˈ kalahatan si Tirosin balik pī si antag lamew Jalil. Binutasan weˈ ne lahat Sidonin palabey amban lahat ēnande Sampūˈ Puweblohin.
31 Ele deixou de novo as fronteiras de Tiro e foi por Sidônia ao mar da Galiléia, no meio do território da Decápole.
32 Niyaˈ dambuwaˈ aˈa bisu duk engngeˈ binoˈo weˈ aˈa pī pu si Isa. Pabuyuˈ-buyuˈ siye pu si Isa, pakibettad tangannen si iye.
32 Ora, apresentaram-lhe um surdo-mudo, rogando-lhe que lhe impusesse a mão.
33 Manjari binoˈo weˈ si Isa aˈahin tahalaˈ amban dem meˈ kaˈekkahanin. Ubus pinapī weˈ ne meˈ timbōˈnen dem tayinge aˈahin. Ngaluraˈ isab iye ubus bu inantan weˈ ne dellaˈ aˈahin.
33 Jesus tomou-o à parte dentre o povo, pôs-lhe os dedos nos ouvidos e tocou-lhe a língua com saliva.
34 Manjari mayam si Isa magdiyataˈ langit duk magnapas iye pinahadje duk paˈinne si aˈahin, “Eppata!” Hātinen, “Paluka kaˈam!”
34 E levantou os olhos ao céu, deu um suspiro e disse-lhe: Éfeta!, que quer dizer abre-te!
35 Magtawus tayinge aˈahin makakale duk ngalokaˈ ne dellaˈnen duk pastiˈ ne pamissānen.
35 No mesmo instante os ouvidos se lhe abriram, a prisão da língua se lhe desfez e ele falava perfeitamente.
36 Manjari sinessaˈan meˈ aˈahin weˈ si Isa weˈ subey siye gaˈi magaka-aka pu sine-sine. Saguwaˈ iye-iye panessaˈnen, pasōng pe teˈed pangaka-ngakade sabab inin.
36 Proibiu-lhes que o dissessem a alguém. Mas quanto mais lhes proibia, tanto mais o publicavam.
37 Duk bengngangan teˈed meˈ aˈahin. Paˈinde, “Uy, asal hāp teˈed kēmon hinanganne inin. Bisan aˈa mabisuhin makakale weˈ ne duk aˈa maˈumewin makabissā weˈ ne.”
37 E tanto mais se admiravam, dizendo: Ele fez bem todas as coisas. Fez ouvir os surdos e falar os mudos!
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.